Straatverbod

VEENENDAAL Kwam dat even goed uit! Ons straatverbod werd opgeheven op de eerste dag van de Boekenweek om 12.00 uur. Huh, straatverbod? Wat heb je uitgespookt? Loopt jouw VOG dan gevaar? Nee, zo duid ik de quarantaineplicht aan die op ons rustte, nadat aan het begin van die week bij een zelftest binnen enkele seconden twee streepjes zichtbaar werden. En bij mijn lief binnen een uur idem dito. Een ook de GGD, waar ze zo’n stokje ongeveer in onze hersenen plantten, trok dezelfde conclusie. 

Gelukkig hadden we hoegenaamd geen klachten, terwijl ik weet dat dit heel anders kan uitpakken! Gek trouwens, ruim twee jaar lang ben ik verschoond gebleven van die besmetting, terwijl ik mij toch op allerlei manieren tussen collega’s en leerlingen heb bewogen. Tot onze verrassing bleken we het de hele week uit te houden zonder boodschappen. Gewoon creatief koken met wat er nog in huis was. Ik beken wel dat we twee avondwandelingen hebben gemaakt, zonder ook maar iemand te passeren.

Onze eerste gang op zaterdag was... naar de boekhandel. Behalve verslingerd aan lezen ben ik ook een fan van de Boekenweek en ik leg er eer in om minimaal het boekenweekgeschenk in het aangrenzende weekend gelezen te hebben en het liefst ook het boekenweek-essay.

Het geschenk, ‘Monterosso mon amour’ (‘mi amore’ was passender geweest), voerde mij in gedachten terug naar een kampeervakantie met onze kinderen bij Lerici, vlak onder Cinqueterre, waar Monterosso deel van uitmaakt. We stonden prachtig: hoog met uitzicht over de Middellandse Zee. Het plekje was natuurlijk te klein voor onze grote De Waard-tent en we moesten de luifel vastmaken aan het hekje dat ons van de diepte scheidde. 

De boottocht langs de betoverende plaatsjes met pastelkleurige huizen was een belevenis. Overal waar de boot aanlegde, konden we aan land. Boven de plaatsjes (Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola en Riomaggiore) langs liep de ‘Via dell’ amore’, het liefdespad. Momenteel helaas afgesloten door een grote aardverschuiving.

Terug naar de novelle van Ilja Leonard Pfeijffer. Grappig is dat hij er zelf met de nodige zelfspot in voorkomt. Dat scheelt recensenten en criticasters weer werk. Wat mij vooral bevalt aan het boekje is de boeiende compositie. Je zou het moeten uittekenen om scherp te krijgen hoe het precies in elkaar past. En ik wilde dat ik zulke bloemrijke zinnen zou kunnen bouwen als hij. In zijn boek ‘Grand Hotel Europa’ zijn sommige zinnen net zo lang als deze column. Of ik dan nog lezers over zou houden, vraag ik mij af.

Oh ja, voor ik het vergeet. Om het boekenweekgeschenk - dat nota bene netjes was ingepakt - in de wacht te kunnen slepen, word je geacht voor minimaal 15 euro een Nederlandstalig boek aan te schaffen. Dat is geworden het debuut van Janneke Siebelink, de dochter van. De titel was te verleidelijk: ‘Soms sneeuwt het in april’. Het hagelde terwijl wij het afrekenden.

door Willem de Vos, rector CLV