Corrie en Maarten Vos vieren diamanten huwelijk: ‘We hebben alles door Hem gekregen’

ACHTERBERG Corrie en Maarten Vos waren op maandag 7 april zestig jaar getrouwd. De dinsdag erna kwam burgemeester Géran Kaaij hen de felicitaties overbrengen in Rhenen. Ze kijken blij en dankbaar terug op een mooi leven en hopen er nog heel wat jaartjes aan vast te mogen knopen. Voor Corrie en Maarten Vos is het bij wijze van spreken alle dagen feest.

door Martin Brink

Ze zien het positieve van het leven in, ondanks wat lichamelijke ongemakken. ,,Want wat heb je er aan als je de hele dag met een sip gezicht zit te kijken?”, zegt Corrie ergens in het gesprek. ,,En dat alles met hulp van boven”, zegt Corrie. Daar is Maarten het roerend mee eens. ,,We hebben het niet zelf gedaan, we hebben alles door Hem gekregen.”

Maarten Vos (83) en Corrie Vos-de Bruijn (81) zijn geen Achterbergers ‘van ouwer-op-ouwer’. Pas zes jaar geleden kwamen ze op het huidige adres terecht. Voorheen woonden ze in het dorp Gouderak. Hoezo dan Rhenen? Corrie: ,,Ik had na een ongeval een gebroken rug. Mijn jongste dochter kwam vaak langs om te helpen. Totdat het op een goed moment niet meer ging, vroeg ze of we niet bij hen in Rhenen wilden wonen. Zo is het gegaan.”

SLAPEN IN DE OVEN VAN BAKKERIJ HARDEMAN

Dat had nog wel wat voeten in de aarde bij de gemeente die dat in eerste instantie niet toestond. ,,In feite wonen we in bij onze dochter. Wij wonen in een deel ernaast in een zogenaamde mantelzorgwoning. Het is er mooi gelijkvloers.” In vroeger tijden was dit de bakkerij van Hardeman. ,,Oudere Achterbergers hebben het er wel eens over. Ik zeg dan: wij slapen in de oven waar het brood werd gebakken. Het is er lekker warm!”

Ze voelen zich inmiddels helemaal thuis in het Rhenense/Achterbergse en zijn blij en dankbaar voor alles wat het leven geeft. Ze zijn belijdend lid van de Gereformeerde Gemeente, de kerk aan de Achterbergsestraatweg van dominee F. Mulder. Hun schoonzoon is er ouderling.

De meeste herinneringen liggen natuurlijk in Gouderak of Gouda. Corrie werkte in laatstgenoemde stad bij een huisarts. Ze assisteerde hem maar had ook vele werkzaamheden in de huishouding.

ONTMOETING TIJDENS BUSREIS VAN DE KERK

Hoe hebben ze elkaar ontmoet? Corrie: ,,Dat is een mooi verhaal. We ontmoetten elkaar tijdens een busreis van de kerk. De jongens en meisjes van de aparte clubs zaten bij elkaar in de bus.” Maarten zegt wat ondeugend: ,,Mijn vriend Joop zei: dat is een lieve meid, daar moet je achteraan! Als jongen moet je daarvoor toch wel je best doen, nietwaar?” En zo gebeurde het.

(de tekst gaat onder de foto verder)

De ‘staatsiefoto’ zestig jaar geleden bij de fotograaf. Saskia (links) en Marijke, dochters van de huisarts waar Corrie werkte, waren de bruidsmeisjes. - Familiearchief

Ze waren vijf jaar verloofd. Maarten: ,,Ik moest namelijk nog in dienst. Dat was in 1960. In de laatste paar maanden van mijn diensttijd werd ik in verband met de Nieuw Guinea-kwestie van Ossendrecht overgeplaatst van Breda naar Huis ter Heide.” Corrie: ,,Ik had ook niet gewild dat hij naar Nieuw-Guinea zou gaan.” Maarten: ,,Later bleek dat van die groep twee jongens niet zijn teruggekomen...”

VEEL BRIEVEN MIJN KANT OP

Over die tijd zegt Corrie: ,,Toen had je alleen contact per post. Er kwamen dus veel brieven mijn kant op. Toen Maarten een week verlof had, vroeg de postbode: is de verkering uit, ik zie geen brief meer…”

Corrie deed ook veel vrijwilligerswerk in Gouderak. Het mooie vindt ze zelf dat het allemaal op interkerkelijke basis ging. Ze verzorgde er Tafeltje Dekje, zette viermaal per jaar in het Dorpshuis een restaurant op voor alleenstaande 55-plussers en was ook mantelzorger. Toen ze wat lichamelijke problemen kreeg, moest ze dat allemaal helaas opgeven.

