Lekke band

VEENENDAAL Gelukkig zijn buitenbanden van fietsen zo sterk, dat een lekke band een zeldzaamheid is. Niet voor niets heet een bandensoort ‘potdicht’. Nu ik dit schrijf, bedenk ik dat ik er zelf niet eens rekening mee houd dat ik er een lek zou kunnen rijden, want ik heb tot nu toe geen bandenplakspullen bij mij. Wel een pomp geloof ik. Het is me één keer overkomen in de afgelopen ruim 35.000 kilometer. 

Ik vertel vast niet voor de eerste keer dat ik als leerling in 1976 een lekke band kreeg - onderweg naar een examen - en dat ik tien kilometer doorgefietst ben met die lekke achterband, want te laat komen was geen optie. Geen pretje trouwens. En de binnen- en buitenband waren totaal aan flarden. 

En dat brengt me weer op de herinnering dat we in de zesde klas van de lagere school de oude damesfiets van mijn moeder mochten ‘afrijden’, want mijn moeder was gestopt met fietsen. Geen idee waarom wij die fiets kregen, want mijn ouders waren zuinig. We haalden de banden eraf en reden op de ijzeren velgen. Als je dan remde, trok je een stoer spoor van vonken en we veroorzaakten een flinke herrie. Ooit ging ik daardoor onderuit op het schoolplein. Het litteken zit nog onder mijn kin.

Ik kom hierop omdat leerlingen afgelopen vrijdag liepen te zoeken naar bandenplakspullen. Het zat ze niet mee. Bij de receptie konden zij hen niet helpen. De loge van gebouw C was onbezet. Bij de deur van het bruggebouw werden zij tegengehouden, want dat is uitsluitend voor brugklassers. Of ik daar iets aan kon doen. Nu laat ik mij niet gauw voor een karretje spannen, maar ik heb een zwak voor leerlingen die zelf hun band kunnen plakken. Een van hen vertelde dat hij onlangs 24 lekken in een band had geplakt. Ik vroeg of hij over een egel heen was gereden, maar dat kon hij zich niet herinneren. 

Ik begeleidde het groepje naar een bandenplakset in het bruggebouw. Helaas werden zij, toen ik mijn hielen net had gelicht, dat gebouw uitgezet, zonder fietspomp en bak met water. Toen zij daarover klaagden, deed ik hun de oude oplossing aan de hand: bevochtig je bovenlip en ga daarmee de band langs. Als je bij het lek bent, voel je dat direct. Die kenden ze nog niet. Er bestaan overigens ook handige apparaatjes voor: een doorzichtig rond plastic doosje, met gaas aan de onderkant en gevuld met bolletjes piepschuim. Die gaan natuurlijk tekeer als ze zo’n straaltje lucht tegenkomen.

Nu hoop ik dat zij niet de buitenband op zijn plek hebben gebracht met de bandenlichters waarmee zij de band eraf gehaald hebben (dat laatste stukje valt vaak niet mee) want dan is het ongetwijfeld weer mis. En nog een tip: altijd het ventiel ‘terugleggen’ (naar binnen duwen) voor je de band oppompt, anders krijg je een vervelende bobbel en weer een lek.

door Willem de Vos, rector CLV