Echtpaar Pijl uit Elst een halve eeuw getrouwd: ‘We hebben onszelf Tessy cadeau gedaan’

ELST Ron en Margreet Pijl-ter Steege streken acht jaar geleden neer in Elst, na bijna 35 jaar in Amerongen te hebben gewoond. Ron Pijl: ,,Daar werd de weg steeds drukker. Ik heb eens uitgerekend: toen we er kwamen wonen had Nederland vijf miljoen auto’s, bij ons vertrek waren dat er al negen miljoen.” Ron en Margreet zitten in hun grote achtertuin. Daar praten ze uitgebreid over de vele werkzaamheden die achter hen liggen en over hoe ze nog steeds midden in de samenleving staan. De reden van het bezoek is simpel: op woensdag 12 augustus waren ze een halve eeuw getrouwd. 

door Martin Brink 

Alle reden dus voor een felicitatiebezoek van burgemeester Géran Kaai, zoals elk jubilerend bruidspaar in de gemeente Rhenen zoveel mogelijk door de burgervader in hoogsteigen persoon wordt gefeliciteerd. Bij Ron en Margreet ging het nét even anders. Margreet: ,,In plaats van de gebruikelijke bos bloemen wilde ik graag een plant voor binnenshuis. Die gaat langer mee. Zo is dat ook gebeurd.” En daarop volgend: ,,We wilden ook per sé op een andere manier op de foto. Vijf jaar geleden werden we in een serie over relaties geïnterviewd voor het Nederlands Dagblad, dus ik weet hoe het gaat. We wilden niet traditioneel op de foto, maar we kozen ervoor om te zitten in een hangmat met de burgemeester staande er achter. Hij vond het heel bijzonder en zei: misschien wordt dit wel een trend.”

HOND CADEAU

Is de trouwdag nog feestelijk gevierd? ,,Jazeker, wij hebben onszelf een hond cadeau gedaan die uit Bosnië komt. Geen rashond maar er zitten wel kenmerken in van een Border Collie. Het is een mix. Ze is acht maanden oud en een lieve en aanhankelijke hond. We hebben haar Tessy genoemd. Ze kan goed overweg met onze andere hond, een oudere dame genaamd Cato van twaalf jaar. Verder hebben we afgesproken dat we nog dit jaar met elk van de vijf zonen en hun gezin gezellig uit gaan eten.”

Want naast de vijf zonen (in de leeftijd van 36 tot en met 47 jaar) met hun vrouwen, zijn er in totaal achttien kleinkinderen van zes tot en met 23 jaar. Eén zoon woont in het naburige Veenendaal, de anderen verspreid over het land. Voor Ron en Margreet is dat geen probleem. Ze zijn gezond van lijf en leden en behoorlijk mobiel. En dus reizen ze met enige regelmaat naar hun achterban. Dat enkele kleinkinderen in een studerende fase van hun leven zitten, maakt het alleen maar leuker. ,,Dan zijn we een dag bij hen, laten ze ons de stad zien en gaan we een hapje eten. Zo hebben we bijvoorbeeld Delft ontdekt.”

WEEKJE WEG

Ze weten wat het betekent om opgroeiende kinderen te hebben: veel regelen en jezelf nauwelijks tijd gunnen. Margreet: ,,Dan nemen we een week hun taken over. Dan zeggen we: gaan jullie een week weg en wij zorgen ervoor dat alles geregeld wordt, tot en met het wegbrengen en ophalen van en naar school en naar verenigingen.”

Ron en Margreet hebben een arbeidzaam leven achter de rug en hebben nog altijd veel contacten. Wat dat betreft zijn het echt zogezegd ‘mensenmensen’. Ron (70 jaar) werd geboren in Wassenaar, de geboortewieg van Margreet (69) stond in Enschede. Ze groeiden op in Zeist, waar hun ouders vanwege werk naartoe verhuisden. Margreet: ,,We leerden elkaar kennen op een schoolfeest.” Dat was op het Christelijk Lyceum waar beiden op zaten. Ron: ,,Dat galafeest mocht ik meehelpen organiseren. Het was op de zolder van Slot Zeist. Later zijn we in hetzelfde slot getrouwd.”

