Ingezonden brief: Daan, hij ruste in vrede

VEENENDAAL Eind juni sloot De Kleine Beurs aan de Jan Steenlaan in Veenendaal de deuren. Daarmee verdween niet alleen een plek waar ‘hobbyhandelaren’ hun koopwaar aan de man brachten, maar ook een plek waar velen uit de buurt op zaterdag naar toe kwamen. Niet één zaterdag, maar elke zaterdag. Er was een kop koffie, een bak soep of een broodje bal. Nog belangrijker: er werd naar hen geluisterd. Soms deelden zij vertrouwelijke informatie, vroegen advies. In enkele gevallen wist je waar ze woonden en kende hun telefoonnummer. Er werden klusjes gedaan, geholpen bij een verhuizing of naar de stort gereden. Anderen vertelden weinig over hun privé. Dat heb ik gerespecteerd. 

Eén van hen was Daan. Een lange man, met een opvallend grote schoenmaat en een karakteristiek hoedje. Hij was trots op zijn nieuwe elektrische fiets, die hij nadat de vorige gestolen was, had kunnen kopen. Voordat hij het gebouw binnen kwam werd zijn kleinood zorgvuldig verankerd. Het was zijn vervoermiddel in Veenendaal, maar ook tijdens ritjes naar Amersfoort, Zeist en Tiel. Steeds weer op zoek naar een Perzisch kleedje, aardewerk en tegels, klokken, camera’s en miniatuurauto’s. Hij verzamelde graag en kwam zo in alle kringloopwinkels in Veenendaal en omgeving. 

Meer dan acht jaar kwam hij bijna elke zaterdag bij mij aan tafel. De laatste tijd keek hij altijd eerst of P. er niet was. Zij lagen elkaar niet zo en hadden nogal eens woorden. Daan kon soms emotioneel reageren en verkondigde dan met harde woorden zijn mening. Als de kust vrij was, deed hij zijn jas uit, legde zijn hoedje op tafel, ging zitten en stak van wal. 

Hij vertelde over zijn fietstochtjes en over geluidsoverlast, spanningen in de buurt. Als ik hem erop wees, dat hij zelf ook niet vrijuit ging, accepteerde hij dat en beloofde me het in de komende week anders te doen. Hij liet zich de thuis gemaakte soep smaken. Na enige tijd bedacht hij dat hij naar huis moest om nog het nodige werk te doen. ,,Bij een man alleen kan het ook vuil worden”, zei hij. Daan deed zijn jas aan, zette het hoedje op en verliet met een ,,tot volgende week” het gebouw. 

Eind mei kwam Daan niet naar De Kleine Beurs. Ook de volgende week en de week daarop verscheen hij niet. Raar, niets voor Daan. Ik had van hem geen adres, geen telefoonnummer. We troffen elkaar op de Jan Steenlaan. Bij verschillende bezoekers deed ik navraag. Niemand kon me iets zeggen. En zo bleef het stil.

Tot enkele weken geleden het bericht kwam: Daan is in mei overleden. Ze hebben hem in huis gevonden. Alleen. De gemeente heeft de uitvaart verzorgd. In het kader van de privacy is het erg moeilijk gegevens te krijgen. Navraag heeft tot nu toe weinig opgeleverd. 

Veel vragen blijven onbeantwoord. Zijn laatste rustplaats is voor mij geheim. Ik blijf zoeken, zodat ik afscheid kan nemen en zijn naam kan noemen. Niemand mag ongenoemd dit leven verlaten. Elk leven is uniek en waardevol. Ook dat van Daan. Daarom noem ik zijn naam. Hij ruste in vrede.

door Gijs de Vries, Scherpenzeel