Rhenens wandkleed blijft gemoederen bezighouden: ‘We gaan graag langs bij vrouwen die eraan hebben gewerkt’

RHENEN ,,Hij ziet er toch beter uit dan dat ik dacht.” Henny en Anne, de dames die het wandkleed weer ergens openbaar willen tonen, zien het kleed weer na jaren terug. Het is speciaal voor deze krant opgehangen bij de personeelsruimte van het gemeentehuis. Normaliter ligt het opgerold in de kelder. ,,Laat hem maar hangen. Steeds maar weer oprollen is niet goed”, zeggen beiden. 

door Martin Brink

Maar dat gaat niet gebeuren. Het archief in de kelder ontfermt er zich weer over. Tijdens het gesprek wordt duidelijk dat de realisatie een kwestie van zeer lange adem is. Want voordat er een definitieve plek wordt gevonden moet hij eerst grondig worden gerestaureerd. Inmiddels zijn er ook gesprekken geweest met de burgemeester, die alleen maar kan beamen dat het kleed een betere plaats verdient dan dat nu het geval is.

Het wandkleed dateert uit 1977 en werd dat jaar aan de gemeente aangeboden door initiatiefneemster Mia koning-van der Veer (1919-2004). Hij sierde tot aan de komst van het Stadsmuseum de westmuur van het Oude Raadhuis. Het museum vond het niet meer in de collectie passen en dus werd het kleed opgeborgen. En waar is dat dan, zo vroegen Henny en Anne zich af.

RHENENSE VROUWEN

Deze dames zorgden ervoor dat vrouwen die in de afgelopen eeuwen een rol hebben gespeeld in het Rhenense in een boek en op een website, vrouwen-van-rhenen.jouwweb.nl, worden geëerd. Ze hoorden via de gemeentebode dat het kleed lag opgeslagen in het Dorpshuis van Achterberg. Geen geschikte plek, zo oordeelde men. Vervolgens hing het lange tijd aan een wand bij het personeelsrestaurant van het gemeentehuis.

Dat was weer geen openbare plek. ,,We hebben wel eens geopperd om het tegen de linkerwand bij de entree van het gemeentehuis op te hangen. Dan konden nieuwkomers meteen kennismaken met de legende. Maar nee, dat kon niet.” Het wandkleed met daarop in een notendop de legende van Cunera, werd in 1977 aan de gemeente cadeau gedaan vanwege de heropening van het Oude Raadhuis.

Mia Koning-van der Veen (1919-2004) was de initiatiefneemster. Ze raakte gefascineerd door het verhaal van Cunera, niet in de laatste plaats omdat ze in één van de huizen onderaan de toren woonde. Ze besloot een wandkleed te maken, met als voorbeeld het middeleeuwse tapijt van Bayeux waarop in borduurwerk de Slag bij Hastings in 1066 staat afgebeeld.

Ze kreeg veel hulp van vrouwen uit alle kernen van de gemeente Rhenen. Wekelijks werd aan het kleed gewerkt. Stukje bij beetje kwam het af en officieel aan de gemeente aangeboden bij de heropening van het Oude Raadhuis in juni 1977.

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Anne Uiterwijk wijst enkele onvolkkomenheden aan. - Jan van den Brink

EMOTIONELE LADING

Anne en Henny Boor zijn teleurgesteld in de manier waarop de gemeente nu met het cadeau ‘namens de vrouwen in Rhenen, Achterberg en Elst’ is omgegaan en zijn het zeker niet eens met personen die het maar een ‘stoffig en oud ding, niet passend bij de huidige tijd’ vinden. Dat werd onlangs nog in deze krant zo gesteld. ,,Er zijn weinig mensen in Rhenen die deze mening zijn toegedaan. Gelukkig heeft het tapijt van Bayeux dit predicaat niet gekregen evenals alle antieke wandtapijten, want dan was het met ons culturele erfgoed slecht gesteld!”, zegt Henny Boor.

Samen met Anne Uiterwijk stelde ze niet lang geleden een boek samen over opmerkelijke en bijzondere vrouwen van Rhenen. Cunera kwam daarin uiteraard ook ter sprake. Vandaar dat ze zich al vier jaar inzetten voor behoud ervan én een openbare plek. Het kleed heeft, zo stelt Anne, een duidelijk emotionele lading onder de bevolking. Het is ook iets waaraan Rhenenaren hebben meegewerkt. Dat is bijvoorbeeld niet het geval bij het Cuneraraam dat al jaren bij een Rhenense particulier te koop is. Die hing in een kerk elders in het land. 

Burgemeester Hans van der Pas kwam nu zelf met een optie: de toren van de Cunerakerk. Dat lijkt het duo wel wat, maar de twee weten ook dat er nog een lange weg te gaan is om het doek te restaureren en te conserveren. Toen het werd gemaakt moest het aan alle kanten ‘low-budget’. Zo werd bijvoorbeeld nylon van kousen gebruikt, omdat dat goedkoop en onvergankelijk zou zijn. Ook is duidelijk dat het kleed het beste uitkomt in een makkelijk verplaatsbare vitrine.

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Details laten zien waar restauratie noodzakelijk is. - Jan van den Brink

BEZOEK

Om beter inzicht te krijgen op de totstandkoming van het kleed, gaan de initiatiefnemers binnenkort praten met iemand die eraan gewerkt heeft. Henny Boor: ,,Er leeft nog een handjevol vrouwen dat heeft meegewerkt aan het Cunerawandkleed. We hebben er één gevonden, maar misschien zijn er nog meer ervaringsdeskundigen die hun verhaal kwijt willen. Anne en ik gaan graag bij hen langs voor een praatje om de sfeer van toen op te snuiven en het resultaat van ons bezoek toe te voegen aan het vervolgverhaal Wandkleed Cunera.”

Heeft u aan het wandkleed gewerkt? We tekenen graag uw verhaal op. Reageren kan naar m.brink@bdu.nl.