Ze gingen studeren in Utrecht. Hij biologie, zij fysiotherapie. Kort daarna betrokken ze een woning in de Slotstad. Ron werd leraar biologie aan het Revius Lyceum in Doorn. Daar gaf hij vijf jaar les. Margreet bleef thuis, want haar studie fysiotherapie bood toen geen soelaas op een vaste baan. Bovendien kwamen er al snel kinderen en besloot ze om al haar krachten aan hen te wijden. ,,Kinderopvang zoals dat nu zo goed is geregeld, bestond toen nog niet.”

KWALITEITSTENTEN

Na vijf jaar voor de klas te hebben gestaan besloot Ron het roer om te gooien. Hij wilde zijn biologie-achtergrond anders inzetten door vervolgens tien jaar lang voor een particulier bedrijf in Mijdrecht onderzoek te doen naar vitamines voor dieren. Ondertussen kwam ook een eigen onderneming in zicht, namelijk de verkoop van gebruikte kwaliteitstenten. Hij kocht ooit voor privégebruik zo’n tent via een advertentie in dagblad De Telegraaf. 

Er stonden er een paar te koop. Hij ging kijken en vond ze ook allemaal goed. Hij kocht ze vervolgens, verkocht ze met winst en zag later dat er meer te koop stonden. ,,Met een investering van mijn schoonvader kocht ik ze aan en werd het echt een onderneming. Ik was daarmee een tussenhandelaar geworden.” Dat werd van lieverlee groter en achter hun woning, inmiddels in Amerongen, liet hij een loods bouwen. Het werd meteen een showroom. Mensen kwamen uit het hele land langs voor persoonlijk advies en service. Het vertrouwen en de garantie van één jaar werkten ook mee.

Naast de handel in tweedehands kwaliteitstenten, meestal Nederlands fabricaat, kwamen er ook de bijbehorende goederen bij. ,,Die vraag kwam vanzelf: heb je ook bestek, pannen, enzovoorts? Niet dus, maar bij inkoop vroeg ik ernaar en dan kwam het vanzelf.” Het bedrijf, onder de naam ‘Kampeer- en outdoorartikelen Arrow-Trade’, floreerde en er werd zelfs gedacht aan een grote loods op het industrieterrein. ,,Dat hebben we toch maar niet gedaan. Dan zou het echt te groot worden en moet je ook personeel inzetten. Bovendien merkten we dat deze handel niet voor de lange termijn zou zijn.” Dat had weer verschillende oorzaken zoals de aanbieding van goedkope en compleet verzorgde (vlieg)vakanties naar Turkije, de opkomst van internet waardoor een particulier zelf ging handelen, de verkoop van goedkope bungalowtenten in winkelketens en andere concurrentie. 

HUISONTRUIMINGEN

Ron ontdekte echter dat hij meer ondernemersbloed in zich had. ,,In de minder drukke maanden was ik al met een ontruimingsservice gestart. Ook dat gebeurde bij toeval. Een vriend wees mij erop dat iemand met het probleem zat waar hij alle spullen van een overleden relatie moest laten.”

Ron reed door het hele land, tot zelfs in België aan toe, voor huisontruimingen. Hij bepaalde een prijs om alles leeg te halen. Dat ging op gevoel. Heel soms moest er geld bij, maar dat was dan ondernemersrisico. ,,Als ik via internet liet weten dat op die en die dag een vloerkleed afgehaald kon worden, dan was die ook zo weg. Studenten waren er gek op. En we sorteerden alles nauwkeurig. Het was de kunst om zoveel mogelijk te scheiden of her te bestemmen.”

Echte vondsten waren legio. Eén voorbeeld: ,,Ik trof eens een kleine blauwe cassette. Er zaten onderdelen in plus glaasjes. Bleek het een microscoop te zijn die je zelf in elkaar moest zetten. Via internet kwam ik er achter dat het twee eeuwen oud was. Ik heb het later voor achtduizend euro kunnen verkopen.” Hij deed het werk met een aantal 65-plussers, maar die haakten vanwege gezondheid meer en meer af. Na vijftien jaar was het genoeg. Het ontruimingsbedrijf werd, mede omdat ze naar Elst verhuisden, aan de kant gezet. Maar allerlei goederen gingen mee. Daar ligt het nog steeds opgeslagen. Ron Pijl: ,,Ik heb beloofd om af en toe een doos uit te pakken. Maar ik heb nog zoveel andere dingen te doen.”

