Op maandag 31 juli kreeg het briljanten bruidspaar Van Ruiswijk bezoek van burgemeester Gert-Jan Kats.
Op maandag 31 juli kreeg het briljanten bruidspaar Van Ruiswijk bezoek van burgemeester Gert-Jan Kats. Gemeente Veenendaal

Briljanten echtpaar Van Ruiswijk-Boers: ‘De naaste familie telt nu 45 personen, sommigen vragen: hoe doe je dat?’

16 augustus 2023 om 07:25 Mensen Tips van de redactie

VEENENDAAL Veenendaal had op maandag 31 juli weer eens een briljanten bruidspaar binnen de gemeentegrenzen. En dus ging burgemeester Gert-Jan Kats naar de Grebbeweg. Naar één van de riante woningen langs de Grift, één met zelfs een eigen brugje. In deze rust wonen Dirk van Ruiswijk (85) en zijn Jannie van Ruiswijk-Boers. Ze hebben veel te vertellen.

door Martin Brink

Zij herdachten die dag dat ze precies 65 jaar daarvoor met elkaar in het huwelijksbootje stapten. Met de burgemeester hadden ze een gezellige kout waarbij het gesprek ook ging over de landelijke politiek, het uitkopen van boeren en de vele fouten die daarbij gemaakt zijn. Ook ten aanzien van het beleid van de huidige regering en eerdere kabinetten. Burgemeester Kats kon niet anders concluderen dat het paar, en dan vooral Jannie van Ruiswijk, politiek geëngageerd is en precies weet hoe de vork in de steel zit.

‘OUWE VEENSEN’

Wie met Dirk en Jannie spreekt, spreekt met echte ‘ouwe Veensen’, mensen die van alles wel wat weten uit het voorbije Veenendaal. Maar we beginnen 65 jaar geleden. Toen ging het jonge bruidspaar met koetsjes van de firma De Haas naar het gemeentehuis in de Hoofdstraat. De kerkelijke huwelijksbevestiging was in de Julianakerk, de foto’s werden gemaakt in de studio van Nic. Bakker. Het paar geniet nu van een betrekkelijk rustige oude dag (Dirk: ,,Dat moet ik wel vanwege mijn gezondheid”). 

Ze zijn trots en vooral ook dankbaar dat alle kinderen zo goed terecht zijn gekomen. Iedereen draagt een steentje bij aan de maatschappij, dat wil zeggen: iedereen werkt en er zijn er zelfs die mooie ondernemingen hebben gesticht. Bijvoorbeeld HvR Speeltotaal maar ook Tuincentrum De Wildernis. ,,Aanpakken en niet stil blijven zitten, dat hebben we hen wel geleerd. Dat deden we zelf immers ook. We hadden het altijd druk en misschien is het ook wel daarom dat de kinderen vroeg zelfstandig werden”, zegt Dirk.

Aanpakken en niet stil blijven zitten, dat hebben we hen wel geleerd.

AUSTRALIË

,,We kennen geen scheidingen en iedereen kan goed met elkaar. Waar maak je dat nog mee?”, voegt Jannie toe. ,,Ik hoor wel eens mensen zeggen: hoe doen jullie dat toch?” De geboren en getogen Veenendalers hebben veel meegemaakt, emigreerden zelfs naar Australië en keerden weer terug. Naar ongeveer de plek waar ze zijn opgegroeid en waar ook de kinderen wonen. Op twee na dan, vrijgezelle zonen, die nog steeds in Australië boeren. Er even naartoe reizen zit er niet meer in. ,,Ik ben er veertien keer geweest”, zegt Dirk, ,,Maar het is nu genoeg. Zo’n lange vliegreis, dat kan ik niet meer aan.”

Het huwelijk werd gezegend met zeven kinderen: drie meiden en vier jongens. Nu is dat uitgebreid met twaalf kleinkinderen en twaalf achterkleinkinderen. ,,Ik heb ze laatst geteld: met aanhang zijn het 45 personen!” Het grote huwelijksfeest werd gevierd in de tuin. Daar is immers ruimte genoeg met ook nog een groot stuk weiland naast het huis. ,,We hadden een grote tent die we al eerder bij een huwelijk gebruikten, weer opgezet. Ik zeg tegen de jongens: jullie zetten die op, wij zorgen voor de catering want anders kun je zelf nog geen feest vieren”, zegt de kordate Jannie. 

Met alle genodigden erbij telde men meer dan honderd gasten. Dat ging er in 1958 wel anders aan toe. Toen was het vooral aanpakken, een bestaan opbouwen. Dirk komt van het Klein Schutje 53, de huidige Valleistraat. Vader had een boerenbedrijf maar kon er vanwege zijn invaliditeit niet optimaal mee bezig zijn. Zoon Dick moest dus bijspringen.

(De tekst gaat verder onder de foto.)


