Familie Otte viert smaragden huwelijk: leven in teken van familie en vrijwilligerswerk

RHENEN Een gesprek met Corrie en Wil Otte gaat over allerlei facetten van het leven én van Rhenen. Geen wonder: het paar was en is actief in vele clubs en verenigingen. Het zijn zogeheten ‘supervrijwilligers’. ,,Ik wil het best eens rustiger aan doen, maar dat kan ik niet. Wat ook is: als je wat minder doet dan krijg je ook steeds minder zin om wát te doen en dus blijf ik maar doorgaan”, zegt de 78-jarige Wil Otte. ,,Rustiger aan doen kun je niet”, zegt zijn vrouw Corrie, geboren Van de Haar. ,,En ik moet ook geen man hebben die de hele dag op de stoel zit!” Het drukbezette paar was op woensdag 8 oktober 55 jaar getrouwd. Ze kregen bezoek van locoburgemeester Bert Fintelman.

door Martin Brink

,,Mijn grote wens is dat we dan op de foto kunnen met de Cuneratoren op de achtergrond. Ik zie wel eens foto’s die in de huiskamer zijn genomen, maar dit vind ik toch veel mooier”, zegt Corrie tijdens het interview, twee weken voor de grote dag. Het feest zal op de trouwdag worden gevierd. ,,Met zo’n zestig gasten bij restaurant Moeke”, zegt Wil. Corrie: ,,En ik leg mijn trouwalbum daar ook neer. Ik kom uit een groot gezin en het is altijd leuk om oude foto’s te bekijken.”

Corrie werd geboren aan de Cuneraweg 334. Achter het stuk land van de boerderij liep de gemeentegrens met Veenendaal. Daarom ging ze ook naar de lagere school in deze plaats. Die was dichterbij dan in Rhenen. ,,Ik ging naar de Cederschool, oftewel de Boslaanschool. Elke dag lopend er naar toe en weer terug.”
,,Toen het eens slecht weer was, bood een man op de fiets aan om mij thuis te brengen. ‘Ik mag niet met vreemden mee’, zei ik tegen hem. Later kwam ik er achter dat het de ouderling van de kerk was. Hij prees mij hier nog om.”

Het gezin telt negen kinderen, Corrie (geboren als Cornelia) is de derde op rij. Het is een hecht gezin en nog steeds hebben alle nog levende broers en zussen en hun kinderen goed contact. ,,Vandaar dat er zoveel mensen zijn uitgenodigd op ons feest. Tot nu toe heeft er niemand afgezegd.”

Corrie zat één jaar op de huishoudschool. Op haar veertiende jaar was het klaar. ,,Toen moest ik er af. Niet dat ik het erg vond hoor. Leren was toch niets voor mij. Twee gingen meehelpen op de boerderij, ik moest elders gaan werken om de kost te verdienen. Ik heb daardoor zeven jaar bij een mevrouw aan de Zandstraat gewerkt.” Het was er niet altijd even leuk. Corrie voelde zich er soms echt gebruikt als ‘sloofje’. Maar poetsen, dat kon ze als de beste!

TWEELING

Wil Otte (geboren als Willem Johannes) is er één van een tweeling. Zijn broer Dick stond op 25 juni nog in deze krant. Samen met zijn Heiny vierde hij toen zijn 55-jarig huwelijksfeest. Voor het gezin Otte was het op zaterdag 5 april 1947 een hele verrassing toen de twee jongens zich aandienden. Er was al een oudere zus en na hen zou nog een meisje volgen. Vader was sigarenmaker op de Schimmelpenninck in Wageningen. Ze woonden in een groot gebouw, ongeveer op de plek van de huidige rotonde aan het Paardenveld. ,,Daar woonden we in ieder geval met twee andere gezinnen”, zegt Wil. Hij en broer Dick kwamen na zeven maanden zwangerschap ter wereld. Het was in die tijd een niet alledaagse gebeurtenis en dus een grote verrassing. ,,Samen met mijn broertje wogen we maar vier pond en anderhalf ons.”

(tekst gaat onder de foto verder)

Een aandoenlijke foto van de tweeling. Links Willie. - Familiearchief

Jaren later kwam hij wijkzuster Jansen nog tegen in het bejaardencentrum De Tollekamp, die toen tijdelijk in Renkum was gehuisvest. ,,Ik zeg: kent u mij nog? Ik vertelde dat ik er één was van de tweeling Otte. Toen pas wist ze het. Ze zei: ‘We hebben toen nog veel moeite gehad om jullie in leven te houden’. Dat is ook niet zo vreemd: we pasten ook elk in een schoendoos. Moet je dat eens voorstellen. Het zal ook niet zijn meegevallen: bij onze geboorte in april 1947 was het nog heel koud, in juni begon toen een snikhete zomer.”

