Petitie tegen uitkleden Spreekurencentrum Veenendaal al zo’n 3500 keer ondertekend: ‘Je wordt steeds afhankelijker’

VEENENDAAL De Socialistische Partij (SP) in Veenendaal is geschrokken van het voornemen van het bestuur van Ziekenhuis Gelderse Vallei om zorgspecialismen uit het Spreekurencentrum in Veenendaal weg te halen. Een aantal blijft, maar verschillende vertrekken of zijn al vertrokken naar Ede. Doemdenkers vermoeden dat dit het begin van het einde is. De SP heeft daarom een handtekeningenactie opgezet (digitaal en fysiek) om het bestuur te laten weten dat niet iedereen het met deze maatregel eens is.

door Martin Brink

Voor het streekziekenhuis is het louter een geldkwestie. Er moet flink bezuinigd worden. Vooral omdat 2023 werd afgesloten met een verlies van 3,3 miljoen euro. Daarom is besloten om specialismen te centraliseren in Ede. Bloedprikken kan nog gewoon in het in 1997 door de toen net aangetreden zorgwethouder Jaap Pilon en minister Els Borst geopende Spreekurencentrum aan de Spoorlaan. Ook de specialismen cardiologie, dermatologie, keel- neus en oorheelkunde, neurologie, orthopedie, reumatologie en sportgeneeskunde blijven beschikbaar.

In juli is door de SP een petitie gestart die tot nu toe 2750 digitale handtekeningen heeft opgeleverd en een kleine achthonderd fysiek. Volgende maand zullen ze worden overhandigd aan het bestuur van het ziekenhuis én aan het college van B&W omdat de SP ook van mening is dat de gemeente Veenendaal wellicht een financieel steentje kan bijdragen. Wie nog wil tekenen kan dat doen via www.redonzezorg.nl 

GESCHIEDENIS HERHAALT ZICH

In feite is het een herhaling van wat begin jaren negentig gebeurde. Toen klonk vanuit het publiek de wens voor het behoud van het oude Julianaziekenhuis, de voorziening waarvoor zo hard gestreden was kort na de oorlog en ooit als noodvoorziening aan het eind van de oorlog was ontstaan in een voormalige opslagruimte aan de Julianastraat. Vandaar de naam. Het ziekenhuis fuseerde in 1990 met de al eerder (in 1987) gefuseerde ziekenhuizen in Bennekom, Ede en Pieter Pauw in Wageningen. Het was te klein om zelfstandig verder te gaan. Toen bleek dat het ziekenhuis uit Veenendaal (eigenlijk Rhenen) dreigde te verdwijnen, kwamen er protesten. Een aantal personen, onder wie Emmy de Kamper-Vlastuin, een SGP-raadslid en een oud-wethouder, kwamen in actie en verzamelden handtekeningen. Het mocht allemaal niet baten. Het ziekenhuis verdween en appartementen verrezen er onder de naam Buitenplaats Rhenendael. Veenendaal kreeg een Spreekurencentrum ervoor terug. Daarmee leek iedereen tevreden.

DENK IN OPLOSSINGEN

Eén van de ondertekenaars is de 28-jarige Lisette van den Top uit Veenendaal. Vanaf haar vroege jeugd kampt ze al met vele ziekten. Het is in feite één grote opeenstapeling. Lichamelijke mankementen zorgen weer voor nieuwe ongemakken. Ze is er open over: ,,Het zijn twaalf ziektes die ik heb.” Nuchter: ,,Maar ik denk in oplossingen.” 

Rugoperatie, problemen aan de zenuwen, het plaatsen van een stent (in de gehele buik, ader en lies), trombose: het zijn maar enkele van die ongemakken waardoor ze voortdurend een beroep moeten doen op medische zorg. Ze woont zelfstandig in wijk ‘t Hoorntje, op de eerste verdieping van een appartementsgebouw. Lisette probeert er van te maken wat er van te maken valt. Een tamme parkiet  is haar grote huisvriend. Die heeft zelfs een eigen ‘speeltuintje’. ,,Traplopen naar deze hoogte gaat nog net”, zegt Lisette, die er goedlachs onder blijft. ,,Maar soms is dat wel een masker”, geeft ze toe. ,,Vroeger fietste ik nog veel, dat kan ik nu niet meer.” 

(de tekst gaat onder de foto verder)

Het Spreekurencentrum Veenendaal aan de Spoorlaan werd in 1997 geopend. - PR

STEEDS AFHANKELIJKER

Als het Spreekurencentrum zou verdwijnen, dan voorziet ze meer ongemakken. Ze maakt gebruik van de specialismen Longgeneeskunde en Maag-, Darm- en Leverziekten. Als die weggaan naar Ede, dan is ze daar op aangewezen. ,,Voor vervoer moet ik steeds een beroep doen op mensen van de kerk. Gelukkig zijn die er. Het zijn ook hele lieve gemeenteleden, maar je voelt je wel steeds afhankelijker. Je moet hen wel steeds vragen en het kost dus twee mensen veel tijd. Dat is waar ik problemen mee heb. Gelukkig zijn zij er nog voor mij, anders moest ik vervoer ook nog zelf betalen. Ik ben nog jong, maar hoe gaat het dan bij oudere mensen?”

Lisette is gelovig. ,,De Heere geeft mij kracht”, zegt ze ergens in het gesprek. Ze is belijdend lid van de Hersteld Hervormde Gemeente die samenkomt in de Brugkerk. Oorspronkelijk komt ze uit Barneveld. ,,Wat zo vreemd is, ik heb begrepen dat het Spreekurencentrum daar blijft bestaan. En Veenendaal met haar 70.000 inwoners, daar verdwijnen dan specialismen”, zegt ze. 

SPOEDPOLI

Sinds anderhalf jaar woont ze in Veenendaal. ,,Het is hier heerlijk wonen, een beetje stads. Het zijn vriendelijke, behulpzame mensen die ik ontmoet, de Rijn is dichtbij en ook de bossen. En over behulpzaam-zijn gesproken: de plastic-afvalzak kon ik echt niet aan de weg zetten. Ik hing een briefje op hier in de flat, en die zak stond dus keurig beneden op straat. Ik bedoel maar. De mensen naast mij weten ook dat ik niet zo mobiel meer ben.”

Ze heeft een rollator, rolstoel, loopfiets en een scootmobiel. Daar kan ze aardig mee uit de voeten. ,,Helaas kan ik niet meer dan vierhonderd meter lopen.” Een rijbewijs heeft ze door al haar ziekten nooit kunnen halen. ,,Maar ik hoop dat ooit nog eens een 45 km-wagentje hier voor de deur staat. Daar heb je alleen een scooterrijbewijs voor nodig. Dat is nog wel te doen.” Bij het ondertekenen van de petitie heeft ze ook aangegeven dat ze ook een spoedpoli erg mist. ,,Ik heb begrepen dat die er jaren geleden wel is geweest, toen Veenendaal nog een eigen ziekenhuis had.”

Ze hoorde van de actie van de SP en besloot die te ondersteunen. ,,Of het veel zal helpen weet ik niet.” Ze heeft het initiatief wel actief gedeeld op social media. Voor haar is het in ieder geval goed om te laten weten dat er mensen zijn in de plaatselijke samenleving die het erg zouden vinden als de voorzieningen zouden verdwijnen.