Echtpaar Groeneveld viert briljanten huwelijk: ‘Zwitserland is nooit ver weg’

VEENENDAAL ‘Langs een omweg’ staat op de gevel van hun woonhuis aan het Kompas in Veenendaal-west in sierlijke letters aangegeven. Inderdaad, Leen Groeneveld (91) en Joke Groeneveld-Vogelaar (86) zijn via een omweg aan deze woning gekomen. Daar zit uiteraard een mooi verhaal aan vast. Daarover later meer. De reden van een bezoek van ‘de man van de krant’ is het feit dat het paar op zaterdag 9 mei 65 jaar geleden in het huwelijksbootje stapte. Op dinsdag 12 mei kregen ze kort bezoek van burgemeester Gert-Jan Kats die hen van harte feliciteerde met deze bijzondere huwelijksmijlpaal. Als verrassing nam hij een kopie van de trouwakte mee. Die hadden ze niet eerder gezien.

door Martin Brink

Het briljanten huwelijk werd gevierd met een gezellig etentje in restaurant De Blauwe Kamer in Wageningen. Hun twee dochters waren met hun aanhang aanwezig, evenals de drie kleinkinderen, twee jongens en één meisje. Eén dochter woont in Veenendaal, de ander in Dirksland. 

Leen Groeneveld werd in 1934 geboren in Puttershoek, een klein dorp in de Hoekse waard. Hij was de oudste in een gezin van drie kinderen. Na hem kwamen een broer en een zus. Zijn vader was, zoals in die tijd werd genoemd, ‘los arbeider’. ,,Hij werkte veel in het vlas en op het land”, weet Leen Groeneveld zich nog te herinneren. 

MEIDENMARKT

Joke Vogelaar is geboren en getogen in ’s-Gravendeel, als oudste in een gezin met zes kinderen. Haar vader had er een boerderij. Ze leerden elkaar kennen in ’s-Gravendeel, op het oude dorp. ,,Op zaterdagavond liepen veel jongeren rond een kreek,” weet Joke nog. Leen vertelt wat gekscherend: ,,Ja, dat was echt een meidenmarkt. En je ging als jongen doorgaans in een dorp verderop kijken. Zo kwamen we elkaar tegen en ja, ze leek mij wel wat.” In mei 1961 zijn ze getrouwd op het gemeentehuis van het toen nog zelfstandige ’s-Gravendeel. Daarna volgde de kerkelijke bevestiging in de Christelijke Gereformeerde Kerk.  

(de tekst gaat onder de foto verder)

De staatsiefoto na de huwelijksvoltrekking 65 jaar geleden. - Familiearchief

KEES VERKERK

Aan zijn geboortedorp Puttershoek bewaart Leen Groeneveld warme herinneringen. Leen Groeneveld: ,,Kees Verkerk is opgegroeid in Puttershoek. Zijn vader had een café aan de Oosthavenzijde, ’t Veerhuys genaamd.” Voor wie het niet weet: ‘Ard en Keessie’, ofwel Ard Schenk en Kees Verkerk, waren vooral in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig begrippen in de schaatswereld. Zij behaalden internationale successen en tilde het staatsniveau in Nederland tot grote hoogte.

,,Op zijn zestiende tapte hij er vele biertjes. Het is dan ook niet heel vreemd dat Kees jaren later kampioen biertappen van Zuid-Holland werd. Omdat zijn vader een kleine zelfstandige was, kreeg Kees de mogelijkheid om te trainen en te schaatsen. Er moest anders immers geld verdiend worden. Ik heb hem vaak zien trainen: het talud van de dijk rennend op en neer. Het hele dorp was stil, zat voor de tv en leefde helemaal mee als hij moest schaatsen. In die tijd kregen ze niets uitbetaald en mochten ze ook geen cadeaus aannemen.”

,,De gemeente Puttershoek had daar iets op gevonden. Kees kreeg een auto te leen. Dat wil zeggen: de gemeente kocht hem en hij mocht er onbeperkt in blijven rijden. Kees is later naar Noorwegen vertrokken waar hij een kampeer- en recreatiewoningpark startte.” Verkerk behoort niet alleen tot de allerbeste schaatsers die Nederland gekend heeft, maar was ook een van de meest populaire. Hij wordt in Nederland beschouwd als een nationale volksheld.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Leen en Joke bij de open haard die is omgetoverd in een Zwitsers hoekje. - Martin Brink

SNELWEG IN ZWITSERLAND

Leen Groeneveld zat ook niet stil. Hij startte als timmerman in dit dorp maar ging verder in de calculatie in de bouw. In 1972 kwam een belangrijk kantelpunt in hun leven. Leen: ,,Toen ging ik werken in Zwitserland. Ik heb daar meegeholpen met de aanleg van een snelweg. Dat was daar nog niet. Zwitserland heeft één groot probleem: er is geld en ruimte maar geen mensen. En dus werden er uit het buitenland mensen gehaald die voor de aanleg moesten zorgen. De werkers waren meest Italianen en Spanjaarden, Nederlanders en Duitsers zorgden voor het technische aspect.”