WERKEN

Maar alles ging goed. De jongens groeiden voorspoedig op. Moeder zorgde daar wel voor. Na de lagere school (de Halschool) ging hij op zijn veertiende jaar werken. Omdat hij samen met zijn broer twee keer is blijven zitten, waren ze al zo oud toen ze van school kwamen en niet meer leerplichtig. Het bleek al snel dat beiden gezegend waren met twee rechterhanden. Doorleren zat er niet in, maar qua werken (met de handen), daar had elke werkgever een goeie aan hen. Veel dingen deden ze samen. Ze werkten bijvoorbeeld voor dezelfde bazen. In hun latere leven gingen ze met hun gezinnen ook samen op vakantie. Jarenlang in een huisje op de camping in Raalte bijvoorbeeld.

(tekst gaat onder de foto verder)

In dit pand ter hoogte van het Paardenveld woonden meerdere gezinnen, waaronder de familie Otte. - Familiearchief

,,We werden stoffeerder bij Koekoek hier in Rhenen. Toen mijn broer met Joop Koekoek woorden kreeg omdat hij weigerde het werk van anderen af te maken, stapte hij op. Ik dus ook.” Vervolgens werd Hofstede in Oosterbeek de nieuwe werkkring. Uiteindelijk maakte Wil een grote verandering in werk: hij werd orderpicker bij het Kruidvat in Renswoude. Het was zijn laatste arbeid want lichamelijk ging het steeds moeizamer.

Wil heeft ook in dienst gezeten. ,,Vier maanden maar”, zegt hij. Hoe zit dat? ,,Ik zat bij de Huzaren van Boreel in Soesterberg. Nu moet je weten dat ik van lichting 1947 ben. Dat jaar was er een geboortegolf. We werden allemaal bij elkaar geroepen. Konden er tachtig man naar huis. Er waren er teveel opgekomen. Ik vond het helemaal niet erg.”

LOPEN OP PRATTENBURG

Hoe hebben ze elkaar ontmoet? Wil: ,,Daar zit ook een verhaal aan vast. Ik ging op de Zündapp met een vriend naar Prattenburg om daar op zondag te lopen.” Dat deden veel Veenendalers en Rhenenaren. Het was er een soort van huwelijksmarkt. Corrie vult aan: ,,Ik ging met mijn vriendin Heiny er ook naar toe. Zij woonde aan de Brinkersteeg. We stootten elkaar aan: kijk, daar heb je die jongens weer!” Zo kwamen ze vanzelf tot elkaar. Bijzonder is dat vriendin Heiny later haar schoonzus werd. ,,Ze trouwde met zijn tweelingbroer Dick.”

(tekst gaat onder de foto verder)

Corrie trouwde vanuit haar ouderlijke woning, een boerderij op de grens met Veenendaal. Iedereen kijkt vrolijk. - Familiearchief

Ze waren zestien en zeventien jaar en het werd een stevige verkering. Na zes jaar gingen ze trouwen. Die dag staat ze nog helder voor de geest. Getrouwd werd zoals gebruikelijk vanuit de ouderlijke woning van de bruid, de boerderij aan de Cuneraweg. Op het gemeentehuis van Rhenen aan de Herenstraat werd het jawoord gegeven. Vervolgens was de kerkelijke bevestiging in de Vredeskerk in Veenendaal waar dominee Arend Vroegindeweij de dienst leidde.
Wil: ,,Daarna hadden we een gezellige samenkomst in het NVV-gebouw aan de Tuinstraat van beheerder Dirk de Man. Hij vond het prima dat we de drank zelf insloegen bij drankenhandel Hoedeman. Vanuit Tiel regelden we een bandje.”

Na haar trouwen bleef Corrie niet thuiszitten. ,,Ik was de drukte gewend met zoveel broers en zussen en dan ineens alleen in huis: dat kon ik niet. Ik ging werken bij fotobedrijf De Hartog in Renkum. Ik mocht fotolijstjes zemen. Toen de kinderen kwamen ben ik daarmee gestopt.” Ze kregen een huis toegewezen aan de Eikenlaan, een duplexwoning. Toen daar de oudste dochter kwam, werd het er wel wat te klein. Wil: ,,In 1972 kregen we deze woning aan de Van Deventerstraat. We hebben er wel de nodige verbeteringen doorgevoerd. Ik heb bijvoorbeeld de schoorsteenmantel eruit gesloopt. We wonen hier nu 52 jaar en met veel plezier. Bij mooi weer gaan we zelfs op ons bankje voor het huis zitten. Nee, het is hier zo fijn, we gaan hier nooit meer weg!”

