Alie en Nico Verhoef waren op 19 juni 65 jaar getrouwd. Het briljanten echtpaar kreeg namens de gemeente de felicitaties van burgemeester Gert-Jan Kats.
Alie en Nico Verhoef waren op 19 juni 65 jaar getrouwd. Het briljanten echtpaar kreeg namens de gemeente de felicitaties van burgemeester Gert-Jan Kats. Gemeente Veenendaal

Nico en Alie Verhoef 65 jaar getrouwd: ‘Ik dacht pas later: hij is toch wel leuk’

5 juli 2023 om 15:15 Mensen Tips van de redactie

VEENENDAAL Er was op 19 juni weer een briljanten bruidspaar in Veenendaal: Nico en Alie Verhoef, respectievelijk 89 en 88 jaar. Ze wonen al jaren gelukkig aan de Brouwersgracht, midden in het centrum. Burgemeester Gert-Jan Kats kwam op bezoek en hoorde de verhalen van dit zeer bereisde paar. Nico en Alie kijken dankbaar terug op hun achterliggende leven.

door Martin Brink

Zeven jaar geleden stonden ze op een tweesprong: blijven we hier in een groot huis aan de rand van het Amerongse bos wonen of zoeken we, nu we wat ouder worden, iets anders? Ze woonden er al 23 jaar, maar: ,,De tuin werd te groot en ook het onderhoud”, zegt Alie. ,,En dus wilden we naar een appartement.” In Amerongen was niets te vinden. In Leersum leek er een mooi appartement beschikbaar. Drie keer gingen ze kijken. ,,De grootte van 100 vierkante meter, daar konden we nog wel overheen komen. Maar het bleek toch te donker toen we er eens bij slecht weer een kijkje namen.” 

NIEUWE KANSEN IN VEENENDAAL

Veenendaal bood nieuwe kansen. Er waren genoeg appartementen beschikbaar. ,,Alles is hier bij de hand, een goede reden om te verhuizen.” Toch ging het later knagen. Alie Verhoef: ,,In Amerongen zaten we in de natuur en werden we wakker met vogelgeluiden. Hier kijken we naar buiten naar stenen…”

Alle voors en tegens werden tegen elkaar afgewogen. Veenendaal werd een blijver. Ze voelen zich er prima. Nico tennist al dertig jaar bij Spitsbergen. ,,Ik ben het oudste spelende lid”, zegt hij. Tegenwoordig bezoeken ze ook bijeenkomsten van Wijs met je Wijk. Alie: ,,Alleen als het onderwerp ons aanspreekt.”

Ik wist meteen van wie het kwam maar het gevoel was er niet direct. Dat kwam pas later toen ik dacht: hij is toch wel leuk

En ze kerken bij de Open Hof-kerk. We hadden meteen een goed gevoel. Bovendien kwamen ze daar ook wat tennismaatjes tegen. Alie mag graag wandelen en fietsen. ,,Maar dat laatste is mij hier eigenlijk te druk. Het gaat allemaal zo snel tegenwoordig.”

SINTERKLAASGEDICHT

Alie Rigtering was zeventien jaar en Nico Verhoef achttien toen ze elkaar leerden kennen. ,,Via haar broer kwam ik haar tegen. Die deed net als ik ook mee met de CNV-fietstochten.” Toch duurde het nog lang voordat de vonk oversloeg. Toen Alie met de Sint een pakketje kreeg met daarin een gedicht, wist ze wel van wie het kwam. Er stond iets van de ‘dichter die zijn hart had verloren, en een meisje uit Alphen had uitverkoren’. Alie: ,,Ik wist meteen van wie het kwam maar het gevoel was er niet direct. Dat kwam pas later toen ik dacht: hij is toch wel leuk!”

OPLEIDING NIET KUNNEN BETALEN

Nico werd geboren in Lisse maar groeide op in Sassenheim. Haar geboortewieg stond in Nieuwkoop. Beiden hadden een fijne jeugd. Nico: ,,Vader was een timmerman en wilde dat ik naar de HTS zou gaan. Ik kon dat aan maar het werd door de school niet geadviseerd. Mijn ouders kregen bezoek van het hoofd die hen vertelde dat ze dat niet kon betalen. Zo ging dat toen. Mijn vader luisterde. Via de avondschool in Leiden heb ik later toch de opleiding kunnen volgen.”

Hij kwam in de bouwwereld terecht en werkte als bedrijfsleider bij een bouwbedrijf in Leiden. ,,We woonden eerst in Oegstgeest en daarna in Koudekerk aan den Rijn.” Wat deed Alie? Zij wilde graag de verpleging in. De vierjarige opleiding tot verpleegster A (toen nog zogeheten) volgde zij in het Diaconessenhuis in Leiden. Een klein fotootje met daarop de jonge Alie in die tijd, staat in de woonkamer. Ze haalt het graag voor de dag. ,,Dit was ons uniform, zo moesten we allemaal gekleed gaan. Onvoorstelbaar eigenlijk.” Later haalde ze nog de aantekening voor kraamzorg. ,,Dat werk is het mooiste wat er is: mensen helpen, te zien opbloeien als ze naar fysiotherapie weer beter konden lopen.”

