Timo van Beek ontvangt interessante mensen in zijn eigen ‘fabrieksruimte’: ‘Ontmoetingstafel zorgt voor boeiende gesprekken’

VEENENDAAL Als er één een mensen-mens is, dan geldt dat zeker voor Timo van Beek. De 65-jarige geboren en getogen Veenendaler praat en regelt graag. Onlangs nog deed hij de regie bij het lustrumfeest van de stichting Buitenzorg in de Basiliek. Gesprekken komen vanzelf op gang aan zijn eigen Ontmoetingstafel.

door Martin Brink

En die staat in zijn eigen leefruimte, een oude fabriek aan de Vijgendam. Daar ontvangt hij gasten en groepen. De onderwerpen komen dan vanzelf. Een gesprek met een gedreven man, die bij veel zaken op cultureel gebied, als vrijwilliger bezig is.

,,Ik ben al vijftien jaar met pensioen”, verklaart Timo. ,,Ik had een architectenbureau en dat heb ik verkocht. Kijk, er zijn sommige mensen die meer en meer willen en dus nooit tijd hebben. Maar dat is niet mijn manier van leven.”

MENSEN SPREKEN EN ONTMOETEN

Mensen spreken en mensen ontmoeten. Timo heeft eigenlijk niets anders gedaan. Als hij eenmaal op dreef is, praat hij vijf kwartier in een uur. Timo heeft veel sporen nagelaten: zijn tijd bij de lokale radio, zijn inzet voor de stichting ALive! waar hij het festival Zand op poten zette, de jarenlange betrokkenheid bij de Veenendaalse profwielerklassieker: het heeft allemaal te maken met zijn motieven om van het aardse leven iets zinvols te maken namelijk ,,mensen ontmoeten, wat kunnen we samen doen en wat delen we met de ander. Eigenlijk is dat op alles toe te passen.”

Hij en zijn partner, de kunstenares Jolan van Elk, wonen in een schitterende grote ruimte van 15,5 bij 15,5 meter en drie meter hoog, helemaal gelijkvloers, ofwel een deel van de voormalige textielfabriek van Paul Heij Veenendaal aan de Vijgendam.

Beter gezegd: het garenmagazijn van de onderneming die in 1939 werd gebouwd en in 1955 een belangrijke uitbouw kende. Van het nu perfect geïsoleerde pand druipt de historie bijna letterlijk af. Timo kent er elk plekje van. Hij wijst aan de buitenzijde op de originele bouw en de duidelijk wat nieuwere stenen uit 1955. De schoorsteen met de witte letters PHV is kenmerkend.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Timo wijst een architectonisch grapje aan: een uitstekend deel van de originele muur. - Martin Brink

HISTORISCH, MAAR GEEN MONUMENT

Een deel van de oude muur steekt als architectonisch grapje een stukje uit. En nee, het is geen monument. ,,Dan moesten we alle oude ramen ook handhaven, dat kon echt niet meer”, laat hij tijdens een rondleiding weten. Het is voor hem nog dagelijks een bijzondere plek. ,,Ik heb in mijn jeugdjaren gewoond aan de Prins Bernhardlaan. Mijn ouders hadden daar een dames- en herenmodezaak. Het pad naast het huis kwam naar achter toe uit bij de textielfabriek. Ik speelde daar op de binnenplaats met mijn vriendjes. Ik heb de fabriek dus nog echt in bedrijf gezien. Hoe bijzonder is het dan dat je hier nu mag wonen.”

Hij kwam er op via wethouder Arianne Hollander. Die had weer contacten met bouwbedrijf Kudo die het project onder beheer had. Van de oude fabriek werden twee appartementen gemaakt, het andere deel aan de overzijde werd nieuw opgetrokken voor de realisering van jongerenappartementen.

Timo weet nog: ,,We gingen kijken. Wat was het een rommel! Maar daar keek ik snel doorheen. Ik zag meteen potentie: er was genoeg ruimte voor mijn hobby’s en Jolan heeft haar eigen hoekje waar ze met kunst bezig is. Hoe mooi kan je het hebben: alles bijeen in één ruimte.” Hij kocht het in april 2020 en samen met wethouder Engbert Stroobosscher werd in december 2020 de eerste steen teruggeplaatst. Die leek in eerste instantie verloren maar Timo kon nauwkeurig vertellen waar die in het gebouw verborgen zat.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Timo van Beek lust graag een glaasje whiskey en verzorgt ook proeverijen. - Martin Brink

TEUS VAN BEEK

Timo heeft echt Veense roots. Voor oudere Veenendalers is Teus van Beek van het Kostverloren een bekende naam. Teus is ook fameus als dichter en vooral zijn bevrijdingsgedichten klinken nog altijd door. Voor Timo zijn het kostbare herinneringen aan zijn opa. Misschien heeft hij het ‘menselijke’ ook wel een beetje van hem. Jaren geleden heeft neef Teus de gedichten voor de familie samengebracht in de bundel ‘In de stilte van de nacht’.

Twee keer hebben Timo en Jolan meegedaan aan de Kunstroute Veenendaal, een jaarlijks evenement. Dat beviel goed. ,,We kregen tweemaal 130 personen. Vijftien daarvan wilden hun oude werkplek bekijken. Nou, daar is echt niets meer van terug te vinden!”

JANNEKE BOON

En met ‘oude werkplek’ bedoelt hij het atelier van wijlen Janneke Boon die hier 32 jaar anti-kraak woonde en hier ook lessen gaf. En nee, mensen die hier echt gewerkt hebben bij de PHV, die is hij (helaas) nooit tegengekomen. Hun ervaringen zijn sporadisch op papier gezet. Slechts in het zeldzaam verkrijgbare boek Veensch Verleden in Woord en Beeld van Sjoerd de Jong uit 1995 staat een interview met een dame die mooie herinneringen heeft aan het werk aldaar. Janneke Boon leeft er overigens ook voort. ,,Van de nazaten hebben we zeven beelden gekregen. Die staan hier ook, één zelfs buiten.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Het PHV-pand aan de Paul Heijhof. - Martin Brink

Terugkomend op zijn Ontmoetingstafel: ,,De gesprekken blijven binnenshuis. Mensen moeten zich vrij voelen. Het is geen podcast. Vaak gaat het over politiek waarbij je merkt dat tegenwoordig vooral het nieuwe theater onderhuids enorm speelt. Dan komt zo’n vraag: waarom moet het allemaal zoveel kosten? Tja, ik ben dan niet de persoon die daarop antwoord kan geven.” De gesprekken gaan ook over cultuur en sport, kortom alles wat mensen bezighoudt. Inmiddels staat de teller op zo’n tachtig gasten in tweeëneenhalf jaar.

COLLEGE EN BEKENDE VEENENDALERS

Aan de Ontmoetingstafel komen ook mannen én vrouwen die voor de whiskyproeverij komen. Timo organiseert er zo’n vijftien per jaar. Whiskey is zijn passie en hij kan er veel over vertellen. Ook dan komen de gesprekken op gang, onder het genot van de kleine volgeschonken ‘geniet-glaasjes’. ,,We hebben ruim vierhonderd soorten whisky’s geproefd en ze smaken echt allemaal anders!”

Het college van burgemeester en wethouders kwam als een van de eerste op werkbezoek (van hen kwam de term Ontmoetingstafel!), en recentelijk de Veenendalers Klaas van Kruistum (tv-presentator), Nicolien Pouwer (zangeres), Ferrry Gerritsen (van Dit is Veenendaal en Downtown), Amir Al Itejawi (actieve PvdA’er, Buurtcamping en Hoorcafé Veenendaal) en Roelof Wubs. Ze kennen elkaar nog uit de tijd van de radio, van de Lokale Omroep Veenendaal (LOV). Hij was met Petra eigenaar van theatercafé Pierrot, Timo verzorgde er uitzendingen.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Timo van Beek wijst de eerste steen aan. - Martin Brink

