60 jaar De Rijnpost: ‘Je moest het met z’n allen leuk maken’

VEENENDAAL Bij Clasien van Nellestijn (73) is de lach nooit ver weg, hoewel het op dit moment wel even doorbijten is. Lichamelijke ongemakken maken dat een revalidatiecentrum op het moment van gesprek even haar ‘thuis’ is. Met haar bezoek wil ze graag teruggaan naar de tijd dat ze begon bij de Rijnpost. Een fijne tijd, zo noemt ze het.

door Martin Brink

Een tijd waarbij je, bij wijze van spreken, wel zelf de slingers moest ophangen. ,,Je maakte het met z’n allen zelf leuk.” Ze weet het allemaal nog goed. ,,Misschien is het lichamelijk nu wat minder, maar met mijn koppie is niks mis!”

INTIKSTER

En gezellig maken, daar deed de van oorsprong Rotterdamse Clasien van Nellestijn in die paar jaar dat ze voor deze krant werkte, actief aan mee. De Rijnpost maakte toen onderdeel uit van het grote Wegenerconcern. Daar bracht ze in haar werkzame leven twintig jaar door, maar dan wel op verschillende afdelingen en locaties.

Terug naar de Rijnposttijd. Die begon in 1984. ,,Voor een uitzendbureau”, weet ze nog. Clasien begon er als ‘intikster’, een nieuw beroep nadat de computer op de redactie de intree deed en kopij moest worden verwerkt. Voorheen werd kopij, zowel wat werd opgestuurd, gebracht of zelf vervaardigd op de typemachine, per koerier opgestuurd naar de eindredactie, opmakerij en drukkerij in Apeldoorn. 

Nu werd dat zelf gedaan op het kantoor aan de Hoogstraat 4, waar naast de Rijnpost ook dagblad De Vallei, later het Gelders dagblad, achterin een plek had. Clasien werd één van de intiksters, later gevolgd door wijlen Tineke Lubout en Silvia Pols. 

BEHOORLIJK AANPOTEN

,,Op maandagavond werd de krant gemaakt en elektronisch doorgestuurd”, weet ze nog. ,,Het was soms behoorlijk aanpoten, vaak tot na middernacht. Dat was voor mij geen probleem. Mijn twee jongens waren nog klein en Wim was toch thuis.” Die ‘Wim’ was haar veel te vroeg overleden man Wim van Nellestijn. Door hem kwam ze aan de baan. 

Het was teksten overbrengen in het elektronisch systeem. En intikken was voor haar geen probleem. Dat had ze totdat ze zwanger werd immers ook gedaan als secretaresse op de afdeling Wielen van de SKF. 

Wim was correspondent voor de krant Gezellig Winkelen van uitgeverij Onnes in Amersfoort, onderdeel van het Utrechts Nieuwsblad (UN). Dat blad werd later Veenendaal Nu. Wegener nam het UN over en daarmee ook de bijbehorende weekbladen. Wim bleef correspondent voor de krant, die weer werd omgedoopt naar Rijnpost Weekend, dat op vrijdag uitkwam en als pilot werd gebruikt in het gebruik van kleur op de voorpagina. Wim fotografeerde en schreef teksten. Later werd de sport zijn specialiteit. Clasien weet nog: ,,Jullie zochten iemand om de teksten in te tikken, Wim opperde dat het wel wat voor mij zou zijn. Zo gebeurde het.”

Het was soms behoorlijk aanpoten, vaak tot na middernacht

KABELKRANT

De eerste twee jaar werkte ze via een uitzendbureau. ,,In 1986 kwam ik in vaste dienst.” Een jaar later werd de Kabelkrant Veenendaal van fotograaf Cord Otting overgenomen. Naast een fors aankoopbedrag bedong de fotograaf ook dat hij weer voor het dagblad en de Rijnpost mocht werken. Aan de Hoogstraat werd een bureau ingericht voor de Veense Kabelkrant. Clasien ging er advertenties verwerken. 

Om een lang verhaal kort te maken: de kabelkrant werd gecentraliseerd in Apeldoorn en later verkocht aan een bedrijf uit Den Helder. Ze ging vervolgens naar het UN in Houten om daar de kleine particuliere advertenties te verwerken. Ze kwam vervolgens terecht achter de advertentiebalie in Amersfoort. ,,In die tijd was je altijd bang dat je baan na allerlei reorganisaties zomaar kon verdwijnen. Ik ontsprong steeds de dans maar in Amersfoort werd duidelijk dat het werk naar Rotterdam zou verhuizen. Dat was mij te ver. Toen heb ik iets anders gezocht.”

Ze maakte wel de twee decennia bij Wegener vol en begon vervolgens aan een nieuwe uitdaging door de laatste negen jaar voor haar pensioen vol te maken op het kantoor van Fleurop Nederland in Veenendaal. 

GEINEN

De tijd aan de Hoogstraat herinnert ze goed. ,,We waren een jonge ploeg waarvan de redactie onder leiding stond van Jo de Laater. Je geinde veel met elkaar. Dat kon toen allemaal nog. Ook samen met de jongens van het dagblad waarmee we in één kantoor zaten. Pieter de Vries herinner ik mij nog en ook Hein Veld. Nu zou dat geinen veel minder kunnen. Alles is serieuzer geworden.” 

Ze herinnert zich het voetballen of stoeien met elkaar op kantoor, snacks aanrukken, een collega die ‘kouwe kroketten’ uit zijn bureaula toverde, elkaar met elastieken bestoken en gekkigheid uithalen. Clasien: ,,Maar er werd natuurlijk ook gewerkt, ja dat deden we ook nog.” 

Je geinde veel met elkaar. Dat kon toen allemaal nog

SINTERKLAAS

Ze trad er zelfs op als Sinterklaas. ,,Dat pak had mijn moeder van oude gordijnen gemaakt”, vertelt ze. Ook de Pietenpakken kwamen zo tot stand. ,,Op school kwam geen Sinterklaas. Dat vond ik toen zo jammer dat ik het zelf besloot te doen.” Zo trad Clasien op bij de Groen van Prinstererschool, bij gezinsvervangend tehuis LONAS, bij gymnastiekvereniging DEOS waar zij en haar man jarenlang bestuurslid waren evenals buurman Henk Hensen. Ook bij particulieren kwam ze op verzoek langs. Tot slot: ,,Mijn zonen kwamen enkele jaren later de pakken op zolder tegen. Dachten ze dat we Sinterklaas hadden vermoord…”

Afgelopen april bestond De Rijnpost 60 jaar. Daar staan we de rest van het jaar ook nog bij stil. Klik hier om de hele jubileumbijlage nogmaals terug te lezen.