Teus en Lien Hoek vieren zestigjarig huwelijk: ‘Hekensenhoed? Nooit van gehoord’

RHENEN Teus en Lien Hoek-Van der Lingen waren op zondag 6 juli zestig jaar getrouwd. De zaterdag ervoor werd het gevierd met kinderen, kleinkinderen en naaste familie. Burgemeester Géran Kaai feliciteerde hen vrijdag met deze bijzondere huwelijksmijlpaal. Ze kenden hem nog als ‘zoon van de dominee’ in zijn jonge jaren.

door Martin Brink

Het paar kreeg drie kinderen, twee jongens en één meisje, inmiddels 59, 55 en 52 jaar oud. De dochter woont in Rhenen, de anderen in de Betuwe. Zij zorgden voor zeven kleinkinderen, vier meisjes en drie jongens. ,,En het eerste achterkleinkind is onderweg”, meldt Teus Hoek trots.

SPECIALE PLEK IN RHENEN

,,Heksenhoed? Nooit van gehoord!” Deze bij Rhenenaren bekende bijnaam voor De Koerheuvel was Teus Hoek (90) niet bekend. Zijn vrouw Lien daarentegen knikt instemmend. Zij had het woord wel eens horen vallen. Ze wonen al sinds 2001 pal naast de oude watertoren, aan, hoe kan het ook anders, de Koerheuvelweg. Dat het inderdaad op een heksenhoed lijkt, ziet het jubilerende bruidspaar nu ook duidelijk. 

(de tekst gaat onder de foto verder)

Het paar woont naast de oude watertoren, door Rhenenaren Heksenhoed genoemd. - Martin Brink

Dat ze in het fraaie appartement, zo pal naast De Koerheuvel, zijn neergestreken, is niet zomaar. Jaren woonden ze in Aalsmeer totdat Teus het werk wat dichter bij zijn oude regio kon krijgen. Lien Hoek: ,,We zijn in dit huis de tweede bewoners. Toen we gingen kijken en ik op de bank ging zitten, wist ik het al: dit wordt het. De bomen zijn hier ook zo mooi!”

Inderdaad, spijt hebben ze er nooit van gehad. Het is een speciale plek in Rhenen maar omdat ze tegenwoordig wat minder mobiel zijn, valt het soms best wel zwaar. Een rondje in de buurt, met de natuur op loopafstand, kan gelukkig nog wel.

BEUSICHEM

Beiden zijn geboren en getogen in Beusichem, het Betuwse dorp dat bekend staat om de jaarlijkse paardenmarkt. Een evenement dat al meer dan vijfhonderd jaar wordt gehouden. En natuurlijk van het knusse Theater Heerenlogement. ,,Dat is een verbouwde boerderij. Daar woonden wij recht tegenover”, zegt Lien Hoek.

Haar vader had er een bakkerij met een kruidenierswinkel. Het gezin telde drie kinderen. ,,Die kleine supermarkt was de Vivo”, zegt Teus die haar vrouw leerde kennen via zijn zus. ,,Daar was ze vriendin mee.” Hij noemt zijn schoonvader een man die ,,altijd aan het werk was”. Hij ventte het brood ook uit in een vast gebied in het dorp. Na de huishoudschool in Culemborg vonden de ouders van Lien dat ze maar in de winkel moest meehelpen.

Bij Teus Hoek waren ze met acht kinderen. Vader had een schildersbedrijf. Teus ging er in meewerken en volgde avondcursussen om zich verder in het schildersvak te bekwamen. ,,Toch wel raar, we waren thuis met vijf jongens, maar niemand heeft de zaak doorgezet”, concludeert hij later in het gesprek.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Lien Hoek wijst op de afbeelding van het oude dorp Beusichem de plek aan waar haar vader een bakkerij had. - Martin Brink

ÉÉN JAAR DIENSTTIJD

De grote verandering kwam na zijn diensttijd. ,,Daar heb ik maar één jaar ingezeten. Hoe dat kwam? Ik mocht er uit, dankzij een speciale regeling.” Die hield in dat iedereen die onmisbaar was voor het opbouwen van ons land, er uit kon. Zoals een schilder dus. Maar hij wilde zijn horizon verbreden en besloot om chauffeur te worden, vooral omdat hij in zijn diensttijd het groot rijbewijs had gehaald. Zo kwam hij terecht bij NV Autobusonderneming Maarse & Kroon in Aalsmeer. Waarom zo ver? ,,Die boden een goede opleiding.” 

