Ook dat is Janneke: Wattan?

VEENENDAAL Jij bent van de column uit de Rijnpost. Ik herken je gelijk, zegt ze. Ze vertelt dat ze samen met haar zusje hier in de winkel aan de Prins Bernardlaan werkt. Ze is de oudste en haar zusje is de eigenaar. Je moet dus naar je zusje luisteren, zeg ik. Ze lacht en zegt dat dat prima gaat. Ik denk aan mijn zusjes en hoe graag ik hen vroeger vertelde hoe ze alles het beste konden doen. En dat ik dat nu nog steeds doe, maar dan bij mijn kinderen.

Op de app vraagt hij of hij mag komen eten. Als we aan tafel zitten merkt hij dat zijn broers er niet zijn en hij alleen met ons, zijn ouders, eet. Even voelt het als vertrouwd, later ontdek ik dat het ook iets anders in gang zet. Hij vertelt uitgebreid over zijn werk en wij luisteren. Je moet een keer in actie komen, hoor ik mezelf op een gegeven moment vrij beslist zeggen. Op dat moment draaien onze rollen om. Hij luistert beleefd en drinkt nog even koffie met ons. Op de bank kijkt hij een filmpje. Als zijn broers thuiskomen, springt hij bij de één op zijn rug en pakt de andere hem bij zijn benen. Voor mij ziet het eruit als vechten. Het lukt me net om niet te zeggen dat ze voorzichtig moeten zijn. Als hij weggaat, kijkt hij me nauwelijks aan.

Halverwege de week denk ik terug aan het gesprek. Die plek aan tafel en wij met z’n drieën. Zonder het door te hebben, waren we terug in de tijd. Tien jaar geleden, een cijferlijst van Magister voor onze neus. Ik praat, hij wordt boos. Dit oude patroon dragen we nog steeds met ons mee. Ik heb er een naar gevoel over en vermoed dat ik te ver ben gegaan.

Op de app stuur ik hem mijn gedachten over ons gesprek. Wattan? appt hij. Terwijl ik nadenk over een kort antwoord, verschijnt zijn naam op mijn telefoon. Hij zegt dat hij er van baalde, maar dat het goed was. Ik heb het nodig, zegt hij, dat iemand me af en toe confronteert. Soms moet je dingen onder ogen zien. Ik reageerde zoals vroeger, maar hij niet. Waar hij toen boos wegliep, kon hij mij nu verdragen. 

Patronen. Ongemerkt sluipen ze erin. Je ziet het niet meteen, maar het gebeurt wel. Samen kunnen we er naar kijken. Om ze beter te begrijpen. Wat gebeurde daar? Wat deed je vervolgens, bijna automatisch? Als dat je raakt: zet een stap. Dat is waar mijn werk begint.

Janneke van de Peut:
observeren, stilzetten, denken.
Meer daarover vind je op www.jannekevandepeut.nl 

Dit artikel wordt u aangeboden door Janneke van de Peut, tel: 06-36012343. Website: www.jannekevandepeut.nl Email: info@jannekevandepeut.nl