Rudolf van Tilborg uit Rhenen kreeg een koninklijke onderscheiding

RHENEN Regelmatig trekt hij tijdens, soms speciale diensten als organist alle registers open om de juiste toon te zetten. Hij was ouderling, voorzitter van de kerkenraad en richtte de cantorij op om vele stemmen saamhorig te laten klinken in de kerk en was een aantal jaren voorzitter van de afdeling Rhenen van het CDA. Tegenwoordig helpt hij als maatje anderen uit de schuld en leert mensen Nederlands met hem te praten. Die verdient een lintje, dacht zijn omgeving. De koninklijke onderscheiding kreeg Rudolf van Tilborg dan ook uitgereikt op Koningsdag.

door Arjan van den Berg

Hoewel hij al wel merkte dat er om hem heen meer reuring was en hij vanuit de kerk al eerder een waardering in de vorm van een speldje kreeg, dacht hij niet aan een lintje. Tenminste niet als het om hemzelf ging. ,,Met de discussie rond Faber kwamen lintjes erg in het nieuws, knoopte ik een en ander aan elkaar en dacht: het zal toch niet waar zijn?” Met een smoesje werd hij het huis uit gelokt en kreeg hij een vaag vermoeden. ,,De verrassing was niet minder groot. Dat maakt het leuk en spannend. Het is altijd iets magisch. Die onderscheiding krijg je namens de koning, maar ik heb die man nog nooit de hand geschud.”

HEMELVAART

Van Tilborg herinnert zich de eerste keer als organist nog goed. Zijn broer zou op Hemelvaartsdag de organist van dienst zijn, maar ging met zijn verloofde op vakantie. ,,Jij kunt het wel”, zei hij tegen de destijds veertienjarige Rudolf. Dat zijn broer gelijk had, blijkt wel uit het feit dat hij inmiddels ruim vijftig jaar achter het orgel zit. Een andere keer werd er ’s avonds bij hem aangebeld door iemand die die zondag achter hem in de dienst had gezeten. ,,Die vond dat ik best mooi kon zingen en vond dat ik in het koor kon. Als je je - vaak onbewust - laat zien, weten mensen je meestal te vinden.”

Een speciaal woord van dank gaat naar zijn vrouw. Zij maakte de keuze om thuis te blijven en voor het gezin te zorgen, zodat hij zich elders in kon zetten. En nog steeds. Onlangs vertrok hij nog met een groep leden van de Ontmoetingskerk naar het Kerkasiel in Kampen. Twee uur deden zijn kerkgenoten en hij mee met het organiseren van een dienst. Als organist, maar als ‘gewoon’ kerklid zou hij het ook hebben gedaan.

MENSENMENS

Hij is een mensenmens pur sang, wat ook blijkt uit zijn rol als coördinator bij Schuldhulpmaatje. Daar voert hij gesprekken met inwoners van de gemeente Rhenen die hulp kunnen gebruiken om uit het rood te komen. ,,Ik heb Rhenen op een andere manier leren kennen. Ik had mijn eigen netwerk door de kerk, het CDA en vrienden. De schuldhulp heeft een heel ander publiek. Ik had nooit zo gevoeld dat het in Rhenen ook zo actueel was.”

Als taalmaatje is hij geen docent, maar gaat hij bijvoorbeeld met een asielzoeker wandelen om al spelenderwijs met taal de ander het Nederlands machtig te laten maken. Met een man uit Eritrea heeft hij ook na de ‘lessen’ nog contact en heeft hij mooie gesprekken. ,,Daar word je rijker van.”

HANDEN EN VOETEN

,,Het is me met de paplepel ingegoten om me in te zetten voor de kerk en de samenleving. Ik houd ervan om dat met de geloofsgemeenschap te beleven en me voor mensen in te zetten.” Hoewel hij ziet dat er steeds meer een beroep op vrijwilligers wordt gedaan, die steeds moeilijker gevonden lijken te worden, hoopt hij dat er een nieuwe generatie opstaat die zich in wil zetten. ,,We zijn de handen en voeten van God. Als we Hem zijn werk willen laten doen, zullen we aan de slag moeten.”