Het eerste jaar kon Leen éénmaal per maand naar huis, naar zijn vrouw en twee dochters (geboren in 1963 en 1968) in ’s-Gravendeel. ,,Daarna konden wij ons in Zwitserland vestigen. Dat hebben we ook gedaan. We hebben er zes jaar gewoond, tot aan 1978. We konden wel Zwitser worden maar dat was een heel dure aangelegenheid. Bovendien stonden onze dochters ook op het punt om naar de middelbare school te gaan.”

OMWEG

Het leven voerde hen terug naar Nederland, waar Leen werk vond bij Strukton in Maarssen. Ook daar verrichtte hij calculatiewerkzaamheden. Hij werd er chef van de afdeling en zou liefst zestien jaar bij dit internationaal georiënteerde bedrijf gaan werken. Hij huurde een woning in Maarssen totdat in 1994 het pensioen aandiende. Hij was toen zestig jaar. ,,Af en toe werd ik nog wel ingeschakeld voor bepaalde werkzaamheden.”

Maar toch kwam er een moment om verder te kijken. ,,We wilden iets kopen, iets voor onszelf en binnen een straal van vijftig kilometers. In allerlei plaatsen zijn we gaan zoeken. Vaak waren de huizen te duur. In Veenendaal kwamen we bij een woning aan de Bezaan. Maar dat werd het toch niet. Toen we terugreden zagen we hier aan het Kompas een bord in de tuin staan. Dat was op een zaterdag. Maandag belden we de makelaar. Binnen twee weken was alles rond. De eigenaar liet een huis bouwen aan de Dijkstraat en moest daar op wachten. Tot dan huurde hij de woning van ons. Zo zijn we in Veenendaal gekomen.” En dat is ook de reden waarom op hun hoekhuis zo pontificaal de woorden ‘Langs een omweg’ valt te lezen…

(de tekst gaat onder de foto verder)

Leen maakte eigenhandig aan de hand van een foto de voorgevel van een typisch Zwitserse boerderij. - Martin Brink

Joke Groeneveld heeft tot aan haar trouwen kantoorwerkzaamheden verricht. Daarna was ze er vooral voor het gezin. In Zwitserland zat ze in de algemene dienst in een ziekenhuis. Terug in Nederland werkte ze op kantoor bij elektriciteitsmaatschappij REMU in Utrecht. In Veenendaal hebben ze het fijn. Hij deed, als het zo uitkwam, op vrijwillige basis allerlei timmerwerkzaamheden in de Sionskerk en Westerkerk en af en toe bezoeken ze ook de bijeenkomsten van Wijs met je Wijk in West. Beiden kunnen nog autorijden, maar liever stapt Leen op de fiets terwijl Joke een wandeling maakt. Nagenoeg aan de overzijde ligt het Prattenburgse bos, dus de natuur is in feite om de hoek.

ZWITSERLAND IN HUIS

De jaren in Zwitserland hebben hun leefwereld verbreed. Ze zijn van het land gaan houden. De kinderen keren er regelmatig terug, hebben er vrienden en ook het echtpaar Groeneveld ging er jaren achtereen naar dezelfde camping. Nog altijd verblijven ze er, in het bergdorpje Merligen. En Zwitserland is dagelijks in hun leven. Aan de schoorsteenmantel zijn enkele relikwieën bevestigd die herinneren aan hun fijne tijd aldaar. Er is een klein formaat alpenhoorn opgehangen, een mini kaas- of melkketel, maar meest in het oog springend is de voorgevel van een typisch Zwitsers woonhuis annex stal. Aan de hand van foto’s heeft Leen die eigenhandig gemaakt!

Het geheel is gecompleteerd met koeien, gemaakt in een bedrijf in Zwitserland. ,,De hond kreeg ik van een kleinkind”, zegt hij er volledigheidshalve bij. Tegen de schouw en op het dak van het woonhuis liggen houten platen die met een bijl zijn gekloofd. Traditionele woningen in Zwitserland hebben dit soort typische dakbedekking. Zo is Zwitserland dus nooit ver weg!