Ook dat is Janneke: Help!?

VEENENDAAL Zal ik even helpen? Hij heeft zijn handen al bij de wielen van mijn rolstoel. Nee hoor, zegt mijn man. Het lukt me zelf wel. Oh, ja zeg ik, natuurlijk heb jij geen hulp nodig. Dat hebben alleen mensen die ín een rolstoel zitten, niet degenen die erachter lopen.

In de Cultuurfabriek laat mijn man mij in mijn rolstoel los en loopt naar een bekende. Voor ik het weet sta ik bij een tafel met wildvreemde mensen. Normaal gesproken red ik me wel, maar nu wil ik zo snel mogelijk wegkomen. Ik rol mijzelf weg, maar blijf steken bij een stoelpoot. 

Als we de HEMA binnenkomen, gaat een medewerker door haar knieën en geeft me een rood-witte tas vanwege het honderdjarig bestaan. Ze maakt een praatje en wenst me beterschap. We gaan in de lift naar boven om wat te drinken. Ik sta bij de vitrine en hoor mezelf klagerig zeggen: Ik kan er niet bij. Mijn hulpeloosheid zet ik in als een macht om anderen voor mijn karretje te spannen. Ook dat is Janneke.

Met mijn zusje ga ik naar de C&A. Ik stap uit mijn rolstoel en schuifel van het ene kledingrek naar het andere. Als ik in mijn rolstoel plof komt een verkoopster naar me toe en vraagt wat er aan de hand is. Aan de knie, welteverstaan. 

Ze vraagt hoe de operatie is gegaan. Ik geef antwoord, maar ze kijkt naar mijn zusje. Mijn zusje heeft dat onmiddellijk door en besluit mij in mijn rolstoel nog wat extra autoriteit te geven. Terwijl ze praat aait ze me zachtjes over mijn wang en streelt mijn haren. Ze lijkt ieder moment te kunnen zeggen: Zeg maar dag tegen de mevrouw. 

Als mijn zusje in het pashokje staat en ik een beetje verloren in de rolstoel ervoor zit, komt de verkoopster weer naar me toe. Ze vraagt of ik pijn heb. Ik wil zeggen dat het wel gaat. In plaats daarvan vertel ik haar hoe de operatie is gegaan, hoe moeilijk het lopen nog is en dat ik soms bang ben dat het niet goed komt. Ze luistert.

Daar, in die winkel, hoef ik even niet de stoere vrouw te zijn die het zelf wel redt. Ik hoef mijn hulpeloosheid ook niet in te zetten om iets voor elkaar te krijgen. Ik vertel gewoon hoe het met me gaat. Ze vraagt of ik een kop thee wil en schuift wat stoelen aan de kant. Ik zeg ‘ja, graag’. En besef tegelijk dat ik haar de gelegenheid geef om een beetje voor mij te zorgen.

Misschien is dat ook wat er gebeurt wanneer iemand bij mij komt voor coaching of supervisie. Hulp vragen kan voelen als toegeven dat je het niet alleen kunt. Terwijl je door ‘ja’ te zeggen juist ruimte maakt voor een ander om met je mee te kijken, naast je te staan en iets voor je te betekenen.

Janneke van de Peut: observeren, stilzetten, denken.
Meer daarover vind je op www.jannekevandepeut.nl

Dit artikel wordt u aangeboden door Janneke van de Peut, tel: 06-36012343. Website: jannekevandepeut.nl Email: info@jannekevandepeut.nl