Gezochtsbedrig

VEENENDAAL Mij zie je niet in kleding met een tekst erop. Een klein logo waar het merk uit af te leiden is, vind ik al op het randje. Dat wil niet zeggen dat er geen leuke teksten op kleding te vinden zijn. Soms wijs ik daar leerlingen op en dan blijken ze niet eens door te hebben waar ze mee rondlopen. Ooit heb ik een leerling gesommeerd zijn shirt binnenstebuiten aan te trekken, omdat de tekst echt niet door de beugel kon. Dat deed hij prompt. Ik vroeg me toen serieus af of zijn ouder(s) of verzorger(s) misschien niet kon(den) lezen.

Bovenstaand woord, ‘gezochtsbedrig’, trof ik aan op het t-shirt van een medewerker van de Lampegiet en ik vond hem prachtig. Je gelooft je eigen ogen niet als je dat leest. Nou schijnt dat ook beter te zijn, want onze ogen en onze hersenen werken bij het waarnemen helemaal niet zoals we denken. 

Volgens psychologen is waarnemen ongeveer gelijk aan voorspellen. Onze ogen zien wat we verwachten te zien en de rest slaan ze over. Als je om je heen kijkt, lijkt het alsof je ogen alles wat er te zien valt, registreren, maar dat blijkt helemaal niet het geval te zijn. Ze scannen om de zoveel milliseconden en ons brein vult de tussenliggende ruimte in. Dus je kunt maar beter je eigen ogen regelmatig niet geloven. Net als je ook regelmatig je eigen gedachten niet moet geloven. Daarom zijn getuigenverklaringen waarschijnlijk ook zo onbetrouwbaar.

MUSICAL Nu ik toch de Lampegiet genoemd heb: ik heb inderdaad zo goed en zo kwaad als dat lukte, zonder complete repetities te hebben bijgewoond, meegezongen in het musicalkoor. En dus de hele achterkant van het schouwspel meegemaakt. Daar was van gezochtsbedrig geen sprake! Wat een energie, adrenaline, lol, inzet, hormonen, zangkunst, acteertalent, discipline waar nodig. 

Nerveus heen en weer drentelende, of stormende, bijna onherkenbaar, prachtig geschminkte en geklede leeuwen, hyena’s, bavianen, gnoes en maki’s. De woest ogende Scar met stok die ook achter de coulissen anderen al de stuipen op het lijf jaagt. Geschminkte en gekostumeerde jongeren vallen samen met hun rol. Een en al bedrijvigheid in de orkestbak, verboden gebied zonder instrument, strijdtoneel voor leerlingen vanaf het juniorcollege tot en met oud-leerlingen die jaren geleden examen deden. Zij spelen de sterren van de hemel. 

Het kleine musicalkoor, opeengepakt in een ruimte van drie bij drie, met slechts een blauwe lamp in de hoogte en twee beeldschermen. Bijna letterlijk een oerwoud aan decorstukken. Dartelende danseressen die hun pasjes nog een keer oefenen. Er wordt geduwd, getrokken, gerend, geknuffeld, uitgedaagd, somber gekeken, opgebeurd. Totdat de grote stilte intreedt vlak voor de aanvang van de show. Iedereen houdt de adem in en dan begint het spektakel, met humor, tranentrekkende songs, romantische en woeste scènes. Vier voorstellingen en daarna kwamen onherroepelijk de tranen.

Hier mag je zowel je ogen als je gedachten geloven. En of dit onderwijs is!

door Willem de Vos, rector CLV