Cuneraspel doorstaat glansrijk de lakmoesproef (met video)

RHENEN Was het de hand van Cunera? Was het een wonder? Feit was dat het gedurende de premièrevoorstelling van Sint Cunera van Rhenen donderdagavond in de Veerwei droog bleef, al was de grond nog wel soppig. De hele dag regende het, maar tegen de klok van zeven uur stopte het met druppelen en harde buien. En het bleef de hele avond droog. Tot grote opluchting van de organisatoren. Misschien was het wel een figuurlijke diepe buiging naar wat voor ongelooflijks de Stichting Cuneratheater Rhenen voor elkaar heeft gekregen?

door Martin Brink

Twee jaar aan voorbereidingen gingen eraan vooraf. Het resultaat mag er zijn: amateurs die een volwaardig spel op de planken brachten met een glansrol voor de vrouw van Koning Radboud. Zij had een dragende rol in het spel. Ook haar kamerdienares mocht er zijn. Haar mimiek, vileine trekjes, waren weergaloos en inlevend.

(de tekst gaat onder de video en foto verder)

Foto: Jan van den Brink.

ACHTERGROND

Hier hadden de spelers naartoe geleefd donderdagavond. Woensdag was er nog een try-out, deze avond gingen ze op voor het ‘echie’. Het publiek bestaande uit ruim driehonderd personen van deze eerste voorstelling, die net als de andere vijf was uitverkocht, kon nu zelf zien waartoe een speciaal hiervoor tot stand gebrachte groep in staat was. En die groep bestond niet alleen uit spelers, maar natuurlijk ook de andere crewleden, de mensen die vooral op de achtergrond een belangrijke rol speelden. Noem bijvoorbeeld de kostuummakers, maar ook de decorbouwers. Ook de hertaler die aan de gang ging om het oude stuk van romanschrijver Antoon Coolen uit 1954 om te zetten naar aansprekende taal. Geen obsolete teksten meer, maar ook niet te gedragen of turbotaal.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Foto: Jan van den Brink.

PLEBS

Precies zoals het spel moet zijn: een middeleeuws verhaal in vier vertellingen. Misschien is twee uur net iets te lang maar het publiek kon voldoende zien omdat ook het plebs een rol had.
Op bepaalde tijden deden ze mee, zomaar opstaand vanuit hun dagelijkse bezigheden die zich zichtbaar aan de zijkanten van de tribune afspeelden. Daar tussendoor, om de verschillende scènes te markeren, figureerden zes jonge en frisse danseressen die op kousevoeten tussen toneel en publiekstribune hun pasjes uitvoerden.

Voor iedereen was het een lakmoesproef die men glansrijk doorstond. En ach, een kleine verspreking soms, de microfoons die niet of slecht werkten, de helmen van stof, de houten hellebaarden: het maakt niet uit: het Cuneraspel stond als een huis.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Foto: Jan van den Brink.

LICHTEND VOETSTUK

Het was een duidelijk verschil met de laatste versie die aan de andere kant van de Veerwei 35 jaar geleden werd opgevoerd. Sommige toeschouwers hadden die nog meegemaakt en keken uit om het verschil te ontdekken. Ze kwamen niet bedrogen uit. En Cunera? De hoofdrolspeelster? Die is precies zoals iedereen haar voorstelt: lieflijk, mooi en licht gekleed en innemend, al spreekt ze wel erg vaak over de ‘liefde van God’.

Na de wurging met een halsdoek in de paardenstal komt ze in het spel als geest terug: op een lichtend voetstuk gezet en voor eeuwig verbonden met Rhenen. En zo hoort het.
Net als met de Cuneratoren die op de achtergrond goedkeurend ‘meekeek’.