Columnist Jurgen Hillaert over ‘ergernissen van de ergste soort’

VEENENDAAL Eén van mijn grootste irritaties is een kapotte flessen- of blikjesautomaat. De officiële benaming is emballage-automaat. Hier lever je drankverpakkingen in voor recycling en krijg je statiegeld terug. Daarom wordt het ook wel een statiegeldautomaat genoemd. 

Tot zo ver de theorie. Zelf ben ik meer een man van de praktijk. En die voltrekt zich heel anders. Je spaart net iets te lang lege blikjes en flesjes op in een doos. Als je de moed hebt verzameld om ze toch maar eens weg te gaan brengen, probeer je ze over te hevelen naar een boodschappentas. Vergetende dat je niet alle verpakkingen helemaal leeg had gegoten in de gootsteen. Gevolg een kliederboel in de keuken en een vies natte tas. 

Maar je bent niet voor één gat te vangen. Je fietst manmoedig naar de dichtstbijzijnde supermarkt. Je doet boodschappen en belandt bij het emballage-apparaat. En je raadt het al. Hierop hangt een briefje met ‘Dit apparaat is tijdelijk buiten gebruik. Excuses voor het ongemak’. Ik was er al aan gewend dat de helft van mijn flesjes en blikjes niet geaccepteerd werden door ‘t apparaat. Vooral de inleverautomaten van de discounters hebben hier aan handje van. Deze zijn bijzonder selectief en discrimineren verpakkingen die niet tot het eigen volksassortiment behoren. 

Maar van een A-merk-supermarkt verwacht je meer. Ik word bij hen bij weigerende emballage langzaamaan boos. En ga vragen stellen bij mijzelf. Moet ik nu m’n volle zak met flessen en blikjes weer mee terugnemen? Moet ik m’n gedane boodschappen ook maar weer wegzetten, want ik had er niet aan gedacht een extra boodschappentas mee te nemen. En een zoveelste plastic tas kopen is ook zo milieu onvriendelijk. Waarom niet aan het begin van de winkel op een bord gemeld dat de inleverautomaat kapot is? Dan had ik naar een andere supermarkt kunnen gaan. Of, beter idee, waarom geen tweede automaat in de winkel? Als er eentje kapot gaat, houd je altijd nog een werkende over.

Woonde ik maar in Winschoten. Daar kun je in één keer een hele vuilniszak vol flessen en blikjes leegkieperen in een gat en krijg je je statiegeldbon of kun je het direct via een Tikkie laten uitbetalen of doneren aan een goed doel.

Maar zo lang dit mijn grootste dagdagelijkse zorgen zijn, valt het leven alles welbeschouwd toch nog wel mee. Ik denk bijvoorbeeld dat ze zich in Gaza geen zorgen zullen maken over falende emballage.

door Jurgen Hillaert
veensteken@streekverkenner.nl 

Meer columns op De Rijnpost.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.