Smaragden bruidspaar Van Daalen kijkt in dankbaarheid terug

ACHTERBERG Evert en Gerrie van Daalen-Pul kunnen zomaar als voorbeeld gelden voor de Achterbergse samenleving: hard werken, een godvruchtig leven leiden, een rijke kinderschare en vooral ook omzien naar elkaar. Op donderdag 2 oktober waren ze 55 jaar getrouwd. Om dat te benadrukken en om het echtpaar van harte te feliciteren met deze bijzondere mijlpaal kwam Rhenens locoburgemeester Gert van Laar langs. Dat was in hun woning aan de Cuneraweg waar het paar al vele jaren woont.

door Martin Brink 

,,Het is een lange tijd, nietwaar?”, zegt Gerrie Pul over de achterliggende huwelijksjaren. Ze is 75 jaar en kan uitgebreid vertellen. Natuurlijk, alles kan en hoeft ook niet in de krant maar ze vertelt toch heel graag over hoe ze nu in het leven staan.

,,Het is geven en nemen,” blikt de 78-jarige Evert van Daalen terug. Gerrie wat plagend: ,,Soms van mijn kant een beetje meer geven dan nemen.” Hoe is het allemaal begonnen? ,,We hebben elkaar ontmoet in Opheusden. Daar is elk jaar in oktober een jaarmarkt. Ik was er met een vriendin die ook een zusje van Evert was”, weet Gerrie nog precies. Evert: ,,Ja, wij noemden het daar een meidenmarkt.” Gerrie: ,,Het is maar van welke kant je het bekijkt.”

(tekst gaat onder de foto verder)

Een stralend jong paar op de huwelijksdag, vrijdag 2 oktober 1970. - Familiearchief

Die eerste ontmoeting smaakte naar meer. Binnen een jaar gaven ze elkaar het jawoord tegenover de ambtenaar van de burgerlijke stand op het stadhuis in Rhenen. Evert weet nog: ,,het was een koude en winderige dag.” De statige huwelijksfoto wordt erbij gehaald. Een keurig en stralend echtpaar staat naast een auto op het erf van de ouderlijke woning van de bruid op die vrijdag de 2e oktober 1970. De receptie en gezellige avond werd gehouden in gebouw Eltheto in Veenendaal.

WENNEN

Gerrie Pul is geboren en getogen in Nieuwer ter Aa, toen gemeente Breukelen, nu onderdeel van de gemeente Stichtse Vecht. Het is een dorp van amper zevenhonderd inwoners. Dat ze naar Achterberg kwam is qua inwoners enigszins vergelijkbaar, maar ze moest op haar negentiende jaar wel heel erg wennen om hier opnieuw een netwerk op te bouwen. ,,Als ik nu mijn zuster in die omgeving bezoek, dan krijg ik soms heimwee.” Ze was de jongste van een gezin met dertien kinderen. Vader werkte bij Rijkswaterstaat waar hij controlerende taken had. ,,Maar hij moest ’s winters ook bepaalde wegen strooien”, zegt Gerrie. In verband met zijn werk ging hij verhuizen naar Achterberg. Er werd een huisje gevonden aan de Molenweg. Gerrie verhuisde mee, als enige van de kinderen. De rest was namelijk al uitgevlogen. Evert van Daalen stamt uit een oud Achterbergs geslacht. Het gezin telde drie jongens en twee meiden. Vader Jan is ook in het dorp geboren en getogen en had er een eigen aannemingsbedrijf. Die zat in het huis waar nu café/snackbar ’t Nippertje zit aan de Cuneraweg. Evert: ,,Dat was vroeger de kruidenierswinkel van Bessel. Ik ging naar de Ambachtsschool in Veenendaal en leerde er timmeren en metselen. Ik ben later bij mijn vader gaan werken. We bouwden schuren door het hele land.”

(tekst gaat onder de foto verder)

Evert van Daalen maakt ook tuinbanken. Die verkoopt zijn vrouw Gerrie weer via Marktplaats. - Martin Brink

De passie van Evert lag evenwel ergens anders: ,,Ik mocht graag autorijden en ging op mijn 23ste rijden op de vrachtwagen bij transportbedrijf W. Ruijsch in Wageningen. Daar had ik een auto met kraan tot mijn beschikking en kon ik dus zelf laden en lossen.”

