Minie stak met haar fiets over, ze was kansloos tegen de bestuurder die door rood reed

VEENENDAAL Maandag 3 juni 2019. Een dag als alle andere. Tenminste, zo lijkt het. Maar niet voor de 48-jarige Veenendaler Erwin Hrevatin. Hij kan de dag wel dromen. Het is een nachtmerrie die voortduurt. Die dag om twee uur stond het leven stil. Zijn vrouw (55) werd uit het leven weggerukt aan de Rondweg-West...

door Martin Brink

Ze stak met haar elektrische fiets de kruising Jan Steenlaan/Rondweg-West over. Het verkeerslicht voor haar stond al twee seconden op groen. De chauffeur van een bedrijfsbusje vanuit de richting Rhenen jakkerde door, gaf nog een dot gas terwijl het licht voor hem al zes seconden op rood stond. Minie Hrevatin-de Wit werd vol geraakt. De chauffeur probeerde nog uit te wijken maar het was te laat. Eerst kwam Minie in botsing met het busje. Hierna vloog zij meters door de lucht en kwam ze met haar hoofd op de stoeprand terecht en was op slag dood…

De Veenendaalse werd zomaar uit het leven weggerukt terwijl ze er nog midden in stond. Ze was een warme vrouw die veel voor anderen over had. Ze werkte niet voor niets in de zorg. Daar leerde Erwin haar ook kennen. Hij chauffeerde bij vervoerder Noot, zij verzorgde gehandicapten. Erwin moet vaak veel geduld hebben om een cliënt op woonlocatie De Wending aan de David Tenierslaan tijdig mee te krijgen. Daar werkt Minie en ze doet wat ze kan. Zij en Erwin krijgen uiteindelijk iets met elkaar en trouwen in 2006. Het zijn nu zoete herinneringen. Erwin ging later ook de gehandicaptenzorg in en werkt nu bij de stichting Abrona.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Minie Hrevaton-de Wit verloor het leven bij een ongeluk op de Rondweg-west in 2019. - Martin Brink

GEDICHTEN Zomaar een moderne rijtjeswoning in de Veenendaalse componistenbuurt. Achter de voordeur schuilt leed. Het is innerlijke pijn. De moeder is van dit aardse bestaan weggerukt. De achterblijvers worstelen er nog dagelijks mee. Het is nog steeds niet te bevatten. Erwin schreef het van zich af in een gedichtenbundel getiteld ‘Een leven vol van hoop’ (uitgeverij Boekscout). Hij hoopt dat het inspiratie geeft naar anderen. Als gelovige heeft hij er veel hoop uitgehaald. Hoop is de poort naar andere inspiraties. Het eerste gedicht ontstond vanuit zijn gedachten naar haar. Het was september 2019. ,,Ik zat ‘s avonds alleen op de bank. Dochter was uit logeren. Toen kwam het alleen-zijn echt binnen.” Uit het niets pakte hij een notitieblok en begon zinnen op papier te zetten. Zo ontstond het volgende gedicht dat uiteraard ook is opgenomen in de bundel:

Rouw
Wat moet ik nu zeggen?
Het verdriet is niet uit te leggen.
Geen woorden die de pijn verzachten.
Hoe kom ik na dit grote verlies ooit weer op krachten?
Waar komt mijn hulp nu vandaan,
wie zal er naast mij staan?
Ik zal er zijn
Ik verlos je van helse pijn!
Ik ben die Ik ben
en weet dat Ik je ken!
Op een dag komt alles goed,
als je daarin geloven doet!

Nu maakt hij wekelijks minstens één gedicht over onderwerpen die hem bezighouden. En dat kunnen zomaar de oorlogen in de wereld zijn, zoals nu op het Europese vasteland. Hij publiceert ze op de gedichtensite.nl waar christelijke gedichten worden gedeeld. ,,Ik hoop dat niemand dit meemaakt, dit wens je niemand toe”, zegt Erwin. Hij vertelt zijn verhaal als middel om het gebeuren een plekje te geven alsook om andere mensen in te laten zien hoe kwetsbaar het leven is.

