Joop, Joop, Dylan, Teus, Theo en Teunis...

VEENENDAAL Na zo’n 300 km wandelen op de Camino Portugues is Veenendaal ver weg gezakt in mijn geheugen.De dagen vullen met wandelen is op een gegeven moment een drug waar je bijna niet zonder kunt. We moesten er wel aan geloven. Nee, niet in de katholieke kerk, maar het bijwonen van een mis voor pelgrims in de prachtige kathedraal in Santiago de Compostela. De mis werd opgedragen aan de pelgrims, in het Spaans. Nu ben ik wel een wandelaar en geen pelgrim, dus de mis ging eigenlijk aan mij voorbij... De grootste kruik van de wereld, gevuld met wierook, zwierde door de kathedraal en liet een aangename geur achter. Het was een prachtig slotakkoord van onze reis.

Halverwege de camino kreeg ik een app-bericht van Dylan Lochtenberg (wethouder Cultuur) dat de zuil onder het beeld van het kunstwerk ‘Lampegieterssvond’ was geplaatst. Zoals ik eerder in een van mijn columns had aangegeven, had ik de vraag voor een zuil al in de tijd dat Jaap Pilon wethouder was gesteld. Toen ik daar zaterdagavond voor het theater even poolshoogte nam, zag ik dat het beeld, zij het nog summier, verlicht was. Chapeau aan Dylan. Nu op naar een centrale optocht van Lampegieterssvond, met als startpunt de Lampegiet! PvdA en Lokaal Veenendaal pleiten daarvoor.

Het weekend stond ook in het teken van Veenendaal-Veenendaal. En als je dan twee vrienden, die elkaar 50 jaar niet meer hadden gezien, aan elkaar kunt koppelen, dan is de dag geslaagd. En dat was prachtig om te zien hoe Teus en Joop elkaar ‘vonden’ na al die tijd. Ook kwam ik Theo tegen, die ooit mijn sidekick was bij een radiostation. Zijn donkerbruine stem had hij nog en met zijn gezondheid was het even wat minder geweest, maar hij was op de weg terug. Theo las mijn columns en fronste zijn wenkbrauwen. ,,Ik volg je, maar ben het niet altijd met je eens”, was zijn heerlijke antwoord.

Dat was ook het antwoord van de vrouw van Teunis, de zwemtrainer van VZC, dat ze mijn columns las. Ik moet zeggen dat ik vanuit het perspectief van zo’n 15 mensen mijn columns schrijf. Dat worden er vanaf nu dus 17!

Teunis kende ik van zijn strakke manier van trainen. Een van onze dochters schrikt nog wakker als ze de naam van Teunis hoort. Wel moet ik zeggen dat hij succesvol was, en dat het team Nederlands kampioen werd. Teunis had een moderne bril op en had een vriendelijk gezicht. Ik vertelde hem dat onze dochter, na een zware training of wedstrijd, tegen ons zei: ,,Ik ben helemaal niet moe.” Wij zeiden destijds dat ze dat niet tegen Teunis moest zeggen... Na 25 jaar konden we daarom lachen.

Tenslotte moet ik bekennen dat ik met Joop Zoetemelk op de foto ben gegaan. Joop drong zo aan, dat ik uiteindelijk meewerkte... Ik heb nog nooit zoveel likes gehad op Facebook. Joop Zoetemelk, ik zeg dat met respect, veruit de beste wielrenner die Nederland ooit heeft gehad.

door Hennie Bos