NADEEL

Hij reisde door het hele land. Er was wel één groot nadeel aan zijn beroep: hij was ‘s morgens heel vroeg weg en kwam pas laat terug. ,,Ik maakte weken van tachtig uur en vaak ging ik daarnaast ook nog bijbeunen, zoals timmeren en tegelzetten.” Hij zag zijn kinderen niet opgroeien. Evert kijkt daar met gemengde gevoelens op terug. Inderdaad, de opvoeding moest hij helemaal aan zijn vrouw overlaten. Daarentegen zorgde hij wel voor voldoende inkomsten (vooral door het vele overwerk), zodat men toch vrij zorgeloos kon leven. ,,Ik moest het wel alleen verdienen.”

De opbrengst van de groentetuin was ook meer dan welkom evenals de levende have. Direct na hun trouwen betrokken Gerrie en Evert een, wat ze noemen, afbraakhuisje aan de Cuneraweg, recht tegenover het tankstation van Van de Scheur. ,,Mijn vader had daar grond en panden gekocht. Hij wilde er bouwen. In het oude huisje konden wij tijdelijk wonen.” Gerrie denkt er niet graag aan terug: ,,Het was werkelijk heel slecht. De slakken kropen zo uit de kieren.” Toen de nieuwe woning eenmaal klaar was, konden ze er in. Daar hebben ze heel lang gewoond totdat ze het verkochten aan de familie Kleijer. Die wonen er nog altijd en waren in juni een halve eeuw getrouwd. Ook zij stonden met een mooi verhaal in deze krant.

(tekst gaat onder de foto verder)

Gerrie en Evert van Daalen in de achtertuin met één van de pronkstukken van Everts hobby: een miniatuur-molen. - Martin Brink

De Van Daalen’s verhuisden later naar de andere kant van het dorp waar ze in boerderij Stuivenes gingen wonen. De oude donjon van het landgoed staat er nog steeds. Uiteindelijk werden de gronden opgedeeld/verkocht en lieten ze in 1996 het huidige landhuis bouwen. De eerste steen mocht de jongste zoon leggen. Daar is nog altijd plek voor een mooie groentetuin en het houden van een konijn en tien kippen. Gerrie: ,,Een beetje leven om mij heen, daar houd ik wel van.”

Op z’n zestigste kon Evert vervroegd stoppen met werken. Maar stilzitten, dat is niets voor hem. Hij moet altijd wat omhanden hebben. Achterin de tuin is zijn werkplaats waar hij allerlei hokken, molentjes (!) en tuinbanken bouwt die weer via Marktplaats hun weg vinden. Soms is hij er al om half zeven ‘s morgens te vinden. Onder zijn vlijtige handen kwam ook een kippenschuur in de vorm van een hooiberg. Het is werkelijk een sieraad in de achtertuin. Ook kleinkinderen hebben belangstelling. ,,Kijk, dit konijnenhok bouwt een veertienjarige kleinzoon.” Ze mogen komen wanneer ze willen maar er is één belangrijke restrictie: aan de machines mogen ze niet zitten. Evert toont zijn halve duim: ,,Dan laat ik ze dit zien. Dat schrikt ze wel af.”

(tekst gaat onder de foto verder)

In de werkschuur is een konijnenhok te zien waaraan een kleinzoon werkt. - Martin Brink

Beiden rijden ook nog auto. Evert: ,,Ik maak nog altijd dertigduizend kilometer per jaar met de personenauto.” Ook Gerrie mag achter het stuur kruipen. ,,We mogen graag in de bossen van de Veluwe of langs de zee wandelen. Zo zijn we ook vier keer naar Oostenrijk geweest en naar Luxemburg. Nee, we komen niets tekort, we zijn tevreden.”

TRACTOR PULLING

Maar aan één ding kan moeder Gerrie beslist niet wennen: ,,Dat is een andere hobby van hem: Tractor Pulling. Op verjaardagen gaat het bij de mannen over niets anders!” Evert glundert als hij daarover vertelt. Techniek en motoren hebben ook zijn interesse. Er is een oldtimer tractor waarvan de motor is omgebouwd van zeventig pk naar elfhonderd pk. ,,Drie zonen zitten in het team Red Indian. Ze zijn dit jaar nog Nederlands kampioen geworden. Ik mag met een oude vrachtwagen de tractor naar de wedstrijdlocaties brengen.”

