Rini Zeestraten gaat ultieme Handbikebattle aan op de Kaunertaler Gletsjer in Oostenrijk: ‘Het is goed om bezig te blijven’

VEENENDAAL Rini Zeestraten gaat op 26 juni de ultieme uitdaging aan in Oostenrijk. De 62-jarige Veenendaler doet mee aan de Handbikebattle, een loodzware tocht waar hij als handbiker de Kaunertaler Gletsjer gaat beklimmen. ,,Bij een ongeluk, terwijl ik als motard actief was bij Veenendaal-Veenendaal in 2019, heb ik een complete dwarslaesie opgelopen”, geeft hij aan.

door Roberto Cancian

Tot zijn ongeluk was Rini Zeestraten al 40 jaar werkzaam als automonteur en naast zijn werk ook actief op meerdere vlakken. ,,Ik was vaak met de motor onderweg, ging twee keer in de week mountainbiken en daarnaast ook twee keer per jaar skiën. Klote dat het gebeurd is maar na een rotperiode heb ik één en ander weer op kunnen pakken”, geeft hij aan.

ONGELUK TIJDENS VEENENDAAL-VEENENDAAL

Dat Rini Zeestraten zich er weer toe kon zetten om iets te doen, dat heeft wel even geduurd. ,,Het ongeluk gebeurde tijdens de wielerronde Veenendaal-Veenendaal op het moment dat ik naar een andere controlepost reed. Het peloton kwam vanuit Remmerden over de Cuneraweg en ik reed richting Veenendaal. Er stond een file vanuit Rhenen en een auto dwars over de weg om af te slaan. Die heeft mij niet gezien. Ik ben daaroverheen geslingerd. Ze hebben me van het asfalt moeten rapen, zelf weet ik er niets meer van. Het laatste wat ik me kan herinneren, is dat ik ben opgestapt bij Remmerden en wakker werd in het UMC in Utrecht. Iemand komt je dan vertellen dat je een ongeluk hebt gehad en dat je een dwarslaesie hebt. Ik was groggy maar dat kwam wel hard aan. Langzaam daalt het dan in dat je niet meer kan lopen, niet meer kan werken, niet meer kan skiën en niet meer kan motorrijden. Ze hebben me direct moeten opereren anders was ik er niet meer geweest”, geeft hij aan. 

Trek de stekker er maar uit, zei ik eerst. Maar dat wilde het ziekenhuis niet doen

Langzaamaan kwamen zijn gedachten weer op gang over hoe het verder moest. ,,Trek de stekker er maar uit, zei ik eerst.” Daar waren ze het in het ziekenhuis niet mee eens. ,,Ho, we zijn in een ziekenhuis en dat gaan we zeker niet doen, was het antwoord dat ik kreeg.” Uiteindelijk lukte het Rini om de knop om te zetten en zicht te richten op zijn revalidatie.

Na zijn ongeluk volgde een lange weg om weer iets te kunnen doen. ,, Na vier weken plat te hebben gelegen, mocht ik gaan oefenen met een rolstoel. Vijftien graden omhoog en dan weer plat. Na vijf weken ben ik naar de Sint Maartenskliniek in Nijmegen gegaan waar ik op een afdeling kwam met allemaal dwarslaesie revalidanten. Bij mij functioneerde alles boven mijn middel nog net als vroeger. Ik heb de knop om kunnen zetten en doordat je met elkaar optrekt, leer je ook weer van elkaar. Je leert met van alles omgaan, onder andere met je blaas. Dat krijg je er allemaal gratis bij. Alles was ook bespreekbaar en uiteindelijk heb je een keus. Ik had ook achter de geraniums kunnen gaan zitten”, zegt hij nuchter.

IK WILDE EEN EXOSKELET

Tijdens zijn verblijf in het revalidatiecentrum zag hij iemand in een exoskelet lopen. ,,Ik wist meteen dat ik dat ook wilde. Hoewel een eerdere poging tot training te vroeg was voor mijn situatie, kreeg ik een tweede kans bij Dennie, die ik met beide handen heb aangegrepen. Nu ben ik in staat om weer te staan en te lopen. Dit heeft niet alleen als voordeel dat ik mensen recht in de ogen kan kijken tijdens gesprekken, in plaats van omhoog te moeten kijken, maar het zorgt er ook voor dat ik weer volledig deel kan nemen aan groepsgesprekken in plaats van aan de zijlijn te staan.” Daarnaast heeft het gebruik van het exoskelet een positieve invloed op zijn blaas- en darmfunctie. ,,En dat heeft ervoor gezorgd dat mijn zelfvertrouwen is gegroeid.” 

