100-jarige Mientje Slotboom uit Veenendaal nog steeds sportief: ‘Ga niet zitten, blijf in beweging’

VEENENDAAL Een nieuw jaar geeft nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden en vaak ook goede voornemens. Menig lezer zal daarbij ‘naar de sportschool gaan’ ergens op het lijstje hebben staan, al dan niet vergezeld van goede moed of een ‘nodig moeten’. Wilhelmina, of Mientje Slotboom geeft het goede voorbeeld. Met haar 100-jarige leeftijd gaat ze nog altijd naar Healthclub Veenendaal, waar ze zowel fysiek als geestelijk gestalte geeft aan haar motto: ,,Ga niet zitten, maar blijf in beweging.¨

door Arjan van den Berg

Naar de sportschool gaan is tegenwoordig meer een luxe. In beweging blijven ging vroeger wellicht meer vanzelf. Er moest brood op de plank komen of in het geval van mevrouw Slotboom: vlees. Ze groeide met twee broers en een zus op in een slagersgezin in Veenendaal. Haar herinneringen staan nog goed in haar geheugen gegrift en gaan zelfs terug naar de tijd dat haar moeder haar naar de kleuterschool bracht. ,,Als je oud wordt, kun je veel vertellen. Als je het tenminste nog weet, allemaal. Ik kan de hele dag over alles vertellen, want ik weet het nog zo goed.”

AVONDKLOK

Ze weet nog goed hoe de vrouwen de bestellingen van het vlees uit de slagerswinkel door weer en wind weg moesten brengen, toen de mannen werden gemobiliseerd om het land te gaan verdedigen en de parachutes uit de loopgraven werden gehaald om er kleren van te maken. Het was hard werken, de oorlog staat haar nog goed voor de geest. ,,Dat was verschrikkelijk, ik heb het bewust meegemaakt.” En daarna: ,,Ik ontmoette mijn man pas toen ik 28 was. En weet je waarom? Door de avondklok! Je mocht ’s avonds niet meer naar buiten.” 

Mensen zeiden ook wel eens: is dat wel leuk, de hele dag bij elkaar?

GEZELLIG

Na een dag hard werken, was er geen tijd meer om mensen te ontmoeten en uit te gaan, omdat mensen letterlijk van de straat moesten blijven. Na de oorlog kwam ze dan toch de man tegen met wie ze jaren een goed huwelijk zou hebben. Manlief was herenkapper en Mientje ging in de leer voor dameskapper, zodat ze samen in Ederveen een kapperszaak konden runnen en wel meer dan dat. 

Werkweken van zeventig of zelfs tachtig uur waren meer regel dan uitzondering, maar er hing altijd een goede sfeer. ,,Soms lieten mensen anderen voorgaan, omdat ze nog niet naar huis wilden en het zo gezellig was. Het gebeurde ook wel dat we mensen op vrijdag wilden knippen, omdat het zaterdag zo druk zou zijn. ‘Maar ik krijg morgen pas mijn loon.’ Dan betalen ze toch later. Dat deden ze ook allemaal. Mensen zeiden ook wel eens: is dat wel leuk, de hele dag bij elkaar? Maar dat was juist gezellig.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Mientje Slotboom op de loopband. - Arjan van den Berg

EIGEN KOERS

Ze weet nog hoe de Grift door het centrum van Veenendaal liep en je nog met de aak naar de markt in Wageningen kon gaan. Hoe ze naar de Klomp gingen, omdat daar – jawel – een heuse auto langs kwam rijden. In een eeuw tijd, verandert er veel, maar dat heeft haar nooit van haar stuk gebracht. ,,Er veranderde zoveel. Dat gebeurt gewoon, dat kun je niet tegenhouden.”

ik heb ook een christelijke opvoeding gehad en daar heb ik ook geleerd er voor andere mensen te zijn

Wie goed doet, goed ontmoet, zegt het spreekwoord en dat is ook de ervaring van Mientje. Ze heeft zich altijd ingezet voor anderen. Zo stapte ze eens op de bus naar Spanje om schoon te maken bij familie. Ze was toen al 87 jaar of andere mensen wel eens verstandig vonden wat ze ook nog op hogere leeftijd deed, daar trok ze zich niets van aan. Ze volgde altijd haar eigen koers. ,,Maar ik heb ook een christelijke opvoeding gehad en daar heb ik ook geleerd er voor andere mensen te zijn.”

OVERTUIGING

Die overtuiging, dat doorzettingsvermogen en ook wel het geluk dat ze nooit ziek is geweest, zorgden ervoor dat ze dat ook altijd heeft kunnen doen en dat ze zelfs nu met haar leeftijd van een eeuw de energieke hulpvaardigheid zelve kan zijn. Haar geest is nog altijd even scherp als vroeger, al is haar lichaam ouder geworden. ,,Ik zie heel slecht, dat vind ik heel erg. En ik loop na mijn heupoperatie weer heel goed hoor, maar mijn krachten zijn wel een beetje minder geworden, al vinden ze hier dat dat allemaal wel meevalt.”

Ik voel alles met mijn vingers en voeten

Ondanks haar slechtere zicht, kent ze wel elke stoeptegel- en rand in het centrum en maakt ze dekentjes voor het Rode Kruis of wellicht juist mede daardoor. ,,Mensen vragen zich wel eens af hoe ik dat doe, als je zicht afneemt, worden andere zintuigen beter. Ik voel alles met mijn vingers en voeten.” 

Zo kan ze zich nog levendig herinneren hoe een verzorger bij haar langs was geweest en ze zeker wist dat die per ongeluk een schaartje van haar had meegenomen. Die dacht van niet, maar zij wist het zeker. Hoe? Omdat ze eerst overal had gezocht. ,,Ga maar eens kijken, je hebt twee goede ogen en twee goede handen, ik weet zeker dat je die schaar hebt meegenomen in je verbandtrommel”, vertelt ze met dezelfde beslistheid die ze toen ook moet hebben gehad.

STOMVERBAASD

Haar dienstbare houding en haar enthousiasme maken van haar een graag geziene verschijning bij Healthclub Veenendaal. Meerdere leden en medewerkers komen haar dan ