Het trieste leven van een trouwe viervoeter

VEENENDAAL ,,Ik was een hond, een allemansvriend en ik ben ooit gekocht om mijn baasje gezelschap te houden. Maar ik merkte al snel: het ging niet goed met hem. Hij liet mij dag en nacht in de tuin zitten en alle dagen zat ik daar in mijn hok. Ik kreeg wel af en toe te eten en drinken maar verder werd ik niet uitgelaten of verzorgd. Er werd gewoon niet naar mij omgekeken...”

door Martin Brink

De viervoeter vertelt verder: ,,Mijn vacht kon daar ook niet tegen. Die was al aardig aan het vervilten. Ook kreeg ik wonden van het liggen en dan al die vervelende insecten die steeds meer en meer op mij af kwamen…” Het lijkt het begin van een triest verhaal met vaak een goede afloop. Helaas, dit is werkelijkheid. Echt gebeurd dus in Veenendaal en wel één met een in en in trieste afloop. De hond moest worden ingeslapen. Het gebeurde begin juli aan de Weverij, de straat en de locatie die door sociale media al snel bekend werd.

VERLOREN ZAAK De hond - van het werkras Border Collie - kreeg een spuitje na de gewaarschuwde landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming (LID). Buurtbewoners die zich bekommerden om het lot van de hond belden 114, het noodnummer waar mishandeling en verwaarlozing van dieren kan worden gemeld. Die komt dan binnen in Driebergen waarna de controleurs voor huis- en hobbydieren in actie komen. De dienst houdt kantoor in De Haag, verspreid over Nederland zijn er 25 districtsinspecteurs die in hun eigen regio wonen en werken. 

Voor de medewerkers was het al snel duidelijk: dit is een verloren zaak. Ze maken het zeker niet dagelijks mee maar nu ontdekten ze in een zeer rommelige tuin een veertien jaar oude Border Collie die door haar baas zo ernstig was verwaarloosd dat euthanasie uiteindelijk de enige juiste oplossing was.

ROTTEND VLEES Het dier kon niet meer lopen, had een gedeeltelijk vervilte vacht en ontstekingen op de huid waar zich maden en vliegen omheen verzameld hadden. De hond had een niet onderhouden gebit en stonk naar rottend vlees. Vanwege de buitengewoon ernstige situatie voor het dier, heeft de inspectiedienst de hond in overleg met de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RVO) onder spoedbestuursdwang naar een specialist gebracht. Die concludeerde al heel snel dat het dier niet meer te behandelen was en dat inslapen de enige juiste optie was. 

Alle kosten voor vervoer en dierenarts werden op de eigenaar verhaald. Voor de eigenaar betekent dat zeker enkele honderden euro’s. De LID (niet te verwarren, zoals meer dan eens gebeurt, met de plaatselijke Dierenbescherming of de Dierenambulance) heeft verregaande bevoegdheden. Als de dienst constateert dat iemand de wetgeving op het gebied van dierenwelzijn overtreedt, dan heeft de inspectiedienst de mogelijkheid om in overleg met de RVO op basis van bestuursrecht in te grijpen.

INGESLAPEN Wanneer het gaat om een dier in acute (medische) nood, dan kan op basis van spoedeisende bestuursdwang besloten worden om het dier op kosten van de eigenaar mee te nemen voor een behandeling door een dierenarts. Constateert de specialist dat er sprake is van ernstige verwaarlozing, dan kan dit ertoe leiden dat het dier in bewaring wordt genomen voor tijdelijk onderdak en verzorging. In de ernstigste gevallen is ook dat geen optie meer en moet het dier worden ingeslapen.

Aan nazorg of ingrijpen rond de omstandigheden van de eigenaar van het huisdier, daar is de Inspectiedienst niet voor. Het gaat de medewerkers specifiek en alleen om het (welzijn van het) dier. Daarvoor is de dienst, zeg maar een soort van Dierenpolitie, ook in het leven geroepen. Zo is dat hier ook gegaan. Op de internetsite en Facebookpagina van deze krant verscheen dit verhaal al eerder. En zoals altijd: als het om huisdieren of dierenmishandeling in het algemeen gaat, leidt zo’n verhaal altijd tot ontzettend veel reacties. Iedereen heeft er wel een mening over. En die zijn - zacht gezegd - nooit positief.

