Willy en Jan van de Putte waren 65 jaar getrouwd en kregen bezoek van loco-burgemeester Engbert Stroobosscher.
Willy en Jan van de Putte waren 65 jaar getrouwd en kregen bezoek van loco-burgemeester Engbert Stroobosscher. Gemeente Veenendaal/Familie-archief

Echtpaar Van de Putte uit Veenendaal 65 jaar getrouwd: ‘Muziek is onze gedeelde hobby’

26 augustus 2023 om 08:08 Mensen Tips van de redactie

VEENENDAAL ,,Het is goed om op latere leeftijd een hobby te hebben. Bij ons is dat muziek maken!” Willy en Jan van de Putte weten hoe ze hun tijd moeten invullen. Ze leven op van de muziek. De een speelt boven viool, de ander beneden piano. Op zaterdag 5 augustus waren ze 65 jaar getrouwd. Twee dagen later kwam loco Engbert-Stroobosscher langs om hen te feliciteren.

door Martin Brink

Muziek speelt een grote rol in het leven van het briljanten paar. Dat is altijd zo geweest. Met muziek als verbindende factor hebben ze elkaar ook ontmoet. ,,Ik woonde toen in Delft”, zegt de 89-jarige Willy van de Putte-Buist. ,,Ik zat op het conservatorium in Rotterdam en zocht muziekstukken. Zo kwam ik in de muziekwinkel een paar straten verder.”

METEEN ACTIE ONDERNOMEN

,,Daar werkte Jan als student. Hij zei: speel je een instrument? Ja, viool. Hij zei toen: ik piano. Misschien kunnen we eens samen spelen. Zo is het gekomen.”
Jan, evenoud als zijn vrouw, lachend: ,,Ja, ik heb meteen actie ondernomen!” Willy werd geboren in Groningen en verhuisde op haar twaalfde naar Delft. Na haar studie ging ze werken in het onderwijs. Ze werkte op een lagere school in Rijswijk. ,,Na ons trouwen werd ik meteen ontslagen. Dat was normaal, zo ging dat in die tijd.”

Jan van de Putte groeide op in Harderwijk. Hij volgde er de HBS en ging studeren in Delft, elektrotechniek. Het was een keuze die voor hem werd gemaakt. ,,Ik had altijd al interesse in de techniek, repareerde ook veel zelf. Tegenwoordig kunnen studenten met alle richtingen kennisnemen voordat ze een definitieve keuze maken. Dat was toen niet.”

Na ons trouwen werd ik meteen ontslagen. Zo ging dat in die tijd

DIENSTPLICHT

Na zijn studie ging hij twee jaar de militaire dienst in. Op het Ministerie in Den Haag voltooide hij zijn dienstplicht bij de marine. Maar voor de luitenant-ter-zee der 2e klasse was er geen toekomst in het leger weggelegd. Hij had vervolgens gesprekken met vertegenwoordigers van de Staatsmijnen en Philips. Ook deze bedrijven werden het niet. 

,,Maar bij Philips zei iemand: is het onderwijs niets voor je? Ik heb negen kinderen en die moeten toch goed onderwijs hebben.” Zijn toekomst was daarmee uitgestippeld. Rector Bax van het CLV hoorde er via-via van. Jan: ,,Hij belde mij persoonlijk op. Het was een leuk gesprek en ik besloot de baan aan te nemen.”

(De tekst gaat verder onder de foto.)


Willy en Jan wijzen op hun huwelijksfoto die prominent op de uitnodiging is gezet. - Martin Brink

CLV

Zo kwamen Willy en Jan in Veenendaal terecht waar ze later één van de twee CLV-woningen aan de Schimmelpenninckstraat konden betrekken. De woningen in deze straat dateren uit 1956, zijn eenduidig van uiterlijk en waren vooral bedoeld voor werknemers van de SKF.

,,De twee CLV-huizen waren nodig om een leraar die van ver kwam iets aan te kunnen bieden. Jaren later hebben wij het kunnen kopen. In die eerste jaren hebben we overigens aan het Rembrandtpark en aan de Jan Steenlaan gewoond.” Tot aan zijn pensioen bleef Jan van de Putte aan het CLV verbonden. Eigenlijk nog steeds want voor oudgedienden wordt er om de drie maanden iets in de school georganiseerd.

,,Dan is er ook altijd een spreker, een oud-leerling vaak. Zo hebben we pas nog geluisterd naar Riks Ozinga, een radio- en televisiepresentator. Hij vertelde over Oekraïne. Ozinga heeft ook op het CLV gezeten.”

Jan gaf er natuurkunde, wiskunde en zelfs nog een tijdje sterrenkunde. ,,Natuurkunde is echt zo’n vak waarmee je meisjes niet direct enthousiast maakt. Vanuit mijn muziekachtergrond gingen we soms een lied zingen. Dat vonden ze geweldig! Later gaf ik nog aparte muzieklessen. Een andere leraar had ook een koor op een school in Zeist. Twee groepen begeleiden vond hij te veel. Zo kon ik op het CLV een koor beginnen. De jongens kwamen toen vanzelf.”

