Jo en Henk Hoitink vieren briljanten huwelijk: Een leven in onderwijs en besturen

VEENENDAAL ,,Ik heb nog even les gegeven op het CLV maar eigenlijk vond ik het op de Juliana Mavo veel leuker. Op het CLV wisten de leerlingen alles vrij snel, op de Mavo moest je ze echt iets bijbrengen.” De onderwijsman pur sang zit op de praatstoel wanneer hij vertelt over zijn tijd in Veenendaal waarin hij lesgaf op verschillende scholen. Die man is Henk Hoitink (87). Samen met Jo Hoitink-Hijink (88) was hij op 25 augustus 65 jaar getrouwd. Namens de gemeente kwam locoburgemeester Engbert Stroobosscher hen de hartelijke felicitaties overbrengen.

door Martin Brink

Ze zijn zeer verguld met de cadeaus die Stroobosscher meenam: een boek over de Markt en een kopie van de huwelijksakte. Dat laatste hadden ze natuurlijk nooit gezien en dat was een grote verrassing. ,,Eén van mijn kleinzoons had een kopie van de Nieuwe Winterswijkse Krant van vrijdag 26 augustus 1960 opgedoken. Zoek de huwelijksaankondiging, meldde hij. Dat hebben we gevonden. Het past er mooi bij.” Henk Hoitink wijst op de akte: ,,Daaronder staan de handtekeningen van de getuigen. Velen zijn er niet meer.”

Daar heeft hij wel grote moeite mee, met het feit dat familie en bekenden wegvallen. Maar hij weet ook dat dat onvermijdelijk is. Zelf heeft hij ook wat lichamelijke ongemakken, maar hij slaat zich er doorheen. Uiteraard bijgestaan door zijn vrouw Jo die nu zijn mantelzorger is geworden.
Henk en Jo Hoitink zitten in hun weelderige tuin aan de Stationsstraat, aan de rand van Veenendaal. Onder een overkapping naast het huis, voorzien van laaghangende druiventrossen, is het in die eerste dagen van september nog prima uit te houden.

(de tekst gaat onder de foto verder)

De statige huwelijksfoto zoals die werd genomen in de fotostudio. - Familiearchief

Ze nemen de verslaggever mee in hun rijke leven waarin het maatschappelijke werk in Veenendaal een belangrijk onderdeel vormt. Het is niet voor niets dat hij ooit een koninklijk lintje kreeg voor al die werkzaamheden. Die zijn eigenlijk teveel om op te noemen.

Beiden zijn geboren en getogen in Winterswijk. Jo in één van de acht buurtschappen van deze gemeente, namelijk Huppel dicht bij de Duitse grens. Haar ouders hadden daar een boerderij. ,,We zaten op de Christelijke Wilhelminaschool”, vertelt Henk Hoitink. ,,Mijn vader was voorzitter van het schoolbestuur, haar vader lid van het bestuur.”

Samen gingen ze naar dezelfde ULO. Henk stroomde door naar de kweekschool in Doetinchem. Zij ging werken bij de plaatselijke Boerenleenbank op de administratie. Op hun negentiende en twintigste jaar kregen ze pas verkering. Na het behalen van zijn onderwijsbevoegdheid solliciteerde Henk Hoitink naar een functie op een lagere school in het Limburgse Weert.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Druiven komen uit eigen kas. Jo Hoitink plukt en gebruikt ze graag. - Martin Brink

MOETEN TROUWEN

,,Ze waren blij met me,” weet hij nog. Hij zou vijf jaar aan de school verbonden zijn en maakte er veel mee. ,,Het was een christelijke school midden in katholiek gebied. Je zou kunnen stellen dat we daar de asielzoekers van nu waren. Ik moet zeggen: alle scholen gingen daar prima met elkaar om. Een groot deel van de leerlingen kwam van het Ambonezenkamp Tungelroy.” Omdat de school klein was en hij een belangrijke functie bekleedde kreeg hij uitstel van dienstplicht. Zo is dat vijf jaar gegaan.

