De kat op het spek

VEENENDAAL Hoe verleidelijk is het voor een brocante-liefhebber als er zich op zijn fietsroute naar huis een brocanteur bevindt, die op vrijdagmiddag open is. Ik ken uw vrijdagmiddaggevoelens niet (en ook niet die van de maandagochtend), maar ik heb de hele vrijdag iets frivools over mij. Mijn werk voelt al niet als belastend en ik kan niet overweg met een begrip als ‘werkdruk’. Ik zal als gelovig mens ook nooit de uitdrukking ‘Thank God, it’s Friday’ bezigen. En toch fiets ik op vrijdagmiddag met een opgeruimd gevoel in noordoostelijke richting. 

Tja, dan kom je ontegenzeglijk op de Kerkewijk langs ‘Anno Toen’. Voor de brocanteleken: een kleine winkel boordevol spullen met een verleden en een verhaal. Het lukte mij vaak niet om daar aan de overkant voorbij te gaan. Toch even kijken wat er buiten geëtaleerd staat. Ik kocht er een porseleinen Mariabeeldje, een ronde pizza-borrelplank voor een van onze dochters en een groot rond wit aardewerken bord voor mijn lief. Ik zag er ook een vertederend Frans bistrobankje voor kleine kinderen. Maar de prijs beviel me niet. 

BANKJE Twee zaterdagen terug kondigde ‘Anno Toen’ het einde van de nering aan. Op zaterdagmiddag stelde ik mijn lief voor even naar Veenendaal te rijden om een kijkje te nemen. Zij voelde er niet veel voor om mee te gaan, zodat ik alleen afreisde in onze oude Saab, met de kap open. Zij bond mij nog wel op het hart dat ik even moest bellen als ik van plan was iets aan te schaffen. 

Het bankje in kwestie bleek er nog te zijn en de prijs was aanmerkelijk gezakt. Samen met een aardig Petrus-Regout-serveerschaaltje kocht ik het bankje. Zonder eerst naar huis te hebben gebeld. Gelukkig kan ik thuis een potje breken en genoemd schaaltje viel in goede aarde. En daarna het bankje ook, want zij kent mij als geen ander. ,,Je koopt zoiets gewoon om te kunnen klussen”, zei zij enkele dagen later. 

KLUSSEN En dat klopt wel een beetje. Het waren oorspronkelijk twee mini-bistrostoeltjes, verbonden door enkele stevige planken, die er zelfs voor zorgden dat het geheel niet meer opklapbaar was. Ik heb de verroeste boutjes met de slijptol eronder gekregen, de te brede planken in de lengte door midden gezaagd en opnieuw bevestigd. Vervolgens bloedig geschuurd om de groene verf eraf te krijgen, want ons klassieke, uit Elst afkomstige Franse tuinset heeft wel een groen frame, maar grijs gebeitste latten. De latjes heb ik voorzien van schuine kanten rondom en besmeerd met grijze beits. Het resultaat mag er zijn en ik kan niet wachten tot een of meer van onze kleinkinderen ontdekken dat dit hun bankje is. Van Anno Toen naar Anno Nu.

En telkens als ik het bankje zie, zal ik terugdenken aan de sympathieke brocanteur, wiens naam ik ben vergeten te vragen. Hij bond voor mij de kat op het spek.

door Willem de Vos, rector CLV