(tekst gaat onder de foto verder)

Evert van Daalen wijst in zijn werkschuur de foto van Tractor Pulling aan, waaraan drie zonen meedoen.  - Martin Brink

Een wagen met, voor de kenners, dubbel kluts, ofwel dubbel koppelen. Het is een speciale techniek die steeds minder mensen onder de knie hebben.
Tot aan haar overlijden hebben Gerrie en Evert moeder Pul verzorgd. ,,We hadden een huisje naast ons. Daar heeft mijn moeder tien jaar gewoond. Ze was dementerend en wist steeds minder. Op het laatst herkende ze ons zelfs niet meer. Dan zei ze: ik wil naar mijn ouders toe. Als ik dan vertelde dat haar ouders er al lang niet meer waren, dan zei ze: ‘Maar ik heb geen kaart gehad…’. Ze is 91 jaar geworden.”

Gerrie spreekt met veel ontzag over haar ouders en in het bijzonder haar moeder. ,,Ik heb er nooit spijt van gehad om haar te verzorgen. Je doet dat gewoon. Ze heeft dertien kinderen grootgebracht en dan zou ze andersom niet door ons verzorgd kunnen worden?”

Even verderop, aan de rand van het dorp, werd in 2012 Huize Spoorzicht geopend. Hier worden ouderen met een dementerende achtergrond liefdevol opgevangen. Wat dat een optie geweest als moeder nog had geleefd? Gerrie resoluut: ,,Zeer zeker niet! Ik wilde haar tot op het laatst bij me houden.” Evert knikt instemmend: ,,Het was een lief mens. Je hoort wel eens andere verhalen over schoonouders.”

Tegenwoordig doet Gerrie van Daalen het rustig aan. Het verzorgende zit wel diep in haar. Het helpen van de medemens en de kracht daaruit halen. ,,Met ouderen werken vind ik zo’n dankbaar. Mijn dochter werkt op Zorgcentrum Anker in Kesteren. Ik heb daar wel eens meegeholpen met koffieschenken.”
Maar zich ergens aan verbinden, dat wil ze toch nog niet. ,,Ik vermaak mij thuis prima en met het verzorgen en opgroeien van acht kinderen, plus de verzorging van mijn moeder heb ik mijn portie wel gehad.”

Ze mag nog wel graag legpuzzels maken. Op tafel heeft ze alweer een mooie stapel klaarliggen. Verder ontvangen ze veel kinderen en kennissen. Gerrie: ,,Ze zeggen wel eens dat het hier een zoete inval is.” Beiden zijn ook lid van de Gereformeerde Gemeente in Achterberg en proberen geen dienst over te slaan. Het huwelijk werd bekroond met acht kinderen: zes jongens en twee meisjes, nu in de leeftijd van 38 tot 54 jaar. Er zijn 22 kleinkinderen en zelfs zeven achterkleinkinderen. Gerrie: ,,Vorige maand is er één geboren en de volgende is alweer op komst.” Beiden voelen zich blij en dankbaar met zoveel nazaten. En dat leidt tot een gelukkig leven.

De kinderen zijn allemaal gezond, hebben prima banen en kunnen goed met elkaar. Ze wonen ook allemaal in de omgeving, sommigen zelfs in de directe nabijheid. Gerrie: ,,Een dochter komt elke dag altijd even aan.”

(tekst gaat onder de foto verder)

Locoburgemeester Gert van Laar kwam op donderdag 2 oktober langs om het echtpaar te feliciteren met het huwelijksjubileum. - Jan van den Brink

Het gezellig samenzijn werd op zaterdag 4 oktober gehouden in restaurant Molen de Zwaluw in Kesteren. Uiteraard was de brede achterban daarbij aanwezig. In hun hart zijn ze ook blij dat er nu op hén gelet wordt. Niet indringend, maar wel meelevend. Net zoals ze voor moeder jarenlang hebben gedaan…