Lintje voor Johan Toonen na jarenlange inzet voor de sport: ´Ik hoef mij niet meer te haasten´

RHENEN Wie iets wilde weten over het reilen en zeilen bij voetbalvereniging Candia ‘66 in Rhenen, kon het beste een balletje opgooien bij Johan Toonen. Hij wist precies hoe het eraan toe ging, niet in de laatste plaats omdat hij bij elke doelgroep wel eens vrijwillig betrokken was geweest. Van de jeugd tot meisjes en vrouwen en mensen met een beperking. Toonen was overal actief en dat bleef niet onopgemerkt. Sinds april mag hij zich met gepaste trots lid noemen van de Orde van Oranje-Nassau.

door Arjan van den Berg

Toen zijn broer de koninklijke onderscheiding aanvroeg, kreeg hij te horen dat zijn aanvraag niet door kon gaan. Niet omdat Johan het lintje niet zou verdienen, maar omdat zijn zoon Johans broer voor was geweest en al een aanvraag had ingediend. Het werd een feestelijke dag. Het feest der herkenning ging ook de dag na de uitreiking van de lintjes nog even door, toen Johan met zijn gezin op Koningsdag de stad inging. ,,Ze komen allemaal naar je toe om je te feliciteren. Heel bijzonder. Maar aan het eind van de dag dacht ik wel: je zult toch maar beroemd zijn. Het meest waardevolle is dat anderen je waarderen en vonden dat ze je dat lintje hebben moeten geven.”

Als jongen van een jaar of acht begon hij met voetballen en sindsdien is de bal altijd blijven rollen. Na het afzwaaien op zijn dertigste, zette hij zich vrijwillig in verschillende functies in, zoals trainer, secretaris en bestuurder. Typerend voor hem is dat hij, naast wat hij organiseerde, vaak ook op en in het veld betrokken was en praktisch meehielp. Mensen plezier geven en hen iets leren, daar draaide het om. Voor de jeugd was hij de drijvende kracht achter de Cuneracup, waarbij op verschillende onderdelen punten waren te scoren. Wie niet goed was in hard rennen, kon misschien wel heel goed penalty’s schieten.

SPECIAAL PLEKJE

Voordat het vrouwenvoetbal in opmars was, was Toonen er bij Candia ‘66 mee bezig. Dat ging niet meteen heel vlot. Zo was er een goed voetballend meisje dat graag met de jongens meespeelde, maar door goede gesprekken toch werd overgehaald om bij de meisjes te spelen. Langzamerhand kwam er een compleet team en toen vrouwenvoetbal eenmaal ook landelijk ging lopen, ging het snel.

Een ander, bijzonder team dat Johan mee hielp opzetten was het zogeheten G-team, voor spelers met een beperking. ,,Dit is het meest bijzondere dat ik gedaan heb. Ik heb veel plezier met die mensen gehad, die een heel speciaal plekje in mijn hart hebben. Op een dag kwam een jongen naar me toe en wat hij zei, raakte me: ´We horen nu ergens bij’. Die kwam goed binnen. Toen dacht ik: dan hebben we echt iets bereikt.”

NIET MEER HAASTEN

Een half leven vrijwillige inzet op het veld, aan de zijlijn en in het bestuur vraagt zeker in de sportwereld continue invulling op de zaterdagen. Daar was Johan dan ook vele jaren te vinden. Een man een man, een woord een woord. Sprak iemand iets met hem af, dan was hij er. Sinds vorig jaar heeft hij een paar stappen teruggedaan, zodat de zaterdagen niet steevast al zijn ingevuld. ,,Ik mag graag actief zijn, maar ik hoef niet per se vooraan te staan. De drijfveer is altijd geweest: halen we zelf plezier uit de dingen die we doen? Voor mij was het heel belangrijk dat ik het meemaakte. Met mensen omgaan, dat trekt mij. Ik heb geluk gehad met mijn vrouw, die daarin altijd heeft gesteund. Nu neem ik tijd voor mezelf. Ik hoef me niet meer te haasten.”