Het echtpaar Van Ruiswijk op hun trouwdag: 31 juli 1958. Deze foto sierde ook de uitnodigingskaart van dit jaar. - Familiearchief

GEVEN EN NEMEN

Jannie komt van de Dragonderweg. Na haar trouwen ging ze vier jaar lang inwonen bij de ouders van haar man. Het was geven en nemen. ,,En dan meer geven dan nemen. Vroeger slikte je alles”, vat ze die periode krachtig samen. Pas in 1962 kwam een eigen (nood)woning, één die Dirk zelf bouwde. Het kwam aan het Benedeneind 15. Eigenlijk was het een verplaatsing want hij kon het bouwsel ergens op de kop tikken. Daar boerde hij verder en breidde het steeds verder uit. Want boer-zijn, dat was wat hij kon. En dat is altijd zo gebleven, op verschillende plekken in Veenendaal én aan de Zuidelijke Meentsteeg in Achterberg. 

Over het Klein Schutje even een zijsprong: daarover verschijnt nog dit jaar een boek waarin gezinnen die er woonden centraal staan. Op dit moment wordt er de laatste hand aan gelegd. Jan Bos is de auteur én uitgever, zijn grootouders boerden er ook zelf. Dirk is heel benieuwd naar het resultaat want uiteraard staat hij er zelf ook in. Hij heeft daarom al twee boeken besteld. ,,Jan is verschillende malen bij ons geweest. Ik ben één van de oudste oorspronkelijke bewoners.” Het geheugen van Dirk is nog prima en die werd dus regelmatig geraadpleegd.

Zoals gezegd komt Jannie van de Dragonderweg. Schuin tegenover de manege stond de ouderlijke woning. Dat was eind jaren negentig het laatste goed van de familie Hekster, de bekende Joodse huisarts in Veenendaal. De woning is altijd in de familie gebleven en pas een jaar of tien geleden aan de gemeente Veenendaal verkocht om het te bestemmen binnen het groene grensgebied tussen Ede en Veenendaal. Op deze plek is later een kunstzinnige vogeltoren gebouwd. 

OORLOGSHERINNERINGEN

Jannie: ,,Ik weet nog dat elke week de familie Hekster langskwam. Dan moest er een kip geslacht worden want de dokter at mee.” Het is een gebied waar in de oorlog veel is gebeurd. In 1944 werden de oude stellingen heringericht. Jannie: ,,Ik zie die broodmagere dwangarbeiders nog lopen: kromgebogen, twee aan twee, met schoppen in de hand. Ze moesten stellingen bouwen. Het waren mannen die waren opgepakt in Rotterdam en ‘s-Gravenzande. Ze zaten in de Nieuwewegseschool. En mager dat ze waren! Naast de groep liep een dikke Duitser die ze een por gaf wanneer hem iets niet beviel.”

Ook Dirk heeft zijn oorlogsherinneringen: ,,Velen hadden een schuilkelder. Wij ook. Die was onder de hooiberg: een groot gat in de grond en dan hooi overheen.” Beiden zaten op de Hervormde Beatrixschool. Vanaf de Dragonderweg was dat nog een behoorlijk eind lopen. Jannie: ,,In de oorlog was het kantoor bezet door Duitsers. Wij kregen toen les in Eltheto.” En Dirk herinnert zich nog goed de V1 die neerkwam aan de Zuiderkade. Dat specifieke geluid zal hem altijd bijblijven.

(De tekst gaat verder onder de foto.)


Jannie van Ruiswijk toont zich vaardig op de iPad! - Martin Brink

HEIMWEE

In 1980 besloot het paar om te emigreren naar Australië. Familieleden waren hen al voorgegaan. Daar was genoeg ruimte om uit te breiden. Ze bleven er vier jaar. ,,Zeg maar dat we uit heimwee terugkeerden”, zegt Dirk. ,,Ik had nog wel willen blijven”, meent Jannie. ,,Het had wel één groot voordeel: de kinderen leerden goed Engels. En dat is in de huidige tijd héél belangrijk.”

Op 8 december 1984 keerde men terug. Er werd een boerderij gekocht waar later bleek dat vergeten was om de hinderwetvergunningen goed te regelen. Tot aan het gerecht werd deze zaak uitgevochten. De zaak werd verloren, mede door personen die niet kundig waren in de materie. ,,Toen al begon het dat milieu boven het boerenbedrijf werd gesteld”, zegt Jannie nog steeds verbeten. Later verhuisde men naar de Zuidelijke Meentsteeg in Achterberg en naar de Wolfsdijk in het buitengebied van Ede. Sinds 1995 woont het echtpaar aan de Grebbeweg, met niet alleen land maar ook veel levende have om zich heen. Dagelijks komt er wel iemand van de familie langs. ,,We zijn dus teruggekeerd naar ongeveer de plek waar we vandaan komen. Hoe bijzonder is dat?”


Dirk van Ruiswijk kijkt nog even naar zijn trouwfoto. - Martin Brink

Martin Brink
Deel dit artikel via:
advertentie
advertentie