Ook dat is Janneke: Op het verkeerde spoor?

VEENENDAAL Het begon ermee dat we geen zin hadden om in te pakken. Snel stopten we op de ochtend van vertrek wat spullen in onze tas en smeerde ik broodjes met kaas en ei. Hoewel mijn man deze trip in februari gepland had, stapten we onvoorbereid de trein in. Op weg naar Luxemburg.

Op Utrecht Centraal hebben we tien minuten om over te stappen en koffie te halen. Met dampende bekers in onze hand denderen we de roltrap af en roept mijn man dat we nog één minuut hebben. We sprinten de trein in en kijken glazig om ons heen. De deuren sluiten bijna en ineens zien we dat we in de verkeerde trein zitten. Mijn man springt de trein uit en ik blijf staan. Híj springt er uit en ik blijf staan. Dan gaan de deuren dicht.  

Ik hoor de conducteur schreeuwen en zie door het raampje mijn man rennen en zwaaien over het perron. Daar ga ik. Richting Arnhem in plaats van richting Maastricht. Even waan ik mij in Niemandsland en weet ik niet goed wat ik moet doen. Als het aankomt op reizen met de trein, ben ik een volger. Ik loop mijn man achterna en denk nergens over na. Dan heb ik alle tijd om gesprekken af te luisteren. Onopvallend meeluisteren is niet mijn sterkste kant. Het is een keer gebeurd dat mijn man mij weg moest trekken bij een gesprek tussen voor mij onbekende mensen.

Ik arriveer op Veenendaal-De Klomp en ik stap weer in de trein naar Utrecht Centraal. Goed plan, denk ik, als mijn man dan maar in Utrecht blijft. Ik zou hem natuurlijk even kunnen bellen, maar mijn telefoon zit in zijn tas. De conducteur komt langs en ik zeg dat ik in de war ben omdat ik in de verkeerde trein zit.

Was dat uw man die uit de trein sprong, vraagt hij?

Ik knik.

Het gezicht van de conducteur betrekt alsof ik persoonlijk verantwoordelijk ben voor alle vertragingen van die dag. Hij stort zijn complete irritatie over mij uit. Het wordt helemaal stil om mij heen en verschillende reizigers kijken me meewarig aan. Eén reiziger schiet in de lach en doet snel zijn hand voor zijn mond. Mijn man komt er genadig van af. De conducteur loopt mopperend door en geeft me gul een gratis treinreis naar Utrecht Centraal.

Daar, in de trein naar Arnhem, begon de vakantie voor mij pas echt. Ik gaf me over aan wat er op mijn pad kwam. Het voelde spannend en avontuurlijk. Misschien is dat wel waarom ik zo graag supervisie geef. Je hoeft niet altijd te weten waar je uitkomt. Soms begint het mooiste juist op het moment dat je de route even kwijt bent.

Janneke van de Peut: observeren, stilzetten, denken.

Meer daarover vind je op jannekevandepeut.nl

Dit artikel wordt u aangeboden door Janneke van de Peut, tel: 06-36012343. Website: jannekevandepeut.nl Email: info@jannekevandepeut.nl