In het diepe gooien

VEENENDAAL De afgelopen tijd breng ik ons kleinkind regelmatig naar het Valleibad. Daar is alle reden toe: ons kleinkind ‘moet’ zwemmen leren. De zwemles is voor veel ouders een crime. Er moet veel worden georganiseerd en het is allemaal passen en meten. Bij het Valleibad is het een komen en gaan van spartelende kinderen, ouders en grootouders. Ja, spartelen is er voor mij ook bij geweest in de afgelopen periode.

Di vindt het zwemmen niet zo leuk. Hij klampt zich vast aan mij zodra we de auto uitstappen. Als dat niet lukt, pakt hij zich vast aan de kozijnen bij de ingang. De badmeesters en badjuffen kennen hem al. ,,Hoi vriend, ben je er weer”, zegt de badmeester die al twintig keer mijn QR-code had gecontroleerd. Dat moet worden gezegd: ze vangen onze kleinzoon goed op. Als Di eenmaal in bad ligt, gaat het goed. Ik zeg erbij áls hij in bad ligt ;-).

GOUD WAARD Toen hij enkele weken na de les tot wel twee ‘kikkerdiploma’s’ kreeg, was bij zo blij. Di belde oma en zei: ,,Oma ik ben zo trots op mezelf”. Als je oma’s en opa’s rode ogen wil bezorgen, dan is zo’n zinnetje goud waard. 

De juf in badje drie kende Di ook al, zoals ze alle kinderen bij naam kende. Toen ik een paar keer langs de kant mocht zitten in het bad om van nabij te zien hoe mijn kleinzoontje de beginselen van het zwemmen werd geleerd was ik blij. De juf deed dat met betrokkenheid en empathie. Di promoveerde naar badje 4. Dat is het diepe, koude bad. Hij was blij, maar vond het ook spannend: “Ik kan daar niet staan.”

DRAMA Bij de tweede keer in het diepe bad mochten ouders/grootouders weer een kijkje nemen langs de kant. Het werd een drama waar William Shakespeare nog van kon leren. Waar Hamlet maar schril bij afsteekt. To be or not to be, that’s the question. Waren mijn vrouw en ik er maar niet gaan zitten, daar op dat bankje, waar ook andere ouders/verzorgers zaten. Kwam het omdat je als grootouders te ‘week’ wordt van de harde, prestatieve kinderwereld?

Mijn vrouw kreeg ineens een aha-erlebnis van 50 jaar terug. Toen ze zelf in het Bergbad les kreeg en de badmeesters/juffen van destijds soms ook van ‘dik hout zaagt men planken’-types waren.

TRANEN Wat was het geval? Di liep enthousiast naar de rij kinderen, waar hij achteraan sloot. Op het moment dat hij in het water moest springen, durfde hij niet. Hij stond daar alleen én huilde tranen. De juf had in eerste instantie begrijpelijk oog voor de kinderen die in het water lagen. Na Di was er ook een meisje dat tranen met tuiten huilde. Het was een ontroerend gezicht. Totdat de juf beiden oppakte en met een band in het water liep vallen/glijden. Di koos gelijk de kant en kwam naar de veilige haven toe. Mijn vrouw ontfermde zich over onze lieve kleinzoon. Het meisje was inmiddels naar de andere kant gezwommen, maar de tranen waren verre van gestopt.

De juf liet de ‘kneusjes’ (mijn woordkeuze) over aan een jongen. Tja, een jongen die in de verste verte niet kon omgaan met huilende kinderen. Hij stelde alles in het werk om de kinderen, inmiddels was er een derde kind bij de huilende groep aangesloten, te ontwijken. Het was moeilijk om dat aan te zien en het werd steeds moeilijker… De juf ging door om complimenten uit te reiken aan de kinderen die de overkant haalden. Maar had ook geen oog, geen aai over de bol, geen lief woordje voor de huilebalken.

GELUK Mijn vrouw kon het niet meer aanzien en wij meldden ons af bij de juf. Aan de rand kwam ik badmeester Ab tegen. Hij vroeg wat er speelde. Ab was een van de badmeesters die Di eerder op zijn gemak had gesteld. Ad zei: ,,Hij kan het. Laat Di een paar keer bij mij komen zwemmen. Dan is hij eroverheen.” Dat geluk moet je hebben als kind op het pad naar ‘groot worden’. Badmeester Ab staat, met de juf van badje drie, voor al die lieve mensen die onze (klein)kinderen zwemles geven.

Mijn vrouw en ik hebben besloten voorlopig te wachten tot het afzwemmen voordat we weer komen kijken naar onze Di...