LOKALE OMROEP VEENENDAAL

Bij de LOV was hij van 1985 tot 1995 betrokken. Een mooie tijd, zo heeft hij het ervaren. Radio maken met gedreven mensen, allemaal vrijwilligers. De twee plakboeken die zijn overgeleverd staan vol met krantenstukken over de vaak moeizame voortgang, de vele hobbels die moesten worden overwonnen, de acties en de samenwerkingen, onder meer met deze krant. Timo kreeg het voor elkaar dat regelmatig de Veense top 10 werd afgedrukt in de Rijnpost Weekend. ,,Er waren toen drie platenzaken: Muziekhandel Dik Ott aan de Patrimoniumlaan, Muziekinfo aan de Zandstraat en Davids Platenbar in de Passage. Van hen kregen we de gegevens.”

Over de samenwerking met de gedrukte media wil hij nog wel kwijt ,,dat gedacht werd dat we elkaars concurrenten waren. Zo zag ik dat niet. We vulden elkaar aan.” De Lokale Omroep was niet de omroep van alleen maar plaatjes draaien. ,,Nee, we brachten ook actualiteiten, meningen van mensen en politiek.” Hoogtepunt was het behalen van de OLON-prijs in 1994 bij de organisatie van lokale omroepen. De LOV bracht de verkiezingen op een vernieuwende manier naar voren en de voorspellingen kwamen op die manier overeen met de werkelijke uitslag.

In 2018 was er een reünie van de voormalige radiomakers, weer over de verkiezingen en in een politieke setting. Wekelijks was er ook een uitzending vanuit theatercafé Pierrot. ,,Daar zaten we aan tafel met gasten. Die hebben dan niet het gevoel van een studio. Dat werkt veel beter. De opnamen werden overgebracht naar de uitzendstudio aan de Jan Steenlaan, in een kelder van Patrimonium.” Na tien jaar volgde een nieuwe uitdaging: de Veenendaalse wielerronde. Daar deed hij het wagenpark zoals de bestickering, de coaching van de chauffeurs en het geluid.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Een groep mannen tijdens een whiskey-proeverij. - Timo van Beek

Vervolgens werd het Sportgala opgezet, een nog elk jaar succesvol initiatief dat vanuit de omroep werd geïnitieerd. ,,Op een goed moment gingen we van de kabel de ether in op de 104.9. Dankzij de firma Tratec kregen we nu een groot luisterpubliek en konden we ook wekelijks politiek brengen.”

De wielerronde maakte ook weer plaats. ,,Soms blijf je te lang op één plek zitten en moet je veranderen om weer nieuwe mensen te ontmoeten”, verklaart Timo zijn volgende stap. ,,Incidentele klussen wil ik nog wel doen. Daarom vond ik het leuk om het feest bij Buitenzorg te regisseren.”

Via de stichting ALive! was hij betrokken bij het festival Zand en Nachtgeluiden op Kwintelooijen. ,,Ik blijf erbij betrokken maar actief vrijwilliger ben ik er niet meer. Op jaarbasis 250 uur werd mij toch iets teveel.”

BLISS TO SHINE

Nog meer bijzonder vindt hij het jaarlijkse festijn Bliss to Shine dat voor de vijfde keer wordt gehouden, straks in de Basiliek. Het kwam bij toeval op zijn pad. De Veenendaalse stichting laat kinderen met kanker weer stralen, inclusief de andere gezinsleden. ,,Ze worden die dag verwend, even vergeten dat ze ziek zijn. Het is heel bijzonder om dat te zien.”

Timo raakt er nog van onder de indruk. Zeker ook de gunfactor vanuit het bedrijfsleven. ,,Echt alles wordt gesponsord op deze dag. Ik weet nog dat we bij een evaluatie vroegen wat gemist werd. Toen kregen we als antwoord: de hapjes en de drankjes waren fantastisch maar we misten het fruit. Dat was waar. Dus ik naar de buurman die hier aan het begin van de Paul Heijhof woont. Dat is Bas van Ravenswaaij van de groentengroothandel. Ik legde het hem voor. Hij zei: ik zal er over nadenken. Later kwam hij met vijftig kilo bananen, driehonderd smoothies en nog zo wat. Heb je genoeg, zei hij nog...”