Dilemma’s

VEENENDAAL Dilemma’s zijn er in alle maten en soorten. Neem nu het dilemma om al dan niet met pensioen te gaan. Pensionado is de informele benaming van een gepensioneerde. Ook wordt de term wel gebruikt voor een ‘overwinteraar’. Duizenden landgenoten, waaronder in verhouding best veel Veenendalers, verruilen de druilerige herfst en ongure winter voor met name Spanje.

Het was Willem Drees die in 1947 een noodwet ouderdomsvoorziening invoerde. In 1957 werd deze vervangen door de AOW. De AOW is een basispensioen van de overheid. Nee, het wordt geen PvdA-verhaal! Ik zeg dat speciaal naar Henk Roor toe, die mij aansprak op mijn (onbezoldigde) werkzaamheden voor deze mooie krant. Maar dat terzijde.

Veel van mijn leeftijdgenoten komen voor het dilemma te staan. ‘Ga ik stoppen als ik de pensioengerechtigde leeftijd hebt bereikt? Of ga ik vervroegd met pensioen, of blijf ik in charge. Gewoon omdat je het leuk vind, of omdat je daarmee nog een boterham verdient, of dat je maatschappelijke positie daarom vraagt?’ 

Natuurlijk hangt het ook af van ieders privé-situatie. Je moet je natuurlijk nog wel goed voelen, en bijvoorbeeld een stratenmaker of iemand die zijn leven aan de lopende band heeft doorgebracht, zal wellicht tot andere keuzes komen. Ja, ik besef mij ook dat als je niet gezond bent, of werkloos, of afgekeurd bent, je niet altijd een keuze hebt. Dat begrijp ik heel goed.

Op het moment dat ik de column uitwerk, komt op Spotify ‘Bird of Paradise’ van Snowy White voorbij. Een prachtig nummer, met een prachtige solo. Ik pak het moment om mij af te laten leiden naar een van de paradijselijke camino’s in Spanje. Het wandelen is mij toch in de benen én in het hoofd gaan zitten. Ga ik hardlopen of ga ik wandelen op de Heuvelrug of weer eens een rondje Grebbeweg doen? Ook dat is een keuze/dilemma.

Ook een dilemma is welke setlijst ik voor Downtown op 2 juli in elkaar laat passen. Het thema Summer of Soul geeft de richting, maar ik kan lang puzzelen of ik een nummer op de lijst zet of juist niet. ‘Bird of Paradise’ past daar in ieder geval niet in. Ook zo’n dilemma voor mij is de Voedselbank. Bij mijn afscheid als ‘gastheer’ enkele weken geleden, stond ik met tranen in de ogen te kijken naar ‘een gelukkig moment’ met een cliënt. Mijn kompaan Bernard (mede-gastheer) zag het tafereel van enige afstand en knikte me vriendelijk/vriendschappelijk toe.

Voor mij is het ook een dilemma om tijdig mijn tekst in te leveren bij de redactie. Vorige keer was ik te laat en kon de column alleen digitaal worden geplaatst. Degenen die dat niet hebben gelezen, zou ik willen verwijzen naar die link. De kern was dat twee vrienden (van mij...) die hun hele leven in Veenendaal wonen, elkaar (pas) na 50 jaar, ja in Veenendaal, weer tegenkwamen én dat het Lampegieters-monument nu op een sokkel staat.

Mijn schoonmoeder had de Rijnpost zes keer doorgebladerd en wist alle aanbiedingen te vermelden, maar geen column van mij. ,,Ik kan je nergens meer vinden”, gaf ze aan. Tsja, schoonmoeders... Wel natuurlijk de columns van mijn gewaardeerde columnisten (Willem de Vos en Jurgen Hillaert) op pagina 3 van de Rijnpost.

Nog even over mijn keuze ten aanzien van de AOW (en natuurlijk geldt dat ook voor pensioen). Ik heb ervoor gekozen om door te werken. ‘Waarom’ zou u kunnen vragen. Omdat ik nog te graag deel uitmaak van de maatschappij, gewoon meedoen, met de voeten in de klei staan, ergens een mening over hebben of juist geen én ga zo maar door. Voor mij (eens) geen dilemma.

door Hennie Bos