Kees en Wil van Holland 55 jaar getrouwd; Leven lang verbonden met bijen

VEENENDAAL/RHENEN In Veenendaal en in Rhenen zijn Kees en Wil van Holland-Lansing, respectievelijk 78 en 75 jaar oud, zeker geen onbekenden. Tot aan 1990 woonden ze aan het Ruisseveen aan de rand van Veenendaal, nadien ook weer aan de rand maar dan in Rhenen aan de Achterbergse zijde. Daar hadden ze de kans om hun bedrijf De Werkbij verder uit te bouwen. In het steeds dichter wordende Veenendaal was daar geen plek meer voor. 

door Martin Brink 

Op donderdag 14 augustus was het paar 55 jaar getrouwd. De Rhenense locoburgemeester Bert Fintelman kwam hen met deze mijlpaal feliciteren en reisde af naar de Noordelijke Meentsteeg 18. Daar wonen Kees en Wil in een chalet achter hun oorspronkelijke woning. Wil heeft er nog altijd een klein winkeltje in bijenproducten.

Een gesprek met het smaragden bruidspaar gaat onherroepelijk over op bijen, de producten ervan en natuurlijk hoe ze daarmee een bloeiend bedrijf hebben opgezet, dat nu onder een andere eigenaar verder is uitgebouwd. Maar eerst: hoe hebben ze elkaar leren kennen? Wil weet het nog: ,,Hij ging met een vriend ergens oppassen. Met de zus was ik een vriendin. Dus we gingen jongens-kijken. Zo kwamen we elkaar tegen.”

Wil was toen pas zestien jaar. De verkering met Kees bleek stevig. Vijf jaar later trouwden ze in Veenendaal. Wil is geboren in Scherpenzeel. Toen ze acht jaar was verhuisde ze naar Ederveen waar ze een fijne jeugd heeft gehad. Kees is geboren en getogen aan het Ruisseveen in Veenendaal, toen een kleine boerengemeenschap. Zijn vader had er een boerderij en hield tevens bijen, net als diens vader vanaf 1912. Kees nam het over. Hij zou het intensief oppakken en uitbouwen als enige beroepsimker van Nederland. Wil ging naar de huishoudschool in Veenendaal en volgde daar in de laatste leerjaren de richting voor verkoopster. ,,En dat terwijl ik toen niet eens zou vermoeden dat ik ooit een eigen zaak zou starten!”

BAKKER BOLDERMAN 

Ze ging werken bij de Vivo op de hoek van de Patrimoniumlaan en de Kerkewijk (nu de plek van ijssalon Tamminga). Later ging ze in dienst bij bakker Bolderman aan de Achterkerkstraat. ,,Prettig werk. Vooral het contact met de klanten. Als het moest dan was ik ook bezig in de bakkerij.” Na haar trouwen hielp ze nog mee in het gezin van Bolderman. Kees ging naar de Beatrixschool en daarna naar de VGLO aan de Stationssingel in Veenendaal. Daar zat hij maar een paar jaar op. Kees van Holland: ,,Ik moest mijn vader meehelpen op de boerderij. Hij had een ongeluk gehad en kon daardoor minder.” Daarnaast reed hij ook op de vrachtwagen bij Henken in Veenendaal en voor de firma Van Laar in Rhenen. Om overdag zoveel mogelijk bezig te kunnen zijn met bijen, ging hij later in ploegendienst werken bij zeepfabriek Rhenus in Rhenen.

De sluier waaide steeds voor mijn ogen

De trouwdag op vrijdag 21 augustus 1970 was een behoorlijk winderige dag. ,,De sluier waaide steeds voor mijn ogen”, weet Wil nog. Het huwelijk werd kerkelijk bevestigd door dominee H. Jongerden in de Oude Kerk. Het jawoord klonk diezelfde dag ook op het gemeentehuis van Veenendaal. ,,Het feest was in dansschool Spaan aan de Sparrenlaan,” zegt Wil. Kees: ,,Dat was in de danszaal waar zoals gebruikelijk veel spiegels waren opgehangen. Dat gaf bij sommigen verwarring. Er kwam iemand binnen die uitriep: wat is het hier vol, aan de overkant zitten ook mensen! Door die spiegels leek dat ook zo.” De fraaie serie huwelijksfoto’s werd gemaakt bij Kasteel Bruinhorst in Ederveen. 

