Column Jurgen Hillaert: ‘Drie dingen die ik altijd vergeet’

VEENENDAAL Mijn collega-columnist, Gert-Jan K. te V., plaatste vorige week op pagina 3 van deze krant een schrijfsel getiteld ‘Namen noemen’. Hij schreef: ,,Iemands naam noemen is een teken van aandacht. Je laat zien dat je de ander kent en niet vergeten bent.” Vaak is dat zo, maar die vlieger gaat niet altijd op.

Als je regelmatig bij CoolBlue, Bol.com of een andere internetwinkel bestelt, weet je dat het noemen van jouw naam nog niet betekent dat je meer bent dan een nummer of handelswaar. Als proef op de som plaatste ik laatst een online-bestelling, waarbij ik bewust mijn voornaam veranderd had. Het was de bedoeling om er zo achter te komen of ze mijn persoonsgegevens ook doorspeelden aan andere partijen. Dat zou ik dan voortaan makkelijk kunnen herkennen aan de adressering met mijn foutieve naam. Ik had gekozen voor de naam ‘Mafkees’. Ik heb er veel plezier aan beleefd. Alles voor een glimlach.

MAFKEES

Het eerste mailtje dat ik terug kreeg, begon heel amicaal met ‘Hoi Mafkees, cool dat je je hebt ingeschreven voor onze nieuwsbrief!’ Het tweede berichtje was al even joviaal en luidde ‘Beste Mafkees, gefeliciteerd met de aankoop van je telefoonhoesje.’ En toen het hoesje - na enkele bezorgaankondigingen aan deze Mafkees - bezorgd was, ontving ik een kameraadschappelijk e-bericht ‘Hoi Mafkees, hoe vond je onze service?’ Ik heb hen geantwoord dat het personaliseren van je communicatie niet hetzelfde is als persoonlijke communicatie en dat ik me vooral een nummer heb gevoeld in plaats van een gewaardeerde klant.

Nu ga ik zelf ook niet helemaal vrijuit. Ik ben al heel slecht in het onthouden van gezichten -ik kan zo een ex-vriendin op straat tegenkomen en haar straal voorbij lopen, mea culpa- maar namen gaan me nog slechter af. Mijn brein werkt zo dat ik vaak nog wel op de eerste letter van een naam kan komen, maar de hele naam is overvraagd. Vroeger gebruikte ik dan wel eens het trucje door te vragen ,,Hoe heet jij ook al weer?” Als ze dan hun voornaam noemden, zei ik: ,,Ja, dat weet ik natuurlijk wel, maar je achternaam.” Of als ze hun achternaam noemden, zei ik: ,,Natuurlijk weet ik dat, maar je voornaam, wat was die ook al weer?” Tegenwoordig bespaar ik me die moeite en heb ik mij erbij neergelegd dat ik niet meer alles onthoud. Ik heb gewoon drie dingen die ik altijd vergeet. Namen. Gezichten. En nog iets.

door Jurgen Hillaert
veensteken@streekverkenner.nl 

Meer columns op De Rijnpost.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.