(de tekst gaat onder de foto verder)


Alie Rigtering op 17-jarige leeftijd in opleiding tot verpleegster-A. ,,Bij het Diaconessenhuis in Leiden moesten we dit uniform aan.” - Familiearchief

Nico ging ondertussen voor zijn nummer in dienst. Hij werd reserve-officier maar zwaaide vroegtijdig af. ,,Via een bepaalde regeling kon wanneer je nodig was in het bouwbedrijf, er eerder uit gaan. Dat was bij mij het geval. Op de dag dat ik afzwaaide vielen de Russen Hongarije binnen. Dat was in 1956. De kazerne liep leeg omdat de mannen andere posities moesten innemen. Ik zat in de trein naar huis...”

STOPPEN MET WERKEN

Na vijf jaar verloving wilden beiden graag trouwen. Dat deden ze in Alphen aan den Rijn. Ze gingen daarop wonen in Oegstgeest. Dat betekende wel dat Alie haar baan moest opzeggen. ,,Toen was het zo: als je ging trouwen, dan moest je als vrouw stoppen met werken.” Alie volgde veel later toch nog haar hart: ze ging in deeltijd werken als verpleegkundige in het Leids Universitair Medisch Centrum.

Toen was het zo: als je ging trouwen, dan moest je als vrouw stoppen met werken

Nico ging verder in de bouwwereld en deed er ook ontzettend veel bestuurswerkzaamheden bij. ,,Teveel om op te noemen”, verzucht hij. Ondertussen kwamen er ook drie kinderen: twee jongens en een meisje. De familie is nu verrijkt met vier kleindochters. Op z’n zestigste kon hij met de vut. Bij het bedrijf had hij 41 jaar volgemaakt. ,,Ik zag de bui al hangen, dus ik zeg: jongens, ik wil geen lintje of zoiets. Dat hoef je voor mij niet aan te vragen. Zolang bij een bedrijf vind ik geen prestatie. Je kunt het ook omkeren: misschien was ik wel te lui om weg te gaan. Kijk, als je een kind redt, dan is dat anders. Ik zie tegenwoordig zoveel mensen die een lintje krijgen waarbij ik mij afvraag: wat hebben die gedaan?”

PRAAG EN BOTSWANA

In een diep gat viel hij zeker niet na zijn vroegpensioen. Hij werd gevraagd voor de organisatie PUM, het Project Uitzending Managers, om op vrijwillige basis kennis te delen in het buitenland. Dat werden enerverende jaren. Soms was er een project voor twee weken maar ook voor drie maanden. Bij langere projecten mocht de partner mee. Een paar voorbeelden. ,,Ik ging naar Praag waar een ziekenhuis stond met 1000 bedden, midden in de stad. Dat hebben we hier zelfs in Nederland niet. Het complex bestond uit verschillende gebouwen met een straat er doorheen. Ik werd gevraagd hoe het verder moest. Na twee weken had ik mijn rapport klaar met als advies: jullie moeten een nieuw ziekenhuis bouwen. Dat deden ze dus niet. Ik had meer het gevoel dat ze trots waren op hun ziekenhuis en dat graag wilden laten zien.”

Een ander project was in Botswana. Alie mocht mee omdat het project om een ontmoetingsruimte bij een meisjesschool te realiseren drie maanden duurde. Dat zou tevens ingericht worden als opleidingsinstituut om in een hotel te werken. Het werd vanaf de grond opgebouwd. Beiden zien er met genoegen op terug. ,,We zijn later nog op eigen initiatief teruggekeerd om te zien wat er van geworden was”, zegt Alie.

PARAMARIBO

Eerder had Nico een project van twee weken in Suriname. Hoe verder met de Nieuwe Oranjetuin, een beschermde begraafplaats in het hart van Paramaribo waarvan de eerste aanleg uit 1756 dateert. Hij constateerde al snel: muurtjes rond de graven waren slecht gemetseld, gewassen groeiden er door- en overheen, er waren ook veel scheuren en los gesteente. Hij gaf aan wat er moest gebeuren. ,,Uiteindelijk bleek dat ze gewoon geen geld hadden. Waarom dan een advies vanuit Nederland? Misschien verwachtten ze dat er op die manier geld op tafel kwam.” Hij werd later nog een keer gebeld om te komen. ,,Ik heb gezegd: dat heeft geen zin zolang jullie zelf geen financiële middelen hebben.” 

Daar leven ze echt in een andere wereld met weinig kennis en materialen

En dan die keer dat hij een aannemer op weg zou helpen in Kirchizië. ,,Daar leven ze echt in een andere wereld met weinig kennis en materialen. Ik heb de PUM gevraagd of de man niet naar ons land kon komen om te zien hoe het hier toegaat. Dat mocht en mijn oude werkgever ontving hem met open armen. Hij had het zo naar zijn zin dat hij hier wilde blijven. Dat kon niet omdat hij daar vrouw en kinderen had. Hij kreeg bij het afscheid nog een elektrische sloophamer mee. In zijn land zijn die slecht verkrijgbaar. Helaas hebben we nooit meer iets van hem gehoord.”

Maar nu is alles klaar. Nico wil het rustiger aandoen. Het echtpaar is dankbaar dat ze het gewoon goed hebben en wat er is bereikt. Er zijn natuurlijk wat kwaaltjes met het ouder worden, maar toch. Alie: ,,We kwamen net uit de oorlog, er was werk genoeg, het land was in opbouw. Kijk eens naar de tijd van nu. Veel mensen zijn depressief, jongeren zien geen uitweg meer…”

Martin Brink
Deel dit artikel via:
advertentie
advertentie