Acties voor Rhenens Cunerawandkleed lijken kansloos: ‘Ik bestempel het als een stoffig, oud ding’

RHENEN Alle inspanningen ten spijt, de Rhenense cultuurcoördinator Ester Lammers ziet vooralsnog geen rol voor het Cunerawandkleed in het huidige straatbeeld weggelegd. Zij kent alle inspanningen, de openbare plekken die voorbij zijn gekomen, maar ze noemt het iets wat niet meer in het huidige moderne Rhenen past. Dat verklaarde ze desgevraagd tijdens een persbijeenkomst over de Cuneraspelen in de Veerwei.

door Martin Brink

Ester Lammers-van der Linden weet dat een aantal personen zich zeer druk maakt om het wandkleed waar wijlen Mia Koning-van der Veer in de tweede helft van de jaren zeventig zo druk mee bezig is geweest. Haar inspiratie haalde ze uit het verhaal omdat ze onderaan de Cuneratoren woonde, er vaak over hoorde en vervolgens het Cuneraverhaal omarmde. 

ACTIES

Niet alleen Mia was er geïnspireerd door, maar met haar ook tientallen andere vrouwen uit het Rhenense, ook uit de andere dorpen. Doel was om het Cuneraverhaal in beeltenis op een wandkleed over te brengen. Dat gebeurde vroeger, in de vijftiende, zestiende en zeventiende eeuw, veel vaker. Het werk kwam met de nodige pijn en moeite af en het kon plechtig worden onthuld in het Oude Raadhuis. Over het kleed, de totstandkoming en de afbeeldingen maakte Mia nog zelfs een boek.

Het is een nu vergeten publicatie van de vereniging Oudheidkamer Rhenen en omstreken die nog altijd wacht op een herdruk. In de afgelopen twee weken publiceerden we over het wandkleed. Ook kwamen de acties van de twee dames van de historische vereniging Oud Rhenen, Anne Uiterwijk en Henny Boor, die zeer ontstemd zijn dat het wandkleed lijkt te zijn afgeschreven en nu ligt te verstoffen in de kelder van het gemeentehuis. Mede door hen zijn er tot nu toe vele vruchteloze acties ondernomen voor plaatsing op een zichtbare plek in Rhenen.

OPGEROLD

Het wandkleed ligt nu opgerold in de kelder van het gemeentehuis. Een juiste plek is nog niet gevonden nadat hij eerder in het Oude Raadhuis op een prominente plek aan de westmuur hing. Sinds de komst van het Stadsmuseum Rhenen naar dit historische gebouw, werd hij genadeloos afgedankt en was nog even te zien in het huidige gemeentehuis. Ester ziet op korte termijn ook geen mogelijkheden om het kleed van vijf bij twee meter twintig op de juiste manier op een openbare plek op te hangen. 

,,Er is nog even geopperd om ‘m als afscheiding te plaatsen bij het sociaal loket op het gemeentehuis. Als afscheiding gevat in plexiglas. Maar dat werd het ook niet.”  Uiteindelijk, alles overziende en de vele mogelijkheden bekeken, oordeelt de sinds medio 2021 in Rhenen werkzame cultuurcoördinator er, alles overziende, hard over: ,,Ik bestempel het als een stoffig en oud ding dat, met alle respect, niet meer in het huidige beeld past.”

Ik bestempel het als een stoffig en oud ding dat, met alle respect, niet meer in het huidige beeld past

GLAS IN LOOD

En daarmee is wat haar betreft de kous af en is er alles mee gezegd. De initiatieven om ‘m terug te hangen ten spijt. Veel liever heeft ze dat ‘men’ zich druk maakt om het Cunera-glas-in-lood-raam dat nu al enkele jaren in een kist ligt opgeslagen in de werkplaats van de gepensioneerde glasfabrikant John Smit aan de Grutterstraat in Rhenen. 

Die biedt het te koop aan. Maar voor aanschaf lijkt niemand geld (over) te hebben. Het raam telt zes bij één meter en is afkomstig uit een gesloten kapel van een jongensinternaat in de buurt van Schijndel. Het was pastoor A.W.C. Nühn, destijds zielenherder van de Heilige Cunera Parochie in Rhenen (hij diende er van 1972 tot aan zijn emeritaat in 1995), die het raam ontdekte. Het zou in de gemeente moeten komen waar het thuishoorde, meende hij en dus werd het op zijn initiatief eruit gehaald. 

Ester Lammers nam begin 2022 een kijkje in de werkplaats van Smit. Ze was er direct enthousiast over. Deze krant publiceerde daar nog uitgebreid over.
,,Allerlei plekken hebben we al bekeken maar hij moet wel veilig worden ingebouwd.” Wat haar betreft krijgt dit dus wél een vervolg. Glasfabrikant Smit wil ook graag dat-ie ergens in de openbare ruimte te zien is. Ook hij maakt zich er hard voor. Alle raamdelen zijn opgeborgen in veilige kisten. Veilig dat wel, maar niet in de openbaarheid. Voor niemand te zien dus. Hij heeft al aangegeven dat de prijs die hij er voor wil hebben onderhandelbaar is.