REACTIES En weer altijd zonder de precieze achtergronden te kennen. Hoe het ook zij: het is natuurlijk nooit goed te praten maar reacties als: ‘Keihard aanpakken zulke mensen. Kosten betalen, hele vette boete erbovenop en een verbod om ooit nog een dier te hebben’, ‘De bewoner had zeker zelf nergens geen wondjes...?’ en ‘Mag hopen dat hij wel een verbod krijgt voor het houden van dieren! Hij is het niet waard om überhaupt een dier te hebben’, komen natuurlijk recht uit het hart maar worden niet zelden in een opwelling geschreven. Misschien was de volgende reageerder realistischer: ,,Afschuwelijk, zeg ik als jarenlang gelukkige eigenaar van Border Collies. Maar we weten niet alles. Is mijnheer zelf nog wel in staat om om hulp te vragen?” En daar draait het allemaal om. Immers: wie de hond - ooit een trouwe huisvriend - zo verwaarloost, zal het zeker tussen de oren hebben.

Hoe denkt de verhuurder daar over? Aan de Weverij verhuurt Veenvesters (de recente samenvoeging tussen Patrimonium woonservice en de Veenendaalse Woningstichting) woningen aan een zorginstelling. ,,Daar hebben we verder geen bemoeienis mee”, zegt woordvoerder Cora van der Poel. ,,Maar we hebben daar ook woningen waarin men zelfstandig woont maar met ambulante begeleiding.” Voor mensen met een rugzakje dus. Bij één van deze woningen ging het dus vreselijk mis.

REGELS Hoe gaat Veenvesters daar mee om, wanneer ze van een dergelijk geval van dierenverwaarlozing horen? Vooral omdat het, zo weten regeerders op internet te melden, zeker niet de eerste keer is? Woordvoerder Cora van der Poel heeft gehoord van de situatie maar kan vanwege redenen van privacy niet concreet op deze zaak ingaan. Wel kan ze melden dat ‘Wonen onder Voorwaarden’, zoals dit officieel heet, aan diepgaande regels is gebonden. 

,,Het betreft hier personen die verhuizen naar een zelfstandige woning en die extra begeleiding nodig hebben voor een bepaalde periode of personen die na ernstige problemen in hun (vorige) woning een kans krijgen om een nieuwe start te maken en hiervoor (extra) begeleiding nodig hebben.” Alles is er op gericht om deze personen weer deel te laten nemen aan het maatschappelijk leven, te laten integreren in de samenleving dus. Van der Poel: ,,De voorwaarden behorende bij het Wonen onder voorwaardencontract is maatwerk. Veenvesters heeft een driemaandelijkse evaluatiemoment met huurder en de hulpverlening. Er wordt dan doorgesproken of huurder zich houdt aan de voorwaarden en de begeleidingsovereenkomst. De hulpverlening komt afhankelijk van de problematiek regelmatig bij de huurder op bezoek.” ‘Wonen onder Voorwaarden’ heeft niet zomaar dit stempel.

Van der Poel: ,,Natuurlijk moet de huurder zich in eerste instantie houden aan de Algemene Huurvoorwaarden die voor elke huurder gelden. Als de huurder zich niet houdt aan die voorwaarden gaat de corporatie een gesprek aan met huurder en hulpverlening.” De huurders met een Wonen onder Voorwaarden-contract wonen door heel het woningbezit van Veenvesters, door heel Veenendaal zijn ze dus te vinden.

DOORLOOP Maar: het aantal Wonen onder Voorwaarden-contracten fluctueert. De doorlooptermijn is in de meeste gevallen achttien maanden. Tot slot stelt Veenvesters-woordvoerder Van der Poel: ,,Omwille van de privacy kunnen we niet op individuele gevallen ingaan.” Ongetwijfeld zal deze kwestie aan de Weverij in de evaluatie tussen hulpverleningsinstantie en verhuurder uitgebreid ter sprake komen. En natuurlijk zullen betrokkenen zich ook achter de oren krabben met de vraag: hadden we niet eerder moeten ingrijpen?

Reageren kan via derijnpost@bdu.nl.