Columnist Jurgen Hillaert over zijn zangkunsten en -ambities: Van Boybanddroom tot Shantykoor

VEENENDAAL Van zingen word je blij. Dat hoef je in Veenendaal niet uit te leggen. Half Veenendaal zit in een koor. Of heeft erin gezeten. De andere helft zie je ‘s winters meezingen bij optredens van coverbands in het theater of ‘s zomers tijdens Q’s Voute Parties op de Markt. En sommigen doen het allemaal. 

Zélf droomde ik er ooit van te zingen in een boyband. Al die groupies achter me aan leek me wel wat. Later nam ik me - waarschijnlijk in een dronken bui - voor om het eerste zingende raadslid van Nederland te worden. Nu zijn er wel meer politici die zingen. Maar mij leek het wel leuk om bijvoorbeeld de politieke beschouwingen of begrotingsbehandeling zingend voor te dragen. Daar werd ‘t vast wat minder taaie en droge kost van. Het is nooit zo ver gekomen. Wellicht tot opluchting van mijn mede-raadsleden. 

Mijn vocale bijdragen bleven daardoor lang beperkt tot optredens bij feestjes en partijen. Én karaokeparties. Toch blijft de aandrang om te zingen kriebelen. En alsof het zo heeft moeten zijn, kreeg ik voor de jaarwisseling een schrijven van Shantykoor ‘Voor Anker’ uit Veenendaal. 

Shanties zijn liedjes die vroeger aan boord van grote zeilschepen werden gezongen als arbeidslied. Om het eentonige werk wat lichter te maken. Er zijn verschillende soorten shanties, afhankelijk van het werk dat moest worden gedaan aan boord van het schip. Veel van die liedjes zijn van generatie op generatie mondeling overgeleverd. Pas vanaf het begin van de vorige eeuw werden zij opgeschreven en uitgegeven. 

Ons eigen ‘Voor Anker’ bestaat volgend jaar dertig jaar en is op zoek naar uitbreiding van hun zeemannenkoor. Zodat zij minstens nog dertig jaar meekunnen. De vijfendertig ‘barden’ repeteren iedere maandagavond in het MAC-gebouw aan de Groeneveldselaan. Hun repertoire bestrijkt een breed scala van zeemans- en piratenliederen. Liederen die verhalen van verre oorden, vrouwen in verre landen en virtuoos vocaal vibreren.

Gezelligheid en vriendschap staan hoog in het vaandel bij de mannen van ‘Voor Anker’ aldus hun persbericht. Misschien moet ik toch maar eens een oefenavond gaan bijwonen. Een matrozenpet heb ik vast nog wel ergens liggen in mijn kast. En wie weet word ik dan wel net zo beroemd als Kakofonix, ook bekend als Assurancetourix, de bard uit het beroemde Gallische dorp in de Asterix-serie. Waar zelfs de dieren voor op de vlucht sloegen.

door Jurgen Hillaert
veensteken@streekverkenner.nl