Vanuit mijn muziekachtergrond gingen we soms een lied zingen. Dat vonden ze geweldig!

GRAMMOFOONPLAATJES

Het koor is altijd een groot succes geweest. In de jaren zeventig werden er zelfs jaren achtereen grammofoonplaatjes gemaakt. Het ontwerp van de hoes kwam dan steevast van creatieve vakken-leraar Piet de Geus. De jaarlijkse CLV-musicals kunnen in feite gezien worden als een uitvloeisel van het CLV-koor. Een twaalftal leden is later verder gegaan in het a-capella koor Jeanboule, vrij vertaald ‘De bende van Jan’. Het CLV-koor gaf ook Raadhuisconcerten. Willy: ,,Dat gebeurde in de hal. Een prachtige akoestiek was er daar.” Er is nóg een leuke anekdote. Jan: ,,Een vader zei: mijn zoon houdt niet van zingen, maar sinds hij op het koor zit is dat anders. Nu zingt hij Gloria van Vivaldi in bad! Dat vindt hij zo’n mooi stuk…”

(De tekst gaat verder onder de foto’s.)


Het hoesje van het grammofoonplaatje uit 1971. Daarop afgebeeld ook de kubus van kunstenaar Theo Dobbelman. Die staat nog altijd in het plantsoen langs de Kerkewijk. - Archief Martin Brink


Op de achterzijde van het hoesje is het koor te zien, gezeten in een speeltoestel. - Archief Martin Brink

HUISHOUDSCHOOL

En Willy? Die gaf les in algemene vakken op de Huishoudschool aan de Stationssingel die toen onder leiding stond van directrice Wagter. De tijd later op toen nog geheten Oranjeschool aan de David Tenierslaan heeft ze altijd als zeer plezierig ervaren. Maar dat was wel even wennen. Niet elke nieuwe leerkracht of begeleider kon ertegen dat de kinderen veel prijs stelden op lijfelijke aanrakingen.

Maar het wende. ,,Je moest ze wel altijd meehelpen, naast ze staan als ze een liedje zongen omdat ze soms niet meer de tekst wisten. Ik weet nog dat tijdens een uitvoering een jongen die er weinig van kon, steeds iets ingefluisterd moest worden. Na het einde van het lied, riep hij luidkeels naar zijn vader: goed hé, papa!”

Willy werd later actief voor de nu allang opgeheven Unie Vrouwelijke Vrijwilligers in Veenendaal. Ze zat er zelfs in het bestuur. De dames legden ziekenbezoeken af en richtten ook een afasiegroep op.

Beiden maken nu deel uit van het ensemble Liberament. Er wordt geoefend in gebouw De Ontmoeting in Veenendaal-west. De uitvoeringen zijn onder meer in bejaardenhuizen. Veel eerder was Jan ook koorleider van De Cantorij van de Petrakerk. Het paar heeft veel te vertellen. Misschien nog een pakkende herinnering uit de oorlogsjaren?

‘MIJN FIETS!’

Willy maakte de hongerwinter in Delft mee. Jan zat toen in Harderwijk waar hij voor twee liter melk soms wel twintig kilometers moest fietsen. Vermeldenswaard is het volgende: ,,Ik zie de Duitsers in die bevrijdingsdagen nog in één lange stoet vertrekken. Mijn broertje riep uit: daar gaat mijn fiets! Daar liep dus een Duitser mee aan de hand. Ze hadden niets meer om de afgepakte fietsen een andere kleur te geven. Mijn broertje herkende direct zijn blauwe!”

Het huwelijk werd bekroond met vier kinderen: drie jongens en één meisje. En nu zijn er zeven kleinkinderen. Bijzonder is dat de muziek een belangrijke factor blijft. De oudste is componist en geeft ook les aan een conservatorium. De ander is architect, een zoon bouwt websites voor mindervaliden terwijl hun dochter operazangeres is en dirigent.

BOSHOTEL OVERBERG

Zoals gezegd: dagelijks wordt er nog muziek gespeeld. De instrumenten staan klaar in de woonkamer zoals de piano en ook een spinet, een tokkelinstrument dat makkelijk in delen vervoerd kan worden. Daarnaast maken ze ook graag een kort tochtje op de fiets. Zo blijven ze actief! Het huwelijksfeest wordt half september gevierd in het Boshotel Overberg. Daar komt de familie de hele dag bijeen voor gezellig contact, toespraken en voor eventueel een korte een wandeling.

Een klas van het CLV in 1965.
Twee jaarsingels van het CLV: uit 1971 en 1972.
Martin Brink
Deel dit artikel via:
advertentie
advertentie