Maas en Ida Slotboom vierden briljanten huwelijk: ‘Blijven hier wonen zolang we kunnen’

VEENENDAAL Maas Slotboom (86) en Ida Slotboom-van Soest (85) kunnen terugzien op een rijk leven. Op 1 juli waren ze 65 jaar getrouwd en natuurlijk kwam burgemeester Gert-Jan Kats langs om het paar van harte te feliciteren met dit huwelijksjubileum. Omdat het een snikhete dag was, kwam hij met zijn colbert op de arm binnen om ‘m na de plichtplegingen van het op de foto gaan (met ambtsketen!) snel weer uit te trekken en in een half uur te luisteren naar het levensverhaal van het echtpaar. Een kleine week later kwam ‘de krant’ langs om wat uitgebreider op alles terug te kijken.

door Martin Brink

Het briljanten huwelijksfeest werd op zaterdag 5 juli gevierd in restaurant De Hof in Renswoude. Met familie, bekenden én met buurtbewoners. Vijf jaar geleden, midden in coronatijd, werd het een gezellig samenzijn met muziek en op gepaste afstand voor en naast het huis aan de Schumannstraat in west, waar ze al 35 jaar wonen. Ze zijn nog één van de drie oorspronkelijke bewoners van het kleine straatje.

ACTIVITEITEN MET DE BUREN

Maas Slotboom: ,,Hier in de straat werd er altijd veel georganiseerd: een gezamenlijke barbecue bijvoorbeeld maar ook tochtjes naar Maarsbergen, Den Haag, Arnhem en Utrecht. En toen we vijftig jaar getrouwd waren werden we met een limousine vervoerd naar het Leersumse Veld.” Het huwelijk bracht twee kinderen voort: de nu 53-jarige dochter Irene die in Rotterdam woont en zoon Peter van 62 jaar, die in Veenendaal is gebleven. ,,Hij was binnenhuisarchitect maar vindt het nu welletjes en helpt zijn vrouw mee met het importeren van chocolade, jam, thee en limonade uit Italië”, zegt de altijd spraakzame Maas Slotboom, net als zijn vrouw Ida een geboren en getogen Veenendaler.

Importeren van chocola? Heeft hij wellicht een familietraditie hoog gehouden? Immers: in de jaren vijftig was er een grossierderij Slotboom in suikerwaren in de Hoofdstraat? ,,Dat weet ik niet. Het zal in de verte familie geweest kunnen zijn, maar ik ken ze niet”, relativeert Maas Slotboom. ,,In de Achterkerkstraat had je ook een kapper Slotboom. Die kende ik ook niet. Ik weet wel dat het een geslacht is dat ver terug gaat. Ik heb op internet gelezen dat de oudste vermelding uit 1765 is.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Het echtpaar bij het 60-jarig huwelijksfeest in coronatijd. - Familiearchief

NOOIT IN DE FABRIEK

Maas Slotboom heeft in zijn werkzame leven veel beroepen gehad. De basis ervan lag in feite bij de Ulo van meester Thoomes (aan de Kerkewijk, voor niet-Veenendalers). ,,Mijn vader werkte op de Panter Sigarenfabriek. Vanaf zijn veertiende jaar al, direct van school. Hij heeft altijd een hekel gehad aan dat werk, maar wat moest je in die tijd anders? Er was geen keuze. Je ging vaak doen wat je vader deed. Ik ben ooit een keer mee geweest. Wat een stof van de tabaksverwerking was daar! Ik dacht toen al: dat kan nooit gezond zijn. Dat klopte ook wel. Vader heeft altijd last van zijn gezondheid gehad en is vroeg overleden. Hij zei tegen mij: ik zorg ervoor dat je nooit op de fabriek terecht komt.”

