Omarm de chaos

VEENENDAAL Struikelend van crisis naar crisis. Corona is nog niet voorbij of de oorlog in Oekraïne is al begonnen. De inflatie is hierdoor gestegen tot een recordhoogte van 12 procent. Vandaag koop je minder voor een euro dan gisteren. En morgen nog minder.

En dan afgelopen week. Het VN-Klimaatpanel bracht haar langverwachte rapport uit. Alarmerend! De resterende tijd om ernstige klimaatverandering tegen te gaan wordt steeds korter. En dan hebben we het nog niet gehad over de stikstofcrisis. Verkeer, industrie, landbouw en veehouderij die voor zoveel uitstoot van ammoniak en stikstof zorgen, dat de biodiversiteit enorm afneemt en het voortbestaan van steeds meer levensvormen wordt bedreigd. Daarom zijn afgelopen jaren duizenden bouw- en infrastructuurprojecten stilgelegd. Wat weer tot gevolg heeft dat de woningnood nog verder toeneemt. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Falende gezondheidszorg en een politiek en overheid die niet meer opgewassen is tegen haar taken. Etcetera etcetera. Wordt u al onrustig ? Dat hoeft niet. In zijn boek “Omarm de chaos” stelt Professor Jan Rotmans dat wij bevoorrecht mogen zijn om dit kantelpunt in de geschiedenis mee te maken. En hij is niet de minste. Ooit Nederlands jongste hoogleraar en inmiddels één van ‘s werelds meest gezaghebbende en geciteerde wetenschappers op het gebied van ‘transitie’, of wel verandering.

Alles heeft te maken met een ‘onderstroom’ die al decennia gaande is: de overgang naar een duurzame samenleving. Consumenten dwingen supermarkten en kledingwinkels tot een duurzamer assortiment. De Oekraïne-oorlog versnelt de omschakeling naar zonne- en windenergie. Oké, misschien nog niet op de grens van Veenendaal en Ede, maar elders in Europa en daarbuiten wel. Burgers nemen het heft in eigen hand, waar de overheid faalt. “Zorgen dat” in plaats van “zorgen voor”. Bewoners- en vrijwilligersorganisaties vervullen hierin een grote rol. Ontwikkelingen versnellen en versterken elkaar. Bestuurders zonder lef hebben het nakijken. De sociale experimenten, culturele broedplaatsen en academische kweekvijvers transformeren de wereld welhaast vanzelf. De wereld als één grote speeltuin.

Zoals ons eigen Stef Bos ooit al zei:
Maar die onderstroom, die niemand ziet, bepaalt de richting, op elk gebied.

door Jurgen Hillaert
veensteken@streekverkenner.nl