Marie en Gijp Diepeveen vieren briljanten bruiloft: ‘Het verhaal in de krant lijsten we in, zeiden de kleinkinderen’

VEENENDAAL Hoog en droog wonen ze aan het Boompjesgoed, met uitzicht op het politiebureau. Ze kwamen er 29 jaar geleden te wonen. Gijp en Marie Diepeveen wonen er nog altijd naar hun zin. ,,We gaan hier nooit meer weg”, zegt de 91-jarige Marie, al is de omgeving wel aan het veranderen. ,,Kijk, het Rode Kruis-gebouw aan de overkant staat ook al leeg. Daar komt een appartementencomplex.” Na vele verhuizingen binnen Veenendaal voelen ze zich hier helemaal thuis. Op 7 september waren ze 65 jaar getrouwd. Burgemeester Gert-Jan Kats had op woensdag 10 september een krap half uurtje de tijd om langs te komen om het briljanten paar met deze mijlpaal te feliciteren.

door Martin Brink

Een week later volgt een gesprek met ‘de krant’. In twee uur passeren veel zaken in een notendop de revue. Het zijn verhalen en ervaringen uit een bewogen leven waarbij de begrippen ‘altijd bezig zijn’ en ‘hard werken’ centraal staan. Een gesprek met gewone Veenendalers, uitmondend in een positief verhaal.

Ze houden niet van koude drukte. Ook niet om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Natuurlijk, voor de afgelopen lustrumvieringen kregen ze ook de uitnodiging om op het gemeentehuis langs te komen, maar daar maakten ze geen gebruik van. Dat hoefde ook weer niet. ,,Maar 65 jaar vonden de kleinkinderen wel héél bijzonder. Als het verhaal in de krant komt, dan lijsten we het in, zeiden ze. Vooruit dus maar”, zegt Marie Diepeveen, geboren Van Cleef.

ZEGENINGEN

Voorop staande: ,,We tellen onze zegeningen. Er zijn altijd mensen die het minder hebben”, merkt Marie op. De leeftijden van beiden, respectievelijk 91 en 88 jaren, brengt bijna automatisch met zich mee dat er lichamelijke ongemakken zijn. Die zijn er ook want flinke einden lopen, dat gaat niet meer. ,,Ik heb tot op hoge leeftijd getraind bij Masy Sports”, zegt ze. ,,En ook heel fanatiek. Als ik eens teveel calorieën had gegeten, dan moesten die er ook weer af. Dan ging ik daar hard aan de gang. Soms wel eens té hard!”

Ze is een standvastige vrouw die weet wat ze wil. Manlief Gijp (geboren als Gijsbert) kan dat alleen maar beamen. Zij werd geboren in de buurtschap Eldik bij Ochten. ,,Daar werd ik later op de fabriek wel eens mee geplaagd. Uit de klei kon niet veel goeds komen, zeiden ze dan. Je kunt het ook omkeren: ik heb de Veenendalers geleerd dat dat niet zo is!”

Terug naar het begin. Gijp werd geboren aan de Fluitersstraat. Hij had nog een drie jaar jongere zus. Vader werkte op de Scheepjeswolfabriek, de DS of, zoals Veenendalers zeggen, ‘De Schup’. Na de Boerslandseschool aan de Beatrixstraat ging hij naar de ambachtsschool. Eerst in Wageningen en daarna in Ede om het vak van bankwerker te leren. Werk vond hij in het magazijn van busbedrijf De Haas aan de Kerkewijk.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Zo was het op de huwelijksdag in Ochten op woensdag 7 september 1960. - Familiearchief

Na een paar jaar maakte hij de overstap naar de DS waar hij de spinnerij in ging. Vervolgens werden het 21 maanden militaire dienst. Daarna keerde hij terug bij de DS en ging werken op de afdeling jagerij. Marie: ,,Hij zat drie machines achter mij.” Zo hebben ze elkaar ook leren kennen.
Het was er letterlijk jaagwerk: de strengen op de juiste manier dichtknopen en in een bak deponeren. Omdat men op stukloon werkte, moest het snel gebeuren.
Later werd hij één van de chauffeurs van de Scheepjeswol en haalde hij met eigen bedrijfsbussen de werknemers uit de Betuwe op. Hij bracht ze ook weer naar huis

