Gert en Jo van Manen vieren briljanten huwelijk: ‘Uitzicht op mijn laatste werkgever’

VEENENDAAL Gert van Manen en Jo van Manen-Reisner, respectievelijk 86 en 84 jaar, waren op 17 juni 65 jaar getrouwd. Met deze huwelijksmijlpaal werden ze twee dagen later namens de gemeente Veenendaal van harte gefeliciteerd door burgemeester Gert-Jan Kats. Hij maakte even tijd vrij om langs te gaan bij hen aan de Wolweg.

door Martin Brink

,,Van het uitzicht geniet iedereen die hier komt”, begint Gert van Manen die, de naam verraadt het al, een echt Veense achtergrond heeft. ,,Ik heb dit vanaf de tekening gekocht.” Ze wonen in dit appartementencomplex Sajet nog altijd tot volle tevredenheid, precies in de bocht van de ‘Amerikaanse flat’ van het Schrijverspark (genoemd naar de eerste bewoners, Amerikaanse militairen die gestationeerd waren op vliegbasis Soesterberg) en met, onderaan, zicht op de parkeergarage en aan de overzijde het appartementencomplex Silhouet. Het is er nooit saai.

En wat ook apart is: ,,Ik kijk ook direct uit op waar ik nog gewerkt heb: het fabriekscomplex van de Firet.” Gert van Manen noemt het een prima werkgever; hij verdiende er het meeste van al zijn banen die hij heeft gehad. Hij werkte er vanaf 1971 en kon al in 1995 met pre-pensioen. Dat was al op 56-jarige leeftijd.

NIEUWE EN OUDE VEENENDAAL

Het uitzicht is tegelijk ook meteen een verhelderende kijk op het nieuwe en oude Veenendaal. Links de moderne bebouwing, rechts de fabriek van Firet die tegenwoordig Lantor heet en waar nonwovens worden omgezet in hoogwaardige producten. Maar hoe lang zal dat zo blijven? ,,In mijn tijd werd er al gefluisterd dat het hier plat zou gaan en dat er mooie appartementen terug zouden komen. Ik heb zelfs wel eens gehoord dat de gemeente één keer een bod heeft gedaan om het complex op te kopen maar dat bleek te weinig.” 

(de tekst gaat onder de foto verder)

Het uitzicht vanuit hun woonkamer is verbluffend en toont perfect het nieuwe en oude Veenendaal, doorsneden door de Wolweg. - Martin Brink

Binnen het huwelijk werden twee dochters geboren (nu 64 en 60 jaar oud). Vervolgens kwamen er vier kleinkinderen (twee jongens en twee meisjes) en nu zijn er zelfs twee achterkleinkinderen. ,,Een dochter is met haar man net naar Spanje geëmigreerd, de ander woont in Ede”, zegt Gert van Manen.

ONTMOETING OP DE KERMIS IN RHENEN

Hoe het allemaal begon? Jo van Manen: ,,Ik was met vier vriendinnen op de kermis in Rhenen. Daar ontmoette ik hem. Hij was daar met andere vrienden.” Jo van Manen-Reisner woonde in het pension in Rhenen. Ze volgde namelijk een opleiding tot coupeuse. Haar ouders woonden in Hoornaar, een dorp bij Gorkum in de Alblasserwaard. Het gezin was pas kort in Nederland. Ze verlieten halsoverkop Indonesië waar vader een eigen loodgietersbedrijf had maar waar het leven voor Nederlanders onder het nieuwe bewind steeds moeilijker werd. Voor en na de oorlog was hij werkzaam voor het KNIL, het Nederlandse leger aldaar.

De kennismaking in Rhenen werd vaste verkering. Ze trouwden op 17 juni 1960 op het gemeentehuis in Veenendaal. Het huwelijk werd bevestigd door trouwambtenaar Hille. Als verrassing nam burgemeester Kats een ingelijste trouwakte mee. In priegelig handschrift is daarop het nodige te lezen.

De akte is voorzien van een aantal handtekeningen. ,,De meeste moet ik nog ontcijferen”, zegt Gert van Manen. Het huwelijksfeest werd gevierd in het zaaltje van Caecila aan de Hovystraat. ,,Dat huurden we af. Iedereen moest wel zelf alles meenemen, want veel geld hadden we niet. Zo werd het toch een gezellig feestje.”

Hij noemt zich een rechtgeaarde Veenendaler. ,,Ik ben geboren in ‘t Lombok, de Wilhelminastraat, maar ik ben opgegroeid aan de Molenstraat.” Na de lagere school, de Beatrixschool, ging hij direct aan de slag. ,,Ik was veertien jaar, kwam op dinsdag van school af en voor de volgende dag had mijn moeder al een baantje voor me geregeld. Dat was op de Ritmeester waar ik twaalf gulden per week verdiende.” De jonge Gert trad niet in de voetsporen van zijn stiefvader, in die tijd nog heel gebruikelijk. Die werkte op de IJzerfabriek van Van Leeuwen aan de Schoolstraat en later op de Newo aan de Spoorlaan. Voor de jonge Van Manen werd het de Ritmeester waar hij met nog een ander aan de bosjesmachine werd gezet.