,,Weet je wat zo raar is: ik merkte dat mensen mij uit de weg gaan. Alsof ik er iets aan kan doen! Maar ik ben niet zielig, ik heb dit niet gewild! Men wilde er blijkbaar niet over praten. Mensen die je kent zeggen niet even: hoe is het met je? Alsof ze het eng vinden om erover te praten. Ik heb dat zo vreemd gevonden. Het heeft mijn hart echt geraakt.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Erwin toont een deel van het achterlicht van Minie’s fiets. - Martin Brink

SLECHTE FILM Terug naar 3 juni 2019. Die dag rolt als een (slechte) film voorbij. Erwin kan het nu wel met droge ogen vertellen. Immers: hij moet door. Hij is verantwoordelijk voor het welzijn van zijn nu veertienjarige dochter. De oudere kinderen van Minie uit een vorige relatie zijn het huis uit. De band is altijd goed geweest, maar de jongste, het kind van hen samen, die woont nog thuis. Zij heeft alle aandacht nodig, behorende bij de groei naar volwassenheid en naar de stap in de maatschappij. Maar ook zij worstelt met allerlei gedachten. Er kwam begeleiding.

Erwin: ,,Ik had veel met Minie willen delen en vragen. Dat merk ik op bepaalde punten wel. Opvoeding bijvoorbeeld. Dan mis ik haar echt. Er zijn altijd zaken die een moeder beter met een dochter kan bespreken. Bij de eindmusical van groep acht zei iemand later: je hebt helemaal niet gelachen. Ja, dat kon ik ook niet.”

Die onheilsdag staat in het geheugen gegrift: hoe de politie op zoek was naar Erwin en hem pas om half vier kon bereiken, hoe uiteindelijk twee agenten die Minie probeerden te redden zelf op een wat onbeholpen manier het doodsbericht overbrachten en er ook op stonden om dat persoonlijk aan de elfjarige dochter over te brengen, zonder dat iemand van de familie aanwezig was.

Om twee uur fietst Minie naar huis. Ze was zojuist teruggekeerd van de thuiskapster aan de Dennenlaan. ‘s Morgens had ze al aardappels geschild want het gezin zou ‘s avonds andijviestamppot eten. Het plan was ook om iets bij de Jamin te halen voor de avondwandelvierdaagse waar dochterlief aan meedeed. Bij de verkeerslichten aan de Jan Steenlaan gaat het vreselijk mis.

Er zijn veel getuigen. ,,Iemand in de flat telefoneert en kijkt toevallig naar buiten. Zij heeft het allemaal zien gebeuren. Ze ziet Minie meters door de lucht vliegen voordat ze op het asfalt terecht komt.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

De stille getuigen die na dagen werden gevonden aan de Rondweg-west. - Martin Brink

VRESELIJKE KLAP Een voorbijganger is haar direct gaan reanimeren samen met, naar later bleek, een politierechercheur die terugkwam van een onderzoek van een diefstal die dag. Hij had ook een schaar in de auto om de kleding los te knippen. De vrouw uit de flat had een laken gehaald om de omstanders te onttrekken van het beeld van een vrouw die half naakt op de grond ligt en waar sommigen een foto van wilden maken. Erwin: ,,Ik heb later nog uitgebreid met haar gesproken. Het moet een vreselijke klap zijn geweest. De fietsaccu was losgeslagen evenals de fietstassen. Minie had geen schijn van kans.”

Hulp mocht niet meer baten. Ze wordt overgebracht naar het mortuarium van ziekenhuis Meander in Amersfoort. Om 19.00 uur ziet Erwin zijn vrouw terug. ,,Daar lag ze op een brancard. Aan de buitenkant zag je niets. Het leek alsof ze was gaan slapen, zo gaaf zag ze er uit. Er was alleen een klein bloedspoortje bij haar oor. Maar je weet dat ze van binnen flink in de kreukels lag.”

Aan de buitenkant zag je niets, maar je weet dat ze van binnen flink in de kreukels lag

KIST ZELF LATEN ZAKKEN Minie wordt vanaf dinsdag thuis opgebaard. Er is veel bezoek. Ze wordt begraven op de algemene begraafplaats aan de Munnikenweg. ,,Ik heb zelf de kist laten zakken en stond als laatste met mijn dochter voor haar.”