(tekst gaat onder de foto verder)

Op zomerse dagen zitten Corrie en Wil Otte op het bankje voor hun huis. - Martin Brink

Als lid van de huurderscommissie van Rhenam Wonen weet Otte dat er verregaande plannen zijn om deze woningen op verschillende manieren te verbeteren en energiezuinig te maken. Hij juicht het alleen maar toe. ,,Maar dan moet wel minstens 70 procent van de bewoners het daar mee eens zijn.”

Ze zijn de langstzittende huurders van het monumentale rijtje woningen dat representatief is voor de stijl van de Delftse School. Daar zijn ze zich zeer van bewust. Uiteraard hebben ze het pas uitgebrachte boek over de wederopbouw van Rhenen aangeschaft. ,,Heb je gezien dat ons huis er ook in staat? Ik kon bij de rondleiding na de presentatie nog vertellen dat ik bij het slopen van de schoorsteen bepaalde tegels heb bewaard en ingelijst. Op één ervan staat nog het jaartal ‘1941’. Die is nu tijdelijk te zien in de etalage van de historische vereniging aan de Herenstraat.”

(tekst gaat onder de foto verder)

Het tegeltje met daarop ‘1941’ werd voorzichtig uit de schoorsteenmantel gehaald en in gelijst. Het is nu tijdelijk te zien in de etalage van Oud Rhenen - Wil Otte

VRIJWILLIGERSWERK

Aan vrijwilligerswerk is er bij de familie Otte geen gebrek. De lijst is lang. Zo verlenen ze hand- en spandiensten bij de historische vereniging, ze doen nog veel voor de kerk en Wil is een soort van koster bij de diensten van Heimerstein en gaat ook wekelijks met een groepje bewoners wandelen. Ook deden ze veel voor de voetbal in Rhenen en schonken ze koffie in zorglocatie De Tollekamp. Beiden hebben voor al hun vrijwillige werkzaamheden een koninklijk lintje ontvangen. Wil al tien jaar geleden, Corrie pas vorig jaar. Wil: ,,Ik heb het voor haar aangevraagd, ze doet namelijk precies hetzelfde als ik. Ik vond dat ze er ook recht op had.”

KOOR EBEN-HAËZER

Corrie wil nog graag wat opmerken over het koor Eben-Haëzer, waar ze niet minder dan 22 jaar met veel plezier als sopraan heeft gezongen. De christelijke gemengde zangvereniging was van 1931. ,,We hadden uitvoeringen van Zeeland tot Groningen. Het was kortom een geweldige tijd. We oefenden in de Ontmoetingskerk.”

Ze merkt op dat het koor in 2019 is opgeheven, ondanks dat het toen nog tachtig leden telde. ,,Ooit hadden we er meer dan honderd. Maar er waren op het laatst geen bestuursleden meer te vinden.” Op de vraag of ze dan niet zelf het voortouw wilde nemen, antwoordt ze resoluut: ,,Nee, dat is niets voor mij. Laat mij maar poetsen of koffie schenken!”

VOLK OM ZICH HEEN

In het huwelijk werden twee kinderen geboren: een jongen en een meisje. Zij verhuisde onlangs naar Portugal om er samen met haar man een wijnboerderij op te zetten. Hun zoon heeft in Doorn een goedlopend restaurant. Corrie en Wil hebben drie kleinkinderen, inmiddels ook al twintigers.

Ze hebben het fijn samen, zien altijd het goede in de mens en houden ervan om volk om zich heen te hebben. Ze staan altijd open voor een gezellig gesprek. Het uitnodigende bankje voor hun huis geeft dat al aan. Tot slot merkt Wil op: ,,We hebben het als familieleden onderling geweldig met elkaar. Ik heb twee zusters die in Veenendaal wonen en zestig jaar getrouwd waren. Mijn broer en ik zijn allebei 55 jaar getrouwd. Kijk, dan ben je rijk met z’n allen. Want waar maak je dat nog mee?” Corrie tot slot: ,,Vooral als je weet dat mijn ouders de 25 jaren in hun huwelijk niet mochten halen...”