Voor al hun werk werden beiden onderscheiden met een koninklijk lintje. Over ons koningshuis gesproken, zegt Corrie: ,,Ik heb koningin Beatrix tweemaal spontaan een bloemetje aangeboden. De eerste keer bij haar bezoek aan onze wijk in Gouderak die op een giftbelt bleek te zijn gebouwd en 27 jaar later toen ze kwam om de nieuwe woningen te bekijken. Het leuke was dat ze dat nog precies wist!”

Maarten had na de technische school verschillende banen. Hij startte in de reparatie van scheepslieren als draaier, daarna kwam hij in een tapijtenfabriek als onderhoudsman. ,,In mijn vrije tijd deed ik een cursus boekhouden.” Hij werkte in de bloemen-administratie in Rotterdam. En daarna in Gouda, eerst bij dat bouwbedrijf en na het faillissement bij een zand- en grindbedrijf, ook in Gouda. Hij was bij beide bedrijven hoofdadministrateur.

TUINEN EN ORGELS

Ze vermaken zich nu prima, de handen staan niet stil. Maarten: ,,Mijn hobby is tuinieren met bloemen en planten. Vanmorgen heb ik nog wat bomen gesnoeid. We hebben ook een vijgenboom in de tuin staan. Vorig jaar was de oogst enorm. Mijn dochter maakt er altijd jam van.”

Wie met hem spreekt over een andere passie, raakt niet uitgesproken. Zijn stiefmoeder bracht hem de liefde voor het orgel bij. En dus bleef het niet alleen bij spelen. Hij bouwde ze ook zelf en zorgde voor composities die via een uitgeverij werden verspreid. ,,Ik ben weer met een nieuwe bezig.” Ze worden gebruikt in kerken. ,,Mijn belangstelling gaat in het bijzonder uit naar de orgels uit de zestiende tot en met de achttiende eeuw.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Maarten heeft een passie voor orgels en componeert er ook muziekwerken voor. In zijn woning staat een naar eigen wensen gebouwd klavecimbel waar hij dagelijks op speelt. Zijn v\rouw Corrie luistert graag mee. - Martin Brink

Zijn lievelingscomponisten zijn Bach en Buxtehude. Hij heeft ook les gegeven en op zeker vierhonderd historische orgels uit zijn favoriete tijdsperiode gespeeld, onder meer in Barneveld en Amersfoort. In de Oude Kerk van Ede verzorgde hij verschillende malen als organist zijn medewerking aan inloopdagen. Zelf was hij 58 jaar organist van de kerk in Gouderak.

Aan elektronische orgels kan hij beslist niet wennen, ondanks dat er één in de woonkamer staat. ,,Die mag voor mij zo weg maar een groot huisorgel met pijpen, daarvoor is hier geen plek.”

Van zijn hobby het beroep maken, dat zat er niet in: ,,Ik doe alles op gehoor. Om er verder in te gaan heb je op z’n minst conservatorium nodig.”

KLAVECIMBEL NAAR EIGEN WENS

Daarentegen staat wel prominent een klavecimbel in de woonkamer. Corrie: ,,Maarten zag een keer dat instrument en hij was er meteen verliefd op. Toen zei ik: dan laat je er één helemaal naar jouw wensen bouwen.” Zo gaf hij in 1998 opdracht aan een klavecimbelbouwer om een exemplaar helemaal naar zijn wensen te maken. Aan de binnenzijde van het vleugeldek heeft de bouwer, tevens een begenadigd schilder, een fraaie voorstelling gemaakt met zicht op het Haringvliet. Links het aanzicht van Goedereede en rechts Hellevoetsluis.

Het huwelijk werd bekroond met drie kinderen (twee meisjes en één jongen), zeven kleinkinderen en inmiddels ook vier achterkleinkinderen. Om het diamanten huwelijksjubileum te vieren zijn ze met kinderen en verdere aanhang op zaterdag 12 april het water op gegaan, met een boot op de Vecht. Daar werd ook een heerlijk diner geserveerd. ,,Mijn voorvaderen waren schippers,” zegt Corrie. ,,Het water trekt dus nog altijd.”