College consulteert commissie over jeugdzorg

VEENENDAAL Het college stelt voor om zich bij de jeugdzorg grotendeels te richten op de langdurige zware en lichte problematiek en voor 20 % op de eenmalige kortere zorg. Bij de consultatie ‘Hervormingsagenda: Grenzen aan onze Jeugdzorg’ in de commissie bleken de fracties zich hierin kunnen vinden, al hoeft die verdeling niet zo strikt vast te liggen. De fracties hadden wel aandachtspunten, zoals het versterken van relaties, groepsbegeleiding en identiteitsgebonden zorg.

door Arjan van den Berg

De door het college voorgestelde indeling hielp bij de complexe problematiek, vond Jeroen van Esseveld van de ChristenUnie. De partij had met mensen uit de praktijk naar het voorstel gekeken. ,,We zijn zeker bereid om keuzes te maken die consequenties hebben en die we een politieke levensadem gunnen, ook over de verkiezingen heen.” De fractie zag in dat het probleem breder lag en wilde investeren in de leefbaarheid in de wijken. De scheidslijn tussen de verschillende soorten zorg mocht ook 70/30 zijn.

De ChristenUnie wil inzetten op het versterken van relaties. Scheidingen zorgden voor veel van de problemen bij jeugd. Hulp aan gezinnen in armoede, met schulden of slechte huisvesting was ook een punt van aandacht. Tot slot kon onderwijs veel helpen bij problemen, maar niet bij alles en hadden ook ouders een rol bij de normalisering: niet alles is zorg. In het kader van het beheersbaar maken van de jeugdzorg, zou werken met één loket ook helpen.

GEEN LABEL

De VVD maakte zich al jaren zorgen en was blij dat er nu eindelijk een proces in gang was gezet om daadwerkelijk met verbeteringen te komen, zei van Marc-Jan Dam namens zijn fractie. De partij wilde weten welke hulp er nu werd uitgevoerd en welke bovenwettelijk was. De nadruk moest liggen op het bieden van hulp aan jongeren die dat echt nodig hadden. Daarnaast was normaliseren belangrijk, net als ‘onnodig diagnosticeren’. ,,Niet ieder probleem behoeft een label.” De fractie vond dat het huidige beleid voor een cultuur zorgde die een ‘enorme druk’ legde op zowel jongeren als professionals. ,,We willen van jongeren die een 6 of 7 zijn een 10 maken, waardoor de 3’en en 4’en buiten de boot vallen. Niet iedere jongere hoeft een 10 te zijn.”

GroenLinks/PvdA vond dat nadenken over een winstplafond voor zorgaanbieders misschien ook zinvol was. Zonder specifieke opties om uit te kiezen, vond D’66 de vraag of de partij bereid was om scherpe keuzes te maken lastig om te beantwoorden. De fractie wilde weten in hoeverre bij de triage na aanmelding bij het CJG rekening werd gehouden met de professionals. Dat waren immers hulpverleners die hulp willen bieden en na scherpe maatregels ‘nee’ zouden moeten zeggen. Werden ze daar dan ook op getraind, was daar aandacht voor? En werkte het CJG ook samen met sportverenigingen?

CULTUUROMSLAG

De partij wilde kijken naar ‘out of the box’ maatwerk en tijdelijke oplossingen uit een ander domein en onderzoeken of de administratie bij hulpverlening wellicht efficiënter kon. Ook D66 vond dat er een cultuuromslag nodig was die breder was dan de jeugdzorg zelf. Daarbij kon groepsbegeleiding zonder dat jongeren meteen een label kregen ook helpen. Lokaal Veenendaal zag liever een 70/30 verdeling en vond groepsgerichte begeleiding effectief. Dat versterkte de veerkracht en de normalisering, vond de partij, die daarnaast het jongerenwerk structureel wilde versterken. Als Veens Welzijn daar niet toe in staat was, was samenwerking met partners als Netwerk voor Jou ook een optie.

De SGP maakte zich zorgen om de financiële kant. De partij was ‘van harte bereid’ om scherpe keuzes te maken. Daarbij vroeg de fractie net als de ChristenUnie aandacht voor ‘factoren in de relationele sfeer’. Normalisering zag de fractie als een goede stap naar een weerbare samenleving. Aandachtspunt was het belang van identiteitsgebonden zorg, waarbij jongeren zoveel mogelijk binnen hun eigen setting zorg krijgen.

OUT OF THE BOX

Zorg voor de meest kwetsbaren was ook het uitgangspunt van het CDA. Preventie hielp, maar was ook geen garantie. ,,Durf tijdig te stoppen met bepaalde trajecten, kijk niet alleen naar de mate, maar ook naar de duur van de zorg”, gaf Harold Schonewille het college mee als tip. De fractie zag graag samenwerking met de jongerenorganisaties, out of the box oplossingen en het dichter bij elkaar organiseren van onderwijs en zorg in schoolgebouwen. Ook ProVeenendaal kon zich vinden in de lijn van het college. Preventie was goed, maar de focus moest niet alleen liggen op het voorkomen, maar ook het omgaan met problemen. Net als het CDA stelde de fractie voor om ook te kijken naar het einde van de behandelingen.

Hulpverleners zouden inderdaad worden getraind om ‘nee’ te zeggen, zei wethouder Martijn Beek. Ouders zouden worden gestimuleerd om te normaliseren en de omgeving kinderen gewoon ‘meer te laten puberen’. ,,Er is meer nodig dan wat de gemeente kan doen. Het is iets van de lange adem. Wacht even af waar we na de zomer mee komen en als u dan toch nog iets ziet, kom daar dan mee.”