Met een korreltje zout

VEENENDAAL Slik niet alles wat je leest voor zoete koek, maar neem het af en toe met een korreltje zout. Dat advies neem ik nog vaak ter harte. Zeker in tijden waar nepnieuws het echte nieuws soms overheerst. Op social media. Maar ook bij oorlogsverslaggeving. Ik ben dan ook van de school ‘check-check-dubbelcheck’. Zo ben ik dezer dagen extra alert voor 1-april-nieuws. Toen de vrienden van de Oude Begraafplaats berichtten dat ‘ergens eind maart’ de resultaten van een 3D-grondradaronderzoek van het gedenkpark gepresenteerd zouden worden, was ik gelijk op mijn qui-vive. Eind maart ligt wel heel erg dicht bij 1 april. En wat zou het een onthulling zijn als hier een verloren gewaande grafkelder tevoorschijn komt... Je weet het maar nooit. Maar ik sluit niets uit.

En of u het met een korreltje zout neemt of niet, dat moet u zelf weten, maar ook het zoutvaatje op uw eettafel bevat een geheim. Tenminste als u een zoutmolen van Silvo op tafel heeft staan. En een klein onderzoek in mijn omgeving liet zien dat dat voor meer dan de helft van de huishoudens geldt. De Silvo-verpakking vermeldt heel wervend ‘korrelgrootte verstelbaar’, maar als u ontdekt hoe dat moet, behoort u tot de intelligentsia van dit land. Nou ja, dat is misschien een beetje overdreven, maar in ieder geval van Veenendaal. En dat is toch ook niet niks. Nu heb ik sowieso al een haat-liefde-verhouding met zout- en pepervaatjes. Ze staan altijd op het randje van de de plank in het keukenkastje en hebben nogal eens de neiging om daar spontaan van af te vallen als je het keukenkastdeurtje opent. Ook zit de dop er niet altijd even stevig op en zit je soms opgezadeld met een zee van zout, terwijl je maar een snufje nodig had. En bij het bijvullen van een zout- of pepervat komt meestal meer buiten het vaatje terecht dan erin. 

Het verbaast me dan ook niet dat de vele zout-spreekwoorden die er zijn meestal niet zo’n positieve associatie hebben. In de Gelderse Vallei, ‘t kippenhart van Nederland zeggen ze bijvoorbeeld “Mit ‘t zout komme as ‘t ei op is”, waar elders in Nederland vaker “dat is mosterd na de maaltijd” wordt gezegd op een moment dat je iets zegt wat geen nut meer heeft. Helaas ook het onafwendbare lot van veel columns.   

Gelukkig ben ik gezegend met een roze bril en neem het leven met een korreltje zout. Indien nodig met een schijfje citroen en een shot tequila.

door Jurgen Hillaert
veensteken@streekverkenner.nl