Columnist Jurgen Hillaert ontdekt de ware ziel van Veenendaal: ‘De Veense volksaard tot in je vezels’

VEENENDAAL Het heeft me vijfentwintig jaar geduurd, maar afgelopen weekend heb ik de ware ziel van Veenendaal ontdekt. Als import-Veenendaler kun je nog zo lang in ‘t dorp wonen, hier actief zijn geweest in politiek, onderwijs, media, sport- of cultuursector. Dat betekent nog niet automatisch dat je erbij hoort. Zeker niet! Maar zaterdag jongstleden had ik het voorrecht onderdeel te mogen uitmaken van de “inner circle”. Die groep van Veense intimi die ieder jaar neerstrijkt op de terrassen van het Stadsstrand ter gelegenheid van Klassiek in het ZAND. Voor wie het niet kent, en dat zou eigenlijk niet moeten mogen, dit is het muziekfestival wat André Heuvelman en orkest ieder jaar neerzet aan de oevers van de Brouwersgracht. Het is weliswaar nog geen concert aan de Amstel of Vrijthofshow van naamgenoot Rieu, maar het komt in de buurt.

Naast klassieke muziek, lekker eten en veel drinken, is zien en gezien worden hier het credo. De oud-Veense ondernemersfamilies, ieder aangetakt vanuit hun eigen kerk, zijn dan ook allemaal van de partij. Net als de burgemeester en wethouders én oud-burgemeesters en -wethouders die deze dag graag hun gezicht laten zien in de stad.

De titel van Klassiek in het ZAND: ‘Hemel en Aarde’ had niet passender gekozen kunnen worden voor dit Veense feestje. Lokale trots als Amélie Hardeman en Ralph van Manen vertolkten op prachtige wijze hun nummers en bezorgden het publiek kippenvel. En toen de gospel ‘You Raise Me up’ ten gehore werd gebracht, kwam het tot een extatische uitbarsting. Met een explosie van gezang voelde je de Veense volksaard tot in je vezels. Veenscher zal het nooit worden. Ik had deze muzikale orgie niet willen missen.

In het zuiden zou je het bourgondisch noemen. Hier aan de Grift voelde het als een begeerlijke behoefte van veel Veenendalers om zich te bevrijden van het keurslijf van alledag. In een plaats waar iedereen elkaar kent, herkent, spreekt en bespreekt is het niet verwonderlijk dat velen af en toe willen vluchten van de vergankelijke aarde naar de muzikale hemel. Dit festival voelde dat haarfijn aan. Jammer dat het al om elf uur afgelopen was. Maar zoals het een goed feestje betaamt, was er gelukkig nog een afterparty. Voor incrowd én import.

door Jurgen Hillaert
veensteken@streekverkenner.nl 

Meer columns op De Rijnpost.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.