Het was de donderdag na het ongeval dat Erwin besloot om te gaan kijken op de plek des onheils. ,,Daar vond ik nog van alles bij de stoepranden. Ik herkende meteen een stukje van het rode achterlicht van haar fiets maar ook stukken van een licht van de bedrijfsauto en van de spiegel. Ik vond er ook het Sparta-merkplaatje en andere afgebroken onderdelen zoals van de koplamp. Het is onvoorstelbaar dat dat er nog lag. Je zou denken dat alles goed is opgeruimd.”

KNOOPJES Drie weken later nam hij opnieuw een kijkje. Daar vond hij nog drie knoopjes van de blouse die was opengerukt om Minie direct te kunnen reanimeren.” Erwin wijst de knoopjes aan. ,,Ze zijn voor mij een drie-eenheid. En daarmee bedoel ik dat het voor mij een teken is dat wij, Minie, ikzelf en mijn dochter, altijd bij elkaar zullen blijven. Ondanks dat Minie er niet meer is, blijven wij in ons hart altijd een drie-eenheid.”

De fiets werd voor onderzoek meegenomen. Die was technisch in orde. ,,Ik kon het op het bureau ophalen en het kon zelfs nog gerepareerd worden. Het stuur was kapot en het voorwiel aan diggelen. Doen we dat, vroeg ik aan mijn dochter? Nee, zei ze, ik wil niet dat iemand nog op mama’s fiets rijdt. Ik heb hem dus naar de stort gebracht. Dat alleen al was heel moeilijk voor mij.”

(de tekst gaat onder de foto verder) 

De blouse werd opengetrokken om beter te kunnen reanimeren. Drie knoopjes kwamen op de weg terecht. - Martin Brink

VIOOL Erwin koestert bepaalde voorvallen: ,,Ik hoorde over een negenjarig jongetje die muziekles had gehad en terug naar huis was. Hij woonde in de omgeving. Hij voelde dat er iets vreselijks was gebeurd op het kruispunt, zette zijn fiets neer, pakte zijn viool en begon erop te spelen. Daar speelde hij zes nummers waaronder het Veenendaals Feestlied. Hoe mooi is dat. Ik heb dat jongetje later nog ontmoet.”

Dat jongetje zette zijn fiets neer, pakte zijn viool en begon erop te spelen. Hoe mooi is dat

GETUIGENIS Maar ook dat ze drie dagen ervoor sprak met een vriend van haar zoon over het geloof. ,,Wat er ook gebeurt, je hoeft niet bang te zijn. Hierna zal het goed zijn. Zo gaf ze haar getuigenis aan hem.”

En de veroorzaker? Erwin kan er nog steeds niet bij dat deze man er af kwam met een werkstraf van 240 uur en een rijontzegging van 24 maanden. ,,Hij was in feite na zes weken schoffelen klaar, wij zitten ons hele leven er mee. Ik ben mijn vrouw kwijt en mijn dochter haar moeder die ze zo nodig heeft.” Meer wil hij er niet over kwijt. De zaak is nog steeds niet afgehandeld.

Uit de (openbare) uitspraak van de rechtbank uit november 2020 blijkt dat de 50-jarige man werd beschuldigd van te hard rijden en rijden door rood met als gevolg een dodelijk ongeval. Waarschijnlijk had hij haast omdat hij nog naar een klus in Veenendaal moest. De rechter woog sterk mee dat hij een eigen schildersbedrijf heeft in Dodewaard, kostwinner is en de zorg heeft over een gezin met elf kinderen, waarvan er nog tien thuiswonen. Bovendien is hij vanwege het geloof erkend als gemoedsbezwaarde en reed dus onverzekerd rond.

TROOST Erwin hoopt dat hij met zijn gedichtenbundel mensen troost biedt. ,,De aanleiding is zeer verdrietig maar hopelijk mogen anderen geïnspireerd raken door te blijven vertrouwen dat het op een dag goed mag komen.”