Columnist Jurgen Hillaert dient zich aan als stand-in van Joost Klein voor Eurovisie Songfestival: ‘Europapa met magische vingers’

VEENENDAAL Het is misschien wat te stellig om te zeggen dat er aan mij een groot muziektalent verloren is gegaan. Maar ik heb wel degelijk een imposante muziekcarrière achter de rug. Het woord imposant slaat in dit geval niet op de kwaliteit, maar vooral op het aantal muziekinstrumenten wat ik door de jaren heen heb bespeeld.

Het begon met blokfluit in de eerste klas. Voor iedereen geboren na 1981, dat is voor u groep 3 van de basisschool. Daarna kreeg ik de kans om gitaar te gaan spelen. Alleen moest ik daarvoor 15 kilometer fietsen. Nu fietste ik in die tijd graag, maar om als pre-puber ‘s-avonds laat van Breda naar Made - of all places - te pendelen én weer terug was wat overvraagd. Die gitaarles skipte ik dus. Mijn moeder zei nog ‘doe dat nou niet, daar ga je spijt van krijgen’. En ja ma, je hebt gelijk gekregen. 

Met een van mijn oom gekregen mondharmonica probeerde ik het muziekleed te verzachten. Verder dan ‘Country road, West-Virginia’ ben ik nooit gekomen. Omdat ik nogal fan was van Hans, nou ja eigenlijk vooral van Candy Dulfer, besloot ik vervolgens saxofoon te gaan leren spelen. De Dulfers hebben nooit hoeven vrezen voor serieuze concurrentie van mijn kant. 

Inmiddels aanbeland in Veenendaal had ik de moed bij elkaar verzameld om opnieuw gitaarles te gaan nemen. De jaarlijkse Vintage Guitar Show alhier inspireerde mij. Mijn vingers bleken wat te stijf om een échte Paco de Lucia te worden. Dan maar zingen dacht ik. Eerst bij een popkoor in Wageningen, daarna in Rhenen en vervolgens bij het Salvator-jongerenkoor aan de Adriaen van Ostadelaan. Volgens mij heb ik het nergens langer volgehouden dan twee jaar. 

Mijn dochter schafte vervolgens een harp aan. Leerde daarop, op piano, op Kalimba én op gitaar spelen. Zij wel. Nu kon ik niet langer achter blijven. Ik besloot mij op mijn eigen verjaardag te verblijden met een handpan. Misschien heeft u bespelers ervan wel eens gezien. Van die yoga-types met lang haar en een Peruaanse djellaba aan. Sommigen fantaseren er ook neonkleurige pompons bij, maar die heb ik nog niet toegevoegd aan mijn out-fit. Én ik moet zeggen, de aanschaf van de handpan lijkt een schot in de roos. Het is onmogelijk om hier vals op te spelen. Alhoewel ik dit nog niet geverifieerd heb bij mijn buren. 

Dus mocht Europapa onverhoopt geweigerd worden voor het Eurovisie Songfestival. Dan is deze Euro-papa met magische vingers vanaf nu beschikbaar als stand-in.

door Jurgen Hillaert
veensteken@streekverkenner.nl