In het huwelijk werden twee dochters geboren. Eén is er helaas niet meer. Er zijn drie kleinzonen. Ze keren regelmatig aan. Met de gezondheid van Kees is het de laatste jaren wat minder. Hij maakt er het beste van maar actief er op uit trekken, dat gaat niet meer. Hij verplaatst zich voornamelijk met een scootmobiel maar om daarmee in het drukke verkeer te rijden, dat wordt afgeraden. Wil is nu zijn mantelzorger maar leidt nog een ander druk leven. ,,Ik ga drie keer per week vroeg zwemmen. In het Valleibad maar vanaf volgende week in het nieuwe zwembad in Rhenen. ,,Tegen de tijd dat ik terugkom, is Kees dan net op.” Verder mag ze graag schilderen en handwerken. ,,En we gaan de laatste jaren op mini-cruise. Vanuit Arnhem richting de Moezel of naar Zeeuws-Vlaanderen en de Lorelei. Dat bevalt ons goed.”

Tekst gaat verder onder de afbeelding

De kerkelijke bevestiging van het huwelijk op 14 augustus 1970 gebeurde door dominee Jongerden. - Eigen foto

DE WERKBIJ 

Op 1 april 1974 werd De Werkbij opgericht. Met het beheer van 400 tot 450 volken die door het hele land verspreid stonden, de verkoop van honing, imkerijproducten en vooral van bestuiving kon men zich financieel goed redden. Daarnaast beheerden ze een wassmelterij en een honingwinkel. Wil deed het winkeltje, Kees zorgde voor de andere meer praktische zaken. En ze stonden op vele jaarmarkten, overal in het land. ,,Daar wilden ze ons graag hebben, liefst in klederdracht. Het was zelfs zo dat we vooraf geld toe kregen!”

Maar de plek aan de rand van Veenendaal werd een groot obstakel. ,,Er kwam in de buurt een tennisbaan en de bijen zorgden voor overlast van poep.”
De situatie was op het laatst niet meer houdbaar. De klachten namen toe en de gemeente Veenendaal wilde hen daar ook weg hebben. Er werd nog wel een plek aan de Grebbeweg aangeboden maar die bleek vol met restricties. ,,Zo zijn we in 1990 hier in Rhenen terecht gekomen.”

Rond 2006 begonnen ze te denken aan het zoeken van een overnamekandidaat zodat ze een stap terug konden doen. Wil zag een oproep voor het nieuwe televisieprogramma ‘Opvolger gezocht’ dat in september dat jaar bij RTL4 van start ging. Ze meldde zich aan. ,,Een bijenhouderij is natuurlijk best apart en dat wilden ze graag in het programma hebben.” Het werd een bijzondere ervaring. Wil: ,,Net als in B&B vol Liefde moesten we regelmatig commentaar geven of we de juiste personen ertussen vonden.”

Net als in B&B vol Liefde moesten we regelmatig commentaar geven of we de juiste personen ertussen vonden

Uiteindelijk bleef er een stel over maar die gaf het kort nadien toch op. ,,Men had zich niet gerealiseerd dat het zoveel werk kostte.” Ondertussen zoemde het in het imkerswereldje rond dat ze het bedrijf wilden overdoen. Dat lukte uiteindelijk. Kees Verrips uit Epe nam het over en bouwde het aan de Laan der Techniek in Veenendaal flink uit. Ze bevoorraden nu winkels door heel Nederland. Kees en Wil zijn er nog zeer bij betrokken. Wil: ,,Vorig jaar toen De Werkbij vijftig jaar bestond werden we daar als verrassing gehuldigd.”

GEEN BIJENMARKT 

Kees heeft zich altijd ingezet om de bij en de bijenproducten te promoten. Hij werd zelfs nog voorzitter van de vereniging die jaarlijks de bijenmarkt in Veenendaal organiseerde, in zijn tijd op Sportpark Panhuis. Die markt, ooit de grootste van Europa, is een langzame dood gestorven. Kees zat toen al lang niet meer in de organisatie. Wil heeft over die teloorgang eigenlijk maar één woord: ,,Vreselijk!’’.

,,Zo’n traditie moet je gewoon in ere houden. Sommige zeggen dat het niet meer van deze tijd is, maar dan zeg ik: ook die dingen moet je blijven organiseren.” De markt wordt al twee jaar niet meer in Veenendaal gehouden. Voor het laatst gebeurde dat achter restaurant De Bijenmarkt aan de Nieuweweg-Noord maar er kwamen zo weinig mensen dat het meteen de laatste keer was. Wil: ,,Het was vooral voor imkers een plek om elkaar te ontmoeten. Ze kwamen uit het hele land en zelfs uit het buitenland naar Veenendaal. Dat moet je in stand houden.” Inmiddels hebben ze gehoord dat er pogingen worden ondernomen om de markt nieuw leven in te blazen.

Helemaal afscheid nemen van het bijenhouden kan Kees natuurlijk niet. ,,Ik heb hier op mijn terrein nog altijd vijftien volken. Puur voor de hobby.” De liefde voor de ‘Zoemende Kleine Vriend’ zal dus nooit verloren gaan!