Hij vertelt zijn verhaal na een training met het exoskelet in Winschoten. Waar ze vanuit de Sint Maartenskliniek al sinds 2013 regelmatig richting de top van Kaunertaler Gletsjer gaan, is het voor Rini Zeestraten de eerste keer. ,,Eén keer in de week heb ik in een exoskelet looptraining en dit jaar heb ik ook het skiën weer opgepakt. Nu met een zit ski. Ik zie de Handbikebattle als een volgende uitdaging om mezelf verder te ontdekken.” 

Zeestraten is al sinds vorig jaar bezig met de looptraining in het exoskelet. Dat doet hij in Winschoten. ,,Het is niet te vergelijken met hoe het was. Wanneer je loopt dan is je hele lijf weer in beweging, je organen ook en dat zorgt voor een betere invloed op het algemeen functioneren. Heel fijn”, geeft Rini aan. 

ZOVEEL MOGELIJK ZELF DOEN

Hij woont samen met zijn broer, heeft een vriendin, maar probeert zoveel mogelijk zelf te doen. ,,Met een aangepaste bus kan ik zelf autorijden. Doordat je alles weer gaat doen, worden je armen uiteindelijk ook sterker. Natuurlijk is het niet altijd makkelijk, dat was net zo met de eerste keer in een zit ski. In eerste instantie dacht ik dat ik de herinneringen maar moest koesteren maar afgelopen winter ben ik wezen skiën. Wel een hele organisatie om alles mee te nemen maar ook wel weer mooi”, geeft hij aan. 

Zeestraten wil bezig blijven en de uitdagingen opzoeken. ,,Ik ben dertig jaar lang twee keer per jaar gaan skiën. Mijn therapeut wist dat ik altijd sportief was geweest en vroeg of het niets voor mij was. Zo was dat ook met de Handbikebattle, omdat ik altijd al ging mountainbiken vroeger. De vraag was al eens gesteld in coronatijd, daarna had ik niets meer gehoord. Eind september 2024 werd ik gebeld of ik interesse had en niet veel later werd het team vanuit de Sint Maartenskliniek samengesteld. Uiteindelijk doen er teams vanuit vijftien revalidatieklinieken mee. Een team bestaat uit maximaal zes mensen en één keer in de week trainen wij samen als MaartensMasters.”

KAUNERTALER GLETSJER

Rini Zeestraten, die altijd werkzaam was als automonteur, is honderd procent afgekeurd. ,,Mijn handen en kop zijn goed maar je moet mij niet achter een bureau zetten. Dan word ik nóg een keer gestraft. Op goede dagen ben ik 2,5 uur praktisch inzetbaar. Die zet ik vooral in voor fysiotherapie, krachttraining en training in het exoskelet. Het is goed om bezig te blijven. Dit weekend zijn we op trainingsweekend geweest naar de Ardennen als voorbereiding op de Handbikebattle. Daar konden we langer beklimmingen doen dan dat we nu doen in Groesbeek en Berg en Dal.” 

De battle zelf begint eind juni op 1200 meter hoogte. ,,Vanuit daar gaan we verder omhoog langs een stuwmeer en vanuit nog verder omhoog richting de gletsjer. Een tocht van 20 kilometer met in totaal 900 hoogtemeters. Het gemiddelde stijgingspercentage is 4,5% maar er zitten ook stukken tussen van 14% dus kracht en doorzettingsvermogen zijn wel nodig”, lacht hij. 

Een ieder gaat als individu, met een buddy voor de veiligheid, naar boven. ,,Voor het teamklassement worden de beste vier tijden van ieder team bij elkaar opgeteld.” Zeestraten wil ook deze battle overwinnen. ,,Afgelopen week hebben we 23 kilometer afgelegd met ruim 300 hoogtemeters, ik ga er vanuit dat het goed komt”, kijkt hij vooruit. 

Wie Rini wil sponsoren, kan dat doen via NL11ABNA0462658740 tnv Sint Maartenskliniek, ovv Handbikebattle 2025 projectnummer P1000183 10.