NAAR VEENENDAAL

Marie is geboren en getogen in Eldik bij Ochten. Vader was machinist op de scheepswerf in Dodewaard. Ze was in feite enig kind omdat ze pas na zeventien jaar zus Corrie kreeg. Na een jaar huishoudschool probeerde ze verpleegster te worden via een opleiding in het ziekenhuis in Tiel.

Dat werd het niet zodat ze uiteindelijk terecht kwam bij maatschappij De Betuwe in Tiel (van Flipje, het bekende fruitbaasje) waar in een kleine loods het fruit op kwaliteit werd uitgezocht. ,,Je had het er leuk onder elkaar.” Ze ging vervolgens voor dag en nacht werken bij een tandarts in Wageningen totdat een vriendin haar overhaalde om bij Nefkens in Barneveld te werken. ,,Daar maakten ze ook kleding voor het koninklijk huis.”

Maar ze wilde meer verdienen. In die tijd haalden de fabrieken in Veenendaal met bussen veel werknemers uit de Betuwe op. Zo kwam ze op de Scheepjeswolfabriek, op de afdeling jagerij. ,,Mijn vader was er eigenlijk op tegen om de fabriek in te gaan.”
Omdat ze nogal goed van de tongriem is gesneden, werd ze later ook aangesteld als rondleidster. ,,Ik mocht allerlei groepen door de fabriek leiden. Dan liet ik ze het gehele productieproces zien, bijvoorbeeld ook dat een restproduct bedoeld was voor het maken van lippenstift.”

Gijp luisterde stiekem mee. Marie: ,,Ik voelde dat gewoon.” Ze liep zelfs modeshows in de grote kantine om zo te laten zien wat er gemaakt kon worden van textiel. ,,Maar dat vond ik best eng, al die ogen op je gericht. Ik dacht wel eens: waar ben ik aan begonnen?”
Ze trouwden op 7 september 1960. ,,We gingen twee jaar inwonen bij mijn ouders”, zegt Marie. Een eigen huisje was, gezien de woningnood, niet direct beschikbaar. De trouwdag zelf was een mooie dag: eerst de plechtigheid op het gemeentehuis in Ochten, daarna in de hervormde kerk.

Gijp ging later werken bij Van Hunnik in de Hoofdstraat. ,,Die zorgde ervoor dat we een flat konden huren aan het Schrijverspark.” Het was het begin van vele woonadressen in Veenendaal. Na zeven verhuizingen hebben ze nu letterlijk rust gevonden aan het Boompjesgoed.

Goede herinneringen bewaart Marie ook aan haar tijd bij Brooks Instrument die toen nog aan de Groeneveldselaan in Veenendaal was gevestigd. ,,Ik heb daar negentien jaar in de kantine gestaan.” Van velen wist ze precies wat ze tussen de middag altijd namen.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Corrie Diepeveen toont een zelfgebreide schouderomslag. - Martin Brink

Wie op de Scheepjeswolfabriek werkte, kon zich aansluiten bij één van de clubs. Voor Gijp was dat de muziek. Hij kijkt terug op een geweldige tijd als tamboer. ,,In het begin liepen we in burgerkostuum met een pet op. Later kwam een uniform dat bestond uit een kaki broek met rode streep en een groen jasje met rode kraag en rode manchet. Zo leken we wel een officier uit het Amerikaanse leger! Ik weet nog van de vele uitvoeringen. Bijvoorbeeld in Amsterdam bij de voetbal en bij bloemencorso’s.”

Na zeventien jaar was het helaas over. Wie niet meer bij De Schup werkte, mocht er geen lid meer van zijn. ,,Een dag na mijn ontslag kwamen ze het uniform al halen.”

