Ria en Bert Quint vieren gouden huwelijk: ‘Dat is een leuke, die moet ik hebben!’

RHENEN ,,Vijftig jaar getrouwd. Dat is toch wel een bijzonderheid tegenwoordig.” Daar zijn Ria en Bert Quint het roerend met elkaar over eens. En dat wordt dan ook gevierd bij de wok in Rhenen met familie en vrienden maar ook met een mooi plekje in de krant. Maar pas nadat locoburgemeester Gert van Laar hen vrijdag 4 april met deze mijlpaal heeft gefeliciteerd. Een gesprek met twee geboren en getogen Rhenenaren die alweer veertig jaar wonen aan de Van Deventerstraat in de benedenstad.

door Martin Brink

,,En met plezier”, zegt de 74-jarige Bert. Met een beetje geluk zijn hij en Ria Quint-van der Linde aan het huis gekomen. ,,Ik werd getipt dat deze woning al drie maanden leeg stond. Dat was nog in de tijd dat niemand in deze buurt wilde wonen. Nou, wij wel want ik had het niet naar mijn zin op de flat aan de Dr Wallerstraat. De directeur van de Halschool was ook voorzitter van de gemeentelijke woningtoewijzingscommissie. Dat wist ik. Dus vertelde ik hem dat ik er wel interesse in had. Ik moest mij eerst laten inschrijven, zei hij, en hij zou het daarna in de vergadering bespreken. De week erop kwam hij naar mij toe: je hebt het hoor! Nu kan ik iets voor je terugdoen. Je maakt de school altijd zo keurig schoon en niets is jou teveel.”

Ria en Bert zijn twee goedlachse ‘gewone’ Rhenenaren. Geen poespas, het leven komt zoals het komt. Het huwelijk bracht twee kinderen voort, twee meiden, nu 48 en 46 jaar. De één woont in Rhenen, de ander in Alphen aan den Rijn. Zij zorgden voor vijf kleinkinderen, allemaal meiden.

MUURTJE BIJ BAKKERIJ VAN TOOR

Weten ze nog hoe ze elkaar hebben leren kennen? Bert: ,,Ken je het muurtje bij bakkerij Van Toor? Die liep vroeger helemaal door. Daar kwam de jeugd altijd samen. Zaten we met z’n allen op dat muurtje. Ik kwam daar eens heel trots met mijn Puch aan. Ik zag haar zitten en dacht: die is leuk, die moet ik hebben! Ik vroeg haar of ze een stukje met me wilde lopen. Dat was geen punt want ik kende haar ouders ook al langer.”

Zo kwamen ze aan elkaar. Binnen een jaar waren ze getrouwd. Zij was toen net achttien. ,,Ad Wanders was onze trouwambtenaar. We trouwden in het noodgebouw van het gemeentehuis. Ze waren toen de uitbreiding aan het realiseren.” De reden voor het snelle trouwen was vooral omdat ze een duplexwoning aan de Eikenlaan kregen toegewezen. ,,Want samenwonen deed je niet in die tijd.”

Nadien zouden er nog tal van woningen volgen: het Schrijverspark en de Tinneweide in Veenendaal (,,Daar voelde ik mij echt niet thuis”) en een flat aan de Dr Wallerstraat waar ze zes jaar woonden voordat ze in de benedenstad terecht kwamen.

Ria werd geboren in ‘t Lombok, de rij zogenoemde woningen aan de Wilhelminastraat in de omgeving waar later schilder Mol zat. ,,Daar ben ik geboren en getogen en heb er een fijne jeugd gehad.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Het gouden paar op hun trouwdag in 1975. - familiearchief

WIEG AAN DE VISSTRAAT

Bert’s geboortewieg stond aan de Visstraat. ,,Die bestaat niet meer. Dat is nu de Zuidwal. Na de oorlog stonden daar barakken. Daar ben ik geboren. Ooit had ik een foto van die gebouwtjes maar die ben ik helaas kwijt.” Hij woonde daar met zijn twee broers. Toen er later nog twee broers kwamen werd het huis te klein en verhuisden de Quints naar de Vreewijkstraat. 

Ria ging na de huishoudschool werken bij Haagsman Schoenen in Wageningen. Via een vriendin hoorde ze later dat er een plekje vrij was bij Hevatex in Scherpenzeel, het bedrijf waar broekbanden werden gemaakt. ,,Daar heb ik tot aan mijn zwangerschap gewerkt.” Verder heeft ze gewerkt in de zorg en bij de Aldi in Rhenen die toen net was geopend. ,,Ook ben ik jaren mantelzorger voor mijn buurvrouw geweest.”

Dat was een intensieve taak die ze graag volbracht. Velen zullen Ria ook kennen van achter de bar bij voetbalclub Candia. ,,Mijn nicht Bets van Zetten deed daar al vrijwilligerswerk en vroeg mij om mee te draaien. Dat heb ik vijf jaar gedaan. Patat bakken en zo, fijn werk.”

Bert ging op zijn veertiende al werken. ,,Er was in ons grote gezin geen geld om door te leren. Dus ging ik naar sigarenfabriek Schimmelpenninck in Wageningen waar ik in de Compleetafdeling terecht kwam. Vervolgens werd het de ploegendienst op de VSW, dan de Panter, weer terug naar de VSW waar op dat moment zeker duizend man werkte.” 

Steeds kon hij iets meer verdienen. Na het faillissement in 1979 van deze textielfabriek ging hij de bouw in. ,,Ik heb nog even bij de Boxal gewerkt maar daar had ik het niet naar mijn zin.” Door een ongeval kwam hij in de ziektewet. ,,Ze wilden mij afkeuren maar dat wilde ik niet. Ik zei toen: zoek voor mij maar een baantje als chauffeur of in de bezorging. Toen kwamen ze met IW4 op de proppen.”

‘HALF RHENEN BIJ IW4!’

Hij had, zoals velen, een bepaald beeld bij deze sociaal werk-instelling. ,,Ik wilde eerst niet maar tijdens een rondleiding gingen mijn ogen open: jij ook hier en jij ook? Half Rhenen werkte er!” Einde van het verhaal: Bert bleef er 33 jaar met heel veel plezier. Eerst op de tapijtafdeling, vervolgens 26 jaar in de groenvoorziening in Rhenen, waar hij op het laatst nog voorman werd. 

Bij beiden zijn er wat kleine lichamelijke ongemakken maar verder gaat het prima. Ria: ,,Ik kan niet zo ver meer lopen omdat ik weinig longinhoud heb.” Maar met de rollator lukt het nog wel. Bert loopt ook graag. ,,Dagelijks om de hond uit te laten. Dan maak ik een rondje.” En dat is ook belangrijk. Genieten van de kleine dingen en onderweg mensen ontmoeten.

Ze hebben Rhenen zien veranderen. Voor grote goederen zijn ze aangewezen op Wageningen of Veenendaal. Dat verlies is bitter maar ook waar de jeugd ooit samenkwam zijn het slechts zoete herinneringen. Zoals Communion waar nu De Westpoort zit en villa Bella Vista waar de instuif was gevestigd, het zijn bekende adressen voor ze. ,,En ooit hadden we in Rhenen een bioscoop in ‘t Trefpunt. Het is er allemaal niet meer. En nu gaat ook de SNS-bank weg. Dat is mijn bank en ik kwam er altijd. Vroeger zeiden Rhenenaren tegen elkaar: de stad is groot geworden door banken en vreetschuren. Banken zijn er nu bijna niet meer.”