Ook dat is Janneke: Precies dat dus

VEENENDAAL Het is zondagmiddag. In verzorgingstehuis De Meent zijn bijna alle tafels bezet. We bestellen een ijsje en twee cappuccino’s. Een mevrouw naast mij zucht en zegt zacht: ‘Als ik terugkijk op mijn leven, kan ik uren achter elkaar huilen.’ Ik weet even niet hoe ik moet reageren. Is het waar wat ze zegt? 

Ik probeer uit mijn eigen hoofd te stappen en in haar hoofd te kruipen. Wíe is hier in de war? Ik schuif mijn stoel dichter tegen die van haar en samen luisteren we naar de twee dames aan onze tafel. Ze vertellen dat ze vroeger buurmeisjes waren en elkaar hier weer tegenkomen. ‘Jij speelde vroeger altijd alleen met Drieka,’ zegt de ene dame kattig tegen de andere. Onbewogen kijkt de dame haar aan, haar handen samengevouwen in haar schoot. Oud meidenvenijn, vermoed ik.

‘Kom’ zegt de ene dame. ‘Ik breng je naar je kamer.’ ‘Ja,’ zegt de andere. ‘Dan breng ik jóu daarna weer naar je kamer.’ Ze komen niet meer bij van het lachen en iedereen aan de tafel lacht mee.

Ogenschijnlijk onbeduidende gesprekjes op een gewone zondagmiddag. Levens flitsen in een ogenblik aan me voorbij. Bijna zou ik het gemist hebben. 

Wat ik daar zie gebeuren, herken ik in mijn werk als coach en supervisor. Ik probeer in gesprekken te luisteren naar dat wat niet gezegd wordt. Waar geen woorden voor zijn. Een zucht, een lach, een beweging. Soms komen er dan dingen naar boven: een herinnering die blijft hangen, opluchting, happy vibes, verlangen.

‘Ook dat is Janneke,’ zegt mijn oudste zoon plagerig als ik de dingen net iets anders doe dan ik had gepland. Doordat hij er iets van zegt (en er iets van vindt), valt het mij ook op.

In mijn maandelijkse column kijk ik naar kleine alledaagse dingen, in de stad, in de mensen om me heen, in mezelf. Naar wat we bijna gemist hadden. Of niet willen zien. En tegelijk is het er wel.

Misschien ontdek je na het lezen van dit verhaal een ‘ook dat is Janneke’- moment. Een klein alledaags moment waarin je jezelf herkent in iets wat je ziet, voelt of denkt. Iets dat je laat zeggen: ‘Ja, dat ben ik ook.’ Zeg het hardop en lach erbij. Voel je het? Dat moment dat zomaar voorbij lijkt te gaan? Precies dat dus. In mijn werk als coach en supervisor zet ik die momenten stil. Daar begint leren. En misschien begint het ook bij jou.

Als dat je raakt: zet een stap. Dat is waar mijn werk begint. Janneke van de Peut: observeren, stilzetten, denken.

Wil je die momenten in je eigen leven beter leren zien? Voel je dat iets blijft hangen, dat er iets beweegt dat je niet helemaal kunt plaatsen? Samen kunnen we daar naar kijken. In een gesprek waarin jij zelf de antwoorden vindt. Een eerste stap, zo klein dat je hem bijna zou missen en tegelijk zo krachtig dat het alles verandert. 

Kijk voor meer informatie op www.jannekevandepeut.nl

Dit artikel wordt u aangeboden door Janneke van de Peut, tel: 06-36012343. Website: www.jannekevandepeut.nl Email: info@jannekevandepeut.nl