Echtpaar Hootsen viert briljanten huwelijk: ‘Ik moest aan mijn ouders toestemming vragen voor de dansles’

VEENENDAAL ,,Onze huwelijksdag 65 jaar geleden: er lag toen zeker een halve meter sneeuw! En het feest hebben we gehouden op Hoekelum. Feest, nou ja, we huurden een accordeonist en die maakte het gezellig!” Dat zegt Bep Hootsen-de Zwart. ,,Zo ging dat in die tijd.” 

Ze beschikt over een ijzersterk geheugen. Op 30 januari was het precies 65 jaar terug dat ze in het huwelijksbootje stapte met op en top Veenendaler Wim Hootsen. De kerkelijke inzegening was in de hervormde kerk van Bennekom waar ze toen woonde. Uiteraard kwam burgemeester Kats langs om het briljanten paar te feliciteren met deze heugelijke dag. 

Dat gebeurde niet thuis aan de Ebbenhorst waar het paar twintig jaar geleden ging wonen, maar in De Meent waar Wim Hootsen al enige tijd verblijft. De geest is nog prima maar steeds meer lichaamsfuncties werkten niet meer waardoor hij veel verzorging nodig heeft. ,,Hij laat wel weten dat hij blij is deze hoge leeftijd te hebben gehaald.”

ONDER DE MENSEN

Wim Hootsen is inmiddels 91 jaar, de leeftijd der zeer sterken. Maar met haar 88 jaren mag Bep Hootsen er ook zijn. Bovendien: ze staat nog midden in het leven. Regelmatig gaat ze op bezoek bij ouderen die daar om vragen of een gesprekje kunnen gebruiken. Op een verjaardag bijvoorbeeld of zomaar om ze op te beuren. ,,Dat doe ik vanuit de PCOB in Veenendaal. Al 23 jaar. Zo blijf je onder de mensen”, zegt ze. Zij kijkt terug op een bewogen leven, net als haar man.

DANSLES

Hoe komt een Bennekomse aan een geboren en getogen Veenendaler? ,,We hebben elkaar op dansles leren kennen. Dat was in Ede bij dansleraar Johnny Arntz uit Wageningen. Die gaf toen lessen in De Reehorst in Ede. We waren allebei zestien jaar. Ik moest nog toestemming vragen aan mijn ouders of ik daar op mocht. Zeven jaar later traden we in het huwelijk.” Het huwelijk werd bekroond met drie kinderen: Cees (die in Veenendaal een bekend administratiekantoor heeft, actief is bij de bowling en bij een bedrijvenclub van een voetbalclub) en de dochters Dieta en Anjo. Er zijn elf kleinkinderen en negentien achterkleinkinderen.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Zo was het dus 65 jaar geleden: trouwen vanuit de ouderlijke woning van de bruid aan de Platanenweg 9 in Bennekom. - Familiearchief

FABRIEK

Wim komt van de P.H. van Rijnstraat. Zijn vader was sigarenmaker op de Ritmeester. Hij wilde doorleren om te gaan werken als timmerman, maar dat mocht niet van pa. En dus ging Hootsen senior op zijn twaalfde jaar naar de fabriek. Hij zou er zijn leven lang blijven werken. Hij stond zelfs op stukloon in die eerste jaren. Een zwaar leven, tijd is dan immers letterlijk geld. Mevrouw Hootsen: ,,Mijn schoonvader zei tegen mijn man: je moet zorgen dat je daar nooit terecht komt. En dat gebeurde ook niet. Zoon Wim kwam bij de eerste ploeg werknemers op kogellagerfabriek SKF. ,,Daarvoor is hij zelfs nog een jaar in Zweden geweest om alles voor te bereiden”, weet Bep Hootsen. Uiteindelijk zou hij dertien jaar bij SKF werken. ,,Toen hij niet meer goed tegen het fabriekswerk kon, is hij naar Lantor gegaan. Op zijn 62ste mocht hij daar stoppen met werken.”

VRIJWILLIGERSWERK

Stoppen? Dat kon Wim Hootsen niet goed want er kwam vervolgens allerlei vrijwilligerswerk langs. ,,Wat mijn man al niet gedaan heeft? Het is teveel om op te nemen!” Er komen veel voorbeelden ter sprake: ,,Hij was bijvoorbeeld vrijwilliger bij De Eekhoeve om daar ouderen in de dagopvang te begeleiden. Maar ook werken op de Joodse Begraafplaats om daar elke maand wat onderhoud te plegen. Hij deed ook vrijwilligerswerk in het museum.” Zoon Cees had daar ook vele jaren de functie van penningmeester. 

Het pasgetrouwde paar ging wonen aan het Rembrandtpark. ,,Werkgever SKF regelde een flatwoning bij de gemeente. Zo ging dat in die tijd.” Daar woonde men tien jaar om vervolgens te verhuizen naar de Thorbeckesingel. ,,Naar een mooie flat tegenover de Dijkstraat.” Na 35 jaar kwam een ruime benedenwoning aan de Vollewens in beeld.

Bep Hootsen is altijd zeer actief geweest. ,,Ik ging bijvoorbeeld adressen langs om voor de statistiek alle gegevens op te halen. Dat hoor je nu niet meer.” Het was overigens wel betaald, dus dat werkte ook mee.

ZEELAND

Het briljanten huwelijk werd in kleine kring rustig gevierd. Uiteraard was er in De Meent gebak en er werd teruggekeken. Burgemeester Kats toonde zich ook zeer geïnteresseerd. Hij wilde graag alles horen over hoe Wim Hootsen als dienstplichtig militair naar Zeeland werd gestuurd om daar te helpen na de watersnoodramp. Helaas waren veel details in de tijd vergleden. De burgemeester vertelde nog wel hoe bijzonder hij het vond om bij een briljanten echtpaar te komen. ,,Dat kwam niet veel voor, zei hij. Die middag had hij het nog druk want na ons bezoek zou hij nog naar een honderdjarige in Veenendaal gaan”, zegt Bep Hootsen. 

(de tekst gaat onder de foto verder)

Dit is Johannes Hendricus de Zwart, de vader van de bruid. Hij vertrok als zestienjarige naar de oost om in het koloniale leger te dienen. - Familiearchief

HISTORIE

Als cadeau nam hij een mooi boek over de Hoofdstraat mee. Ze is altijd zeer geïnteresseerd in de plaatselijke historie en heeft er veel boeken over. Over haar eigen familiehistorie, daarover gaat ze haar kleinzoon vragen om wat digitaal op te zoeken. Een eerste aanzet tot meer kennis maakte ze al jaren geleden. Een grote foto van een militair in uitgaanstenue in een hoek van de woonkamer was de aanleiding. Die militair is haar vader die op zijn zestiende vanuit Utrecht voor minstens acht jaar naar de oost ging en dienst nam in het Koninklijke Nederlands-Indisch Leger. Haar vader, Johan Hendricus de Zwart, is van 1894 en ging al op zijn zestiende een dienstverband aan. ,,Voor het geld, zoals hij mij altijd vertelde.” Ze zat later met veel vragen totdat een bezoeker haar attent maakte op de militaire bescheiden van zijn verblijf aldaar. Die heeft ze bij defensie opgevraagd. Ze waren een openbaring.

,,Mijn vader heeft nooit iets meer willen vertellen over die periode.” Benieuwd dus wat haar kleinzoon nog kan vinden. ,,Want ik heb wel een emailadres maar ik doe niets met de computer. En de overheid en de banken maar zeggen dat we alles digitaal moeten doen. Dat werkt bij veel ouderen dus echt niet!”