(de tekst gaat onder de foto verder)

De studiofoto genomen op hun trouwdag siert nog steeds de slaapkamer. - Martin Brink

‘NIPPELTJE, BOUTJE, TRANSISTORTJE’

Het was het begin van een werkzaam leven bij verschillende bazen waar hij telkens iets meer kon verdienen. ,,Het ging mij er niet om wat ik deed, als het maar genoeg opleverde,” zo vertelt Gert van Manen. Op de Ritmeester bleef hij vijf jaar. Vervolgens moest hij voor zijn nummer de dienst in. Daarna werd de VSW zijn nieuwe werkgever. ,,Ik kwam er in de ploegendienst. Daar ben ik nooit meer uitgekomen.”

Na zijn trouwen trok hij met zijn vrouw naar Hoornaar. Omdat het op en neer reizen naar Veenendaal te zwaar werd, zocht hij werk in die omgeving. Uiteindelijk werd het een fabriek in Dordrecht die gelieerd was aan Philips. ,,Daar kwam ik achter een machientje waar ik lampjes in een rekje moest zetten. Een meisje zette er dan een spiraaltje in. Zo werd het een echt lampje.” Op de treffende vergelijking met de voor ouderen legendarische sketch van Snip & Snap ‘Nippeltje, Boutje, Transistortje’ moet hij hartelijk lachen.

Veenendaal trok toch weer. ,,Mijn oom werkte op de VSW en die hoorde dat Spanjaarden en Italianen er konden werken. Het kostgeld werd voor hen geregeld. Hij wist dat ik graag terug wilde en ging dat vragen.” Personeelschef Jo van Barneveld gaf daarvoor groen licht. Zo keerde Gert weer terug naar zijn geboortegrond. Hij nam zijn vrouw later mee.

Dat was toen hij één van de tien gelukkigen werd om een flat te kunnen betrekken aan het Schrijverspark. ,,De VSW kreeg in die tijd de zeggenschap over tien flats, bestemd voor het personeel. Ze moesten wel jaarlijks iets van vijftienhonderd gulden aan de eigenaar afdragen.” Later werd een flat gevonden aan de Grote Pekken. ,,Dat was een stuk groter met ook centrale verwarming. Aan het Schrijverspark stookten we nog met kolen.”

Na veel rekenen werd de grote stap genomen: aan de Klipper werd voor nog geen ton een huis gekocht. Na dertien jaar heeft hij vervolgens aan de Mozartdreef een twee-onder-een-kapper laten bouwen. In het andere deel ging een kennis wonen. Met het oog op de toekomst koos men voor een gelijkvloerse appartement aan de Wolweg.

MINDER INTENS DAN VROEGER

Vooral door wat lichamelijke ongemakken is het leven nu wat minder intens dan vroeger. Zowel Gert als Jo van Manen zijn wat minder mobiel. ,,Maar ik vermaak mij hier thuis prima!”, zegt de altijd montere en goedlachse Gert. Met de rollator kan hij goed uit de voeten.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Jo van Manen-Reisner wijst één van de schilderijen van haar vader J.W. Reisner aan. Dit is een stilleven van vruchten. Het siert de woonkamer. - Martin Brink

,,En sinds kort heb ik een scootmobiel.” Daarmee is de wereld iets groter geworden en kan hij weer een mooi rondje door het centrum maken. ,,Dan vraagt mijn vrouw bij terugkomst wel eens: en, heb je nog mensen gesproken? Dan zeg ik: nee, niemand, alle bekenden zijn dood….”

Het is zijn manier om alles met een kwinkslag te benaderen. Want onder de mensen komt hij wel degelijk: ,,Elke dinsdagmorgen ga ik nog klaverjassen in de ruimte bij De Morgenster. Daar kom ik veel bekenden tegen.”

Gert was in vroeger tijden lichamelijk actief. Hij deed aan judo en hij fietste bij een wielerclub. ,,Ik heb tweemaal de Elfstedentocht op de fiets gereden.” Daarnaast tenniste hij dertig jaar bij de tennisclub in west.

SCHILDERIJEN

Jo van Manen wijst trots op schilderwerken van haar vader. Die schilderde graag en door het hele huis zijn mooie voorbeelden te zien. Ze getuigen van een brede onderwerpkeuze zoals de bergen van Java met vooraan rijstplukkers. Maar er is ook een geschilderd beeld van de haven van Rotterdam en zelfs een stilleven met vruchten in een schaal.

Ook Gert van Manen heeft zijn sporen thuis achtergelaten. ,,Na mijn pre-vut ben ik beelden gaan gieten. We woonden aan de Mozartdreef en daar had ik een grote ruimte laten bouwen waar ik met de hobby terecht kon. Ik kreeg de mallen van iemand uit Leusden. Ik mocht ze volgieten met beton. Het was altijd een verrassing wat eruit kwam.”

Het nieuwe werk schiep hem veel genoegen en hij erkent dat hij daarmee eigenlijk zijn beroep heeft gemist. Op foto’s zijn fraaie tuinvoorbeelden te zien zoals een konijn, een grote schaal met spuitfontein, een grote schoen en een bank. En in de woonkamer ligt onder de tafel geduldig een huisdier, keurig door hem gegoten en geverfd.