Badgasten

VEENENDAAL Ze zeggen het altijd, maar het is ook echt waar: zodra je op de veerboot stapt, ben je echt weg. Los van de wal. Los van je gewone bestaan. In Harlingen stapten we aan boord van de langzame boot naar Terschelling. We dachten dat we een plekje bij het raam hadden aan de achterkant van de boot, waar we de auto’s naar binnen hadden zien rijden. Konden we mooi de hekgolf en het kielzog van het schip volgen. Maar we bleken na het afvaren eerste rang te zitten, aan de boegzijde. En wel van de nieuwste veerboot, de Willem Barentsz, die pas sinds medio 2020 in de vaart is. 

Ondanks de straffe wind was het een rustgevende overtocht. We kwamen een enkele TS vissersboot tegen en verder niemand. Op ’t eiland werden we afgehaald door een dochter en haar vriend, per auto. Na het nuttigen van een portie kibbeling aan de voet van de Brandaris, zetten zij ons af bij onze tweepersoons-lodge. 

Wat een rust. Een stapel boeken en twee puzzels, zoals ik al aankondigde. Aardedonker ’s nachts, met een sterrenhemel waar ze in de Provence jaloers op zouden zijn. Lange wandelingen door onherbergzaam gebied, langs restanten van reusachtige bunkers uit de Tweede Wereldoorlog, over paadjes die serieus onder water stonden, wadend met onze waterdichte laarzen tussen de cranberry’s waar de vorst overheen was gegaan. 

Op een avond aten we met een echte Terschellinger (zwager van) die jaagt op het eiland en enkele hazen had geschoten, die vakkundig waren verwerkt tot hazenpeper, een stoofschotel. We hebben huisgemaakte cranberrylikeur gedronken, getrokken van handgeplukte Terschellinger cranberry’s. De westkant van het eiland per fiets verkend, via het ‘Groene strand’ en de waddenzijde. Naar zee gelopen in een straffe noorderwind die ons bijna van het duin blies en sterk genoeg was om ons te zandstralen. Maar ook hagelbuien, natte sneeuw en strakke zonneschijn meegemaakt.

Jutten op het strand heeft niet zoveel zin meer, want alles wat aanspoelt wordt direct met grote terreinauto’s verzameld. Dat was in de tijd van Sil, wiens huisje en wiens monument we hebben gezien, wel anders. En helaas waren het Jutters- en het Wrakkenmuseum gedwongen gesloten. Evenals ‘Zout-hout’, waar je design van gejutte materialen kunt kopen. Ook de kroeg van Hessel & Tess, De Groene Weide, was dicht.

Uiterst vervelend voor de uitbaters, zoals overal in ons land. Voor de consument minder beroerd, want als er geen uitgaans- en inkoopmogelijkheden zijn, behalve dan bij de eilandversie van een supermarktketen, is er alle rust en ruimte om je eigen gang te gaan. Tenminste, zo ervaren wij dat.

Tot slot een bekentenis: oorspronkelijk stond er ‘Eilandgasten’ boven deze tekst. Maar bezoekers van de wal heten volgens de Terschellingers ‘Badgasten’. Voor een Terschellinger rookworst was ik bereid dit aan te passen. Blij als ik ben met het besluit de schoolgebouwen voor basis- en voortgezet onderwijs weer open te stellen. Houden zo!

door Willem de Vos, rector CLV