,,Eigenlijk moesten we met elkaar trouwen”, zegt Henk Hoitink. Maar dat is niet wat menigeen denkt. ,,Het had met de woningnood te maken. Wij waren toen nog verloofd. Ik kreeg tweemaal een flat aangeboden omdat ik bovenaan de lijst stond. Ik heb ze geweigerd. Bij de derde keer zei men: als u deze niet aanneemt, dan komt u onderaan de lijst te staan. Binnen een paar maanden moesten we dus wel trouwen.” Twee kinderen zijn in Weert geboren.

Het huwelijk leverde één zoon en twee dochters op. Zij zorgden voor acht kleinzoons. En er is één achterkleindochter.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Zo zag de uit 1951 daterende boerderij er vroeger uit. Nu is het een paradijsje. - Familiearchief

Henk Hoitink wilde verder. Hij behaalde onder meer akten om op het voortgezet onderwijs les te mogen geven. In Veenendaal kwam een functie vrij bij de Koningin Julianamavo van dr J.G. Thoomes.

Zo kwam hij terecht in de school aan de Kerkewijk. Hij gaf er Engels, Nederlands, biologie en godsdienst. In die eerste tijd vulde hij vooral resturen in.

ONBEWOONBAAR VERKLAARD

Ze bewaren ook goede herinneren aan die eerste tijd in Veenendaal. ,,Daar zou ik een boek over kunnen schrijven”, meldt Henk Hoitink. Hij ging eerst voor een paar maanden inwonen bij agent Huijstede in Veenendaal-Zuid. Daarna kwamen zijn vrouw en kinderen over.

,,We zouden gaan wonen in een appartement aan de Zonnebloemstraat. Toen we hier kwamen waren de fundamenten net gelegd. Dus kregen we ter overbrugging het bovenste deel van de Markt 13 toegewezen. We mochten er gratis wonen.”

Jo: ,,Het was een afbraakpand. Op de deur was een bordje met Onbewoonbaar Verklaard gespijkerd. En inderdaad, als het regende moest ik overal emmertjes neerzetten.” Het pand stond naast de oude Korenbeurs en bestond uit drie wooneenheden. ,,In het middendeel zat kapper Brunekreeft. Er waren vaak uitvoeringen op de Markt. Daar konden we heerlijk naar luisteren.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Schapen hebben hier aan de rand van Veenendaal nog alle ruimte. - Martin Brink

De flat aan de Zonnebloemstraat werd pas na een half jaar betrokken. Een eigen woning liet de familie bouwen aan de De Brinken. Dat was in 1969. Nu wonen ze vanaf 1982 in een boerderijtje aan de Stationsstraat die in 1951 werd gebouwd. Er stonden een paar bomen op 1,25 hectare grond.

Henk en Jo hebben er een waar eldorado van gemaakt. Ze hielden (en houden!) er kleinvee en maakten het land weelderig door allerlei gewassen, bomen en struiken aan te planten. Achter in de vijftig meter diepe tuin is het industrieterrein zichtbaar. ,,Kijk, langs die wand zit Eierkamp, aan de andere kant zit weer een ander bedrijf.”

Gaf de aanwezigheid met zoveel grond geen problemen met de gemeente die uitbreiding voor bedrijven zocht? Henk Hoitink kan dat beamen. Maar hij wist zich gesteund door deskundigen die voor belangrijke adviezen zorgden. Het werden lange onderhandelingen. ,,Ik heb altijd op het standpunt gestaan: je kunt je laten onteigenen of je kunt meebewegen. Dat laatste hebben we gedaan.”

De grondmakelaar die namens de gemeente handelde kreeg van hem de overheidsmaatregel onder ogen dat een tuin langs een doorgaande weg minstens vijftig meter diep moest zijn. En zo is het ook gebleven. Hoitink: ,,Een gedeelte konden we uitruilen met de gemeente, zodat er meer ruimte naast het huis kwam en er een betere ingang op het terrein ontstond.”

VROUWEN ADVIES COMMISSIE

Jo werkte twintig jaar als doktersassistent op het Medisch Centrum, waarin vijf huisartsen ieder hun eigen praktijk voerden met gezamenlijk lab en personeel. Maar naast de zorg voor de kinderen werd ze ook in het maatschappelijke actief. Ze zat in het bestuur van kinderdagverblijven, was secretaris van De Schelp en zat later in de Vrouwen Advies Commissie, nu de Woon Advies Commissie.