Alles wat echt waarde heeft, wordt via het internationale online veilingplatform Catawiki aangeboden. Lukt dat niet, dan is Marktplaats een tweede optie, anders gaat het naar een kringloop. Daarop voortbordurend: ,,We hebben onze kinderen laten raden wat voor huwelijkscadeau we aan elkaar hebben gegeven. Eén kleindochter raadde een hond. Precies goed! Een ander maakte een cartoon van een aantal garageboxen met open deuren die tot aan de nok toe met dozen waren gevuld. Daar stond ik dan voor met als onderschrift dat ik alles weg zou doen wat Margreet niet meer wilde hebben.”

ALLEEN BUREN OP ZONDAG

De huidige woning aan de Vissersweg is sinds negen jaar hun domein. Er is een zee van ruimte en vervelen doen ze er zeker niet. ,,Kijk eens hierachter: de buren komen alleen op zondag.” Hij wijst in de verte op het kerkje aan de Houweg van de Oud Gereformeerde Gemeente in Nederland. ,,Het land achter mijn woning behoort tot de kerk. Bij veel bezoek wordt er soms op het gras gepareerd als er bijvoorbeeld een landelijke vergadering is. Maar doorgaans is het een en al rust.”

Ze kwamen het huis aan de Vissersweg toevallig op het spoor. ,,Aan de Koningin Wilhelminaweg in Amerongen werd het veel te druk en we zeiden al: hier blijven we niet voor altijd wonen. Dit huis is van 1992 en we konden het kopen van de mensen die het hebben laten bouwen. Het was helemaal ingericht op het ouder worden.” Bij de voordeur hangt een bord met daarop ‘De Zeven Pijlen’. Dat schreeuwt om uitleg. Ron: ,,Het is heel simpel. We hebben vijf jongens en met ons erbij zijn dat er zeven.”

(de tekst gaat verder onder de foto)

Ron en Margreet Pijl bij het bord ‘De Zeven Pijlen’ bij de voordeur. Hond Tessy, hun ‘huwelijkscadeau’, gaat natuurlijk ook op de foto. - Jan van den Brink

Margreet stapte veel later ook in het ondernemerschap. Ze werd vijftien jaar lang filiaalleider van damesmodezaak Gerry Weber aan de Hoofdstraat in Veenendaal. Sinds zes jaar is ze er oproepkracht. Ze doet het werk met veel plezier: adviseren en vooral de klant een fijn en warm gevoel geven. Ze neemt er de tijd voor en adviseert eerlijk. Net als haar andere collegae. Een kopje koffie is altijd beschikbaar. Hoewel het een zaak is voor vooral de volwassen vrouw die er elegant wil uitzien, zegt ze ook dat het een jonger publiek aantrekt. ,,Als moeder met haar dochter komt, dan merken we dat ook de dochter uiteindelijk door de rekken wil gaan.”

SCHULDHULPMAATJE

Beiden zijn verder actief binnen de Andrieskerk, een PKN-kerk in Amerongen. Veel Elstenaren zijn er bij aangesloten. Ron: ,,We zijn onderdeel van het pastoraal team. We coördineren het huisbezoek.” Margreet: ,,En we zorgen er voor dat iemand die jarig is wordt gefeliciteerd.”

Ron was ook twaalf jaar lang SchuldHulpMaatje van de gemeente Utrechtse Heuvelrug. Toen hij merkte dat het team groter werd en de vraag ernaar juist minder, besloot hij om de taken over te dragen. ,,Weet u wat zo vreemd is? Hoewel velen grote schulden hebben, blijkt dat men zich niet zo snel aanmeldt, ondanks dat de gemeente er alles aan doet om hierop te wijzen. Via filmpjes, ik ben er ook nog op te zien, of op andere laagdrempelige manieren. Ik blijf het toch heel bijzonder vinden dat je in dit land in anderhalf jaar stap voor stap van een flinke schuld af kan zijn.”