Ook dat is Janneke: Goed gezelschap

VEENENDAAL Vanuit mijn ooghoek zie ik het groepje jongens in de sportschool. Ze maken wilde gebaren en kijken naar een jongen, ik noem hem Lange. Hij spant zijn spierballen en laat de anderen knijpen. Goedkeurend knikken ze elkaar toe en vergelijken zíjn spierballen met hun eígen spierballen. Ze lachen. Ik wil erbij gaan staan, alleen al om het gevoel te ervaren. Op een gegeven moment draaien hun hoofden mijn kant op. Al veel te lang observeer ik hen. Ik steek mijn duim op en ze grijnzen een beetje.

Ik kom te laat op een afspraak met een trainer. Gehaast loop ik naar hem toe. Niks wijst erop dat hij op me staat te wachten. Ik glimlach en doe alsof ik op tijd ben. Hij begroet me vrolijk en laat zien hoe ik mijn knie soepel houd. Op de mat voeren we de oefeningen uit. Ik op de ene, hij op de andere. Hij doet met me mee; ik ben niet alleen aan het ploeteren. Als we klaar zijn roept hij me luid na: ‘Volgende keer op tijd komen, hè!’

Een week later is het groepje er weer. Mijn blik zoekt hen steeds opnieuw. Hoe fijn zou het zijn als we vaker zo met elkaar omgingen. Eén van hen zit op het apparaat en Lange doet voor hoe hij zijn benen weg moet duwen. Hij zwoegt, zijn gezicht loopt rood aan. Ondertussen staan de anderen toe te kijken en aan te moedigen. Steeds gaat er iemand op het apparaat en volgen de anderen hem. Ze slaan elkaar op de schouders en steken hun vuist in de lucht. Het is alsof ze zeggen: ‘We zijn samen. Wat er ook gebeurt.’

Voortdurend spiegelen ze elkaar, alsof ze elkaar nodig hebben om te weten dat ze bestaan. Daardoor krijgt hun gespierdheid iets onverwacht zachts. Je ziet het niet meteen, maar het gebeurt wel. Met elkaar zijn ze in goed gezelschap.

----------------------------------------------------------------

Blijft er iets bij je hangen na het lezen van deze column? Een beeld, een zin, een gevoel dat je niet meteen kunt plaatsen. Je kijkt ernaar, zet het even stil, denkt: hier gebeurt iets.

Dat is vaak het begin. In mijn werk als coach en supervisor doe ik precies dat: observeren wat zich aandient, het moment stilzetten, samen nadenken zonder meteen te hoeven weten wat het betekent. In een gesprek waarin je niet hoeft te presteren, maar mag onderzoeken.

Een eerste stap, bijna onopvallend.

Janneke van de Peut - coaching en supervisie
Observeren. Stilzetten. Denken.
Meer daarover op jannekevandepeut.nl 

Dit artikel wordt u aangeboden door Janneke van de Peut, tel: 06-36012343. Website: www.jannekevandepeut.nl Email: info@jannekevandepeut.nl