,,We gaven advies over bouwplannen. Ik weet nog dat ik mijn bedenkingen had tegen de stadsgracht. Daar gooit men van alles in en hoe zit het met ongedierte?” Ze ziet nu dat het toch allemaal is meegevallen.

Het werk van Henk is legio, onder meer op het kerkelijke vlak. ,,Jo gaf mij daarin de ruimte”, zegt hij. Zo was hij ook jarenlang schaduwraadslid voor het CDA (zelfs ook interim-voorzitter), maar omdat de partij terugviel in zetels, kon hij niet op het pluche plaatsnemen.
Hij is er wel trots op dat door zijn voorbereidingen het CDA gedaan heeft gekregen dat het schoolzwemmen voor verstandelijk beperkten is gebleven. Hij is nog steeds lid van de Lionsclub in Veenendaal, zelfs al 51 jaar en daarmee de langstzittende.

De dertien keren dat het Gelders Valleifeest in het Valleibad plaatsvond staan in zijn geheugen gegrift. Het was de tijd dat de van energie en ideeën bruisende reclameman Jan van Hardeveld met allerlei wilde plannen kwam.

Henk Hoitink had ook een belangrijk aandeel in de totstandkoming van De Ontmoeting in West, het dagbestedinghuis voor verstandelijk beperkten. ,,We deden iets bij De Bombardon. Ik raakte in gesprek met iemand die zegt: bent u de man op de eerste steen in onze hal? Ik beaamde dat en moest dus maar eens snel komen kijken. Zo kwam het op de wens dat ze graag educatief speelgoed wilden hebben. Als Lionsclub hebben we ons daar sterk voor gemaakt en gezorgd dat dat kon worden aangeschaft.”

Ook maakte hij regelmatig de reis naar partnerstad Olomouc als vertegenwoordiger van de serviceclubs.
Na zeven jaar volgde Hoitink directeur Thoomes op die zich terugtrok maar wel in de schoolwoning bleef wonen. ,,De Julianamavo werd groter en dus pleegden we nieuwbouw aan de Grote Beer.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Henk Hoitink bladert graag in boeken vol historie. - Martin Brink

Hoitink gaat er prat op dat het pand naar zijn inzichten, wensen en toekomstgericht werd gebouwd. Het pand heeft er relatief kort gestaan want nu zijn er appartementen te vinden.
Al snel ontstond op vele gebieden samenwerkingen met het CLV. Uiteindelijk werd de Koningin Julianamavo ingevoegd bij het CLV. Het pand aan de Grote Beer werd in eerste instantie nog gebruikt voor de onderbouw, later verhuisde alles naar de Kerkewijk.

Een hoogtepunt noemt hij de komst van het Middelbaar Economisch en Administratief Onderwijs (M.E.A.O.). Dat was helemaal zijn idee. Na uitgebreide onderzoeken werd uiteindelijk de christelijke M.E.A.O Valmonte gerealiseerd. ,,Met conciërge Jaap Rebergen was ik in die eerste maand het enige personeel. In het eerste jaar begonnen we met tweehonderd leerlingen maar dat werd al snel veel meer. Het was een groot succes.”

Gestart werd aan de Duivenwal-West, later kwam men in een bijgebouw van Sola Fide en betrok men ook de leegstaande lokalen van het Ichthus College aan de Munnikenweg. Ook werd les gegeven in de oude Ritmeester-sigarenfabriek.
Uiteindelijk werd door de overheid aangedrongen of schaalvergroting. En dus werd M.E.A.O Valmonte gefuseerd met die van Ede en daar ook geconcentreerd.

STUDIE AAN UNIVERSITEIT

Henk Hoitink: ,,Op mijn 55ste kon ik vervroegd uittreden. Ik heb wel gesteld dat mijn adjunct mij dan zou opvolgen. Dat is ook gebeurd.” Hoitink ging niet achterover leunen. Hij begon een studie Geschiedenis aan de Universiteit Utrecht. Hij verdiepte zich in de stad Utrecht in de middeleeuwen en dan met name hoe tussen 1400 en 1500 het vuil werd verwerkt. Op zijn zestigste studeerde hij af en mocht hij zich doctorandus noemen.