Maas zat op de Patrimoniumschool en was gezegend met een goed stel hersens. ,,Van mijn klas met veertig kinderen gingen er drie naar de Ulo, waaronder ik, en één naar de HBS. De rest ging de fabriek in. Ik denk ook wel dat de school gepraat heeft met de Ulo. Ze waren er natuurlijk best trots op om te kunnen zeggen dat een aantal leerlingen vervolgonderwijs kreeg.” Maas doorliep de Ulo-klassen, maar in het laatste jaar kreeg hij geelzucht. Drie maanden uitval was het gevolg. ,,Ik mocht dus geen examen afleggen, maar het jaar overdoen. Dat heb ik geweigerd, tot ergernis van mijn vader. Maar mijn besluit stond vast, ik heb de boeken teruggegeven.”

STOUTE SCHOENEN AAN

De jeugdige Maas was niet voor één gat te vangen: ,,Ik trok de stoute schoenen aan de stapte de Amsterdamse Bank (onder aan de Markt, MB) binnen om te vragen of ze werk hadden. Directeur Bok had er wel oren naar. ,,Wanneer kun je beginnen? Morgen al?” Zo vond hij er zijn eerste baan op de boekhouding en moest er onder meer jaarlijks de rentes berekenen.. ,,Tegenwoordig doe je dat met één druk op de knop, in die tijd moest je het handmatig berekenen.”

Na een paar jaar volgde de dienst. ,,Ik zat bij de marine. Eerst de opleiding in Hollandsche Rading, daarna bij de onderzeedienst in Rotterdam. Gewoon aan wal hoor. Omdat ik een bril op had, mocht je niet gaan varen. Ik heb in totaal 21 maanden gediend.” 

(de tekst gaat onder de foto verder)

Bij het 60-jarig huwelijksfeest moesten de felicitaties noodgedwongen op straat gegeven worden. - Familiearchief

ALTIJD GEZELLIG OP ZONDAGMORGEN

Hij kon weer terugkomen bij de Amsterdamse Bank. Directeur Bok had al op hem gerekend en hem zelfs ingeroosterd. ,,Maar ja, een schooier langs de weg kreeg nog meer dan dat ik op dat moment verdiende. Ondanks dat hij mij indeelde in de salarisschaal die de mensen in Amsterdam kregen. Die verdienden namelijk meer.”

Dat werd het dus niet. Ondertussen had hij zijn latere vrouw ontmoet. ,,We zagen elkaar op het huwelijksfeest van Corrie Bos en Ties Pol.” Zij was een collega van Ida op Mantelfabriek Speciaal, hij was weer een collega van Maas op de Amsterdamse Bank.

Zo kwamen ze aan elkaar. Na een voorzichtige start werd het een stevige verkering. Maas Slotboom woonde aan de Dijkstraat (,,Tien huizen vanaf de huidige Rondweg-West aan de linkerkant”) en had één jongere zus. Zij was er één van negen kinderen en woonachtig aan de Gortstraat 89. Maas Slotboom: ,,Het was daar een en al gezelligheid. Elke zondagochtend kwamen alle kinderen met aanhang daar samen. En dat allemaal in dat kleine huisje.” 

Ida heeft vanaf haar vijftiende jaar altijd gewerkt bij Mantelfabriek Speciaal van Henk van Schuppen. Deze stond op de plek van het latere kantoor van de Rabobank aan de Tuinstraat, daar waar nu terrassen zijn ingericht nabij het Stadsstrand. ,,Leuk werk”, herinnert ze zich. ,,Ik was er coupeuse. Het waren veel meisjes achter de naaimachine. Dat deed ik graag. Ik had er veel vriendinnen. Ik weet ook nog dat er veel werd gezongen.”