Het was een groot bedrijf dat tot 1973 streekvervoer in delen van de provincies Noord-Holland, Zuid-Holland en Utrecht verzorgde. Maar ook het besloten busvervoer aanbood voor het werken op het terrein van luchthaven Schiphol. Teus Hoek ging in de kost in Aalsmeer en reed op lijndiensten. Ook verzorgde hij dagtochten. ,,Wel altijd in Nederland, omdat ik een gezin had”, zegt hij, ,,waarbij Marken en Volendam altijd op het programma stonden.”

Direct na het huwelijk ging het paar wonen in Aalsmeer. ,,We kregen daar een huis van de baas.” Het huwelijk werd kerkelijk ingezegend in Beusichem en later voor de wet bezegeld op het gemeentehuis van Beusichem/Zoelmond.

In 1973 werd de particuliere vervoerder overgenomen door de NBM die ook in de provincie Utrecht actief was. ,,Dat bood de mogelijkheid om terug in deze omgeving te komen.” Het werd Rhenen. De eerste woning was aan de Oude Veenendaalsweg. Na een aantal verhuizingen belandde men op het huidige adres.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Zo was het zestig jaar geleden: op de foto in de studio van de fotograaf in Culemborg. - Familiearchief

KRINGLOOP CUNERA

Rhenen voelde als een warm en vertrouwd bad. Lien Hoek deed er ook vrijwilligerswerk. ,,Om de drie weken hielp ik mee met het organiseren van een ouderenmiddag in de Ontmoetingskerk. Dat was heel dankbaar werk. Helaas is dat gestopt.” Beiden kijken ook met enige weemoed terug op de jaren dat ze zongen op het Eben Haëzerkoor. Zij was er liefst 45 jaar aan verbonden, hij 35 jaar. ,,Een jaar of twee geleden is het koor opgeheven. Er waren geen bestuursleden meer te vinden. Begrijpt u het nog als je bedenkt dat het koor meer dan honderd personen telde?” 

Aan de uitvoeringen door het hele land beleefden ze veel plezier. Lien Hoek: ,,Ik heb veel moeite gehad met het stoppen van het koor. Elke donderdag gingen we ook oefenen in de Ontmoetingskerk.” Oud-leden komen ze nog regelmatig tegen en dan worden weer fijne herinneringen opgehaald. Lien maakte ook tien jaar deel uit van het team van Kringloop Cunera, die nu gevestigd is aan de Herenstraat. ,,Ik heb drie verhuizingen meegemaakt.” De gezondheid laat het helaas niet meer toe om zich er actief in te zetten maar ze komt er nog regelmatig langs om een kopje koffie te drinken en met de vrijwilligers bij te praten.

Het leven is nu wat rustiger. Zeker nu het met de gezondheid wat behelpen is, vermaken ze zich prima in huis. Ze vertelt: ,,We hebben het zogenaamde dubbel-domino ontdekt. Kijk, dit spel hebben we speciaal uit Canada laten overkomen. Het was toen hier niet te koop. Inmiddels zal dat wel anders zijn. Het is een aparte variant op het gewone domino. Met buurtjes en bekenden spelen we het vaak.” Naar mooie, rustige tv-programma’s kijken ze ook heel graag. ,,Ik mag graag Rail Away zien”, zegt Teus. ,,Je ziet de omgeving zo mooi in beeld gebracht.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Deze afbeelding van het hart van Beusichem siert de woonkamer. Het echtpaar Hoek kijkt er graag naar omdat ze beiden geboren en getogen zijn in het Betuwse dorp. - Martin Brink

DORP VAN TOEN

Beusichem blijft trekken. In de woonkamer hangt boven de tv een mooie afbeelding van het oude Beusichem van voor de oorlog. Het is een aandoenlijk plaatje van een echt dorps tafereel. ,,Kijk, dat is de kerk die op een terp is gebouwd. Daar konden we heerlijk in de winter met de slee omlaag glijden. En dat bokje erop vind ik zo leuk. Het is precies zoals het was”, mijmert Lien Hoek.

Ze denkt graag terug aan het dorp uit haar jeugd. Met de Centra als concurrent, slager De Bruin om de hoek, het brood dat nog aan huis werd bezorgd, bakker Van Mourik die bij speciale gelegenheden wittebrood met aan weerskanten rozijntjes maakte dat onder de naam ‘kontenkloppers’ bekend stond, de kermis die verbonden was aan de paardenmarkt, de ‘schappiesmarkt’ op de Breendam en waar in de Lek bij ‘t Veerhuys altijd zwemles werd gegeven: het meeste is er allemaal niet meer. Het is net als in het beroemde lied van Wim Sonneveld over het dorp van toen.