GEEN OUDE FOTO’S

Na De Schup werd hij chauffeur bij Bolderman. Zo haalde hij mensen op die deelnamen aan dagtochten. Maar vooral aan het trouwrijden bewaart hij warme herinneringen.

,,Ik kreeg wel eens een foto van het bruidspaar overhandigd, omdat ik er als chauffeur zelf ook op stond. Maar door alle verhuizingen zijn al onze oude foto’s helaas verloren gegaan. Ik had er vele van de harmonie en van de Scheepjeswol. Het zou leuk zijn om dat nog eens terug te zien.” Zijn laatste werkkring was het busbedrijf Centraal Nederland dat vanuit Rhenen opereerde. Hij verzorgde er de lijnritten op Utrecht, Arnhem en Amersfoort.

Het paar kreeg één zoon, Willem genaamd. Er zijn drie kleinkinderen en twee achterkleinkinderen. Zoonlief, inmiddels een begin-zestiger, is niet onbekend in Veenendaal. Hij is eigenaar van het bedrijf ‘ikwillem’ dat tegenwoordig aan de Plesmanstraat voldoende ruimte heeft gevonden. Voorheen was er een vestiging naast de Dorcas aan de Fokkerstraat en in de Hoofdstraat.

Het bedrijf handelt in allerhande voordelig aangeboden zaken, restpartijen en retourgoederen. Ook witgoed is een speerpunt. Kinderen werken mee in het bedrijf en ook Gijp en Marie komen regelmatig langs. Eigenlijk is het een verlengde waarmee vader Gijp ooit mee begonnen is en zijn zoon er later is ingestapt en overgenomen.
Gijp vertelt: ,,Nadat ik was afgekeurd begon ik een handeltje op de Zwarte Markt hier in Veenendaal.” Dat werd steeds groter. In Renswoude kon hij een kringloopwinkel aan de Dorpsstraat overnemen, die hij al snel omzette naar een Grenencentrum. Zoon Willem bouwde het vervolgens verder uit.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Zo was het op de huwelijksdag in Ochten op woensdag 7 september 1960. - Familiearchief

Ze genieten nu van hun oude dag. Daarin is rust en regelmaat gekomen. Gijp mocht vroeger erg graag in teamverband fietsen. ,,Naar de Posbank bijvoorbeeld.” Maar dat zit er niet meer in nu de benen dat niet meer aankunnen. ,,Ik trek er daarom met de scootmobiel op uit. Om Veenendaal heen, niet de drukke straat in.”

Dus niet naar het centrum maar wel richting Rhenen of Elst, al is het wel zo eerlijk om te melden dat hij heel af en toe ook op het Scheepjeshofplein is te vinden. Gezellig bijpraten met bekenden. Beiden rijden ook nog auto, maar dat gebeurt alleen als het noodzakelijk is.
Marie houdt zich nu vooral bezig met handwerk. ,,Ik brei voor Roemenië en Afrika”, zegt ze. Ze laat mooie kledingstukken zien: een hansopje en een schouderomslag bijvoorbeeld. ,,En alles uit het hoofd. Als ik het één keer iets via patroon heb gemaakt, dan weet ik het wel. De mensen hebben daar niets, ze zijn blij met alles. Ik maak geen dekens. Al die lapjes aan elkaar maken, dat is niets voor mij.”

Ze breit in een klein damesgroepje waarin ook haar jongere zus zit. Gebreid wordt voor de Gereformeerde Gemeente-kerk in Ochten, die in deze landen de contacten heeft. Regelmatig krijgt ze een update over de goederen die worden uitgedeeld.

En wat weer zo leuk is: kortgeleden werd ze verblijd met een donatie van haar zoon die met heel veel knotjes wol aan kwam zetten. Dat ontving hij van een leverancier. Maar wol verkopen, dat deed hij niet. Die zending ging dus naar moeders. ,,Hij kon mij niet blijer maken!” zegt ze enthousiast.