Net als op de sigarenfabriek vroeger, de mannen achter hun zinkies terwijl ze allerlei liederen aanhieven. Maas: ,,Nou, ik heb nooit gehoord dat mijn vader er ooit heeft gezongen. Zo fijn had hij het er niet…” Naaien kon Ida als de beste. Wat haar ogen zagen, maakten haar handen. Dat kwam goed van pas in het grote gezin waar Ida uit komt. ,,In de winkel ging ik altijd kijken hoe iets was gemaakt en deed het thuis na.” Tot aan de komst van haar eerste kind bleef ze er werken.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Echtpaar Slotboom op de trouwdag. - familiearchief

MOOIE BRUIDSJURK

Op vrijdag 1 juli 1960 staat ze als jonge en stralende bruid op de stoep van het gemeentehuis aan de Hoofdstraat en keurig ingehaakt bij haar aanstaande echtgenoot. Niet veel later zouden ze het jawoord geven aan trouwambtenaar Hille. Getuigen waren opa Maas Slotboom en Bertus van Soest, de oudste broer van de bruid.

De chauffeur van de firma De Haas heeft het paar zojuist laten uitstappen. Ze poseren geduldig voor fotograaf Jan Bakker. Op de achtergrond is de slagerij van A. Hijnekamp te zien. Die zou enkele jaren later plaatsmaken voor snackbar Marinelli van Henk Mark. Kinderen en huisvrouwen (geen mannen want die werkten in die tijd overdag tenslotte) bekijken het paar goedkeurend van top tot teen. Vooral de bruid trekt de volle aandacht. Het is een prachtige bruidsjurk die ze aan heeft. Wellicht ook onder haar vaardige handen vandaan gekomen? ,,Nee hoor. Ik ben met mijn moeder met de trein naar Utrecht gegaan om iets uit te zoeken. Zij betaalde de japon. Ik weet nog dat ze zei: kijk maar niet op een cent. Je trouwt tenslotte maar één keer, als het goed is…”

Het feest op de trouwdag werd gegeven in het jeugdhonk aan de Industrielaan, daar waar nu het pand van Veenvesters staat. ,,Beheerder Bouman was een oom van mijn zwager. Vandaar dat we er makkelijk aan konden komen.” Het paar ging wonen aan de Oranjestraat 7. Maas Slotboom: ,,Het was eigenlijk inwonen bij mijn opa, ook Maas geheten. Hij werkte vanaf zijn twaalfde jaar op de VSW, 58 jaar uiteindelijk.”

Omdat hij werknemer was van deze fabriek mocht hij wonen in één van de woningen in de Oranjestraat, eigendom van de VSW. Maar opa Maas trok naar Voorschoten. ,,Zo konden wij er in.” Ze betaalden huur via opa.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Opa Maas Slotboom tekent de huwelijksakte. Een kopie daarvan kregen Ida en Maas van burgemeester Kats overhandigd. - Familiearchief

RUSTIGE OUDE DAG

Maas Slotboom ging het bedrijfsleven in. Hij werd boekhouder bij Dijmeta, een bedrijfsonderdeel van Van Dijk Metaal aan het spoor. Nu staat hier appartementencomplex De Geerhof, maar in de jaren zestig/zeventig sloopte Van Dijk hier oude locomotieven en ander spoormaterieel. Na zes jaar stapte hij over naar Unitecta, een bedrijf in sierpleisters in Ede. Hij klom er op tot regiodirecteur maar kon zich na verkoop van het bedrijf niet meer vinden in de nieuwe cultuur.

Hij stapte over naar Polva, onderdeel van de Solvay-groep. Hij werd rayonmanager voor de regio Rotterdam, waarbij de verkoop van rioleringsbuizen en alles wat daarmee samenhangt, tot zijn portefeuille behoorde. Op zijn 59ste kon hij vervroegd uittreden. Als hobby had hij klaverjassen (,,Ik was buitengewoon lid van de fabrieksclub van Firet”) en was hij jaren actief voor voetbalclub DOVO.

Na de Oranjestraat woonde het paar aan de Tinneweide, vervolgens aan De Hilt in Dragonder-Noord om uiteindelijk te verhuizen naar het huidige adres waar ze het prima naar de zin hebben. Ze mogen graag wandelen, maar gezien wat lichamelijke problemen doen ze het nu wat kalmer aan. Ze genieten in West letterlijk van een rustige oude dag.
Tot slot: ,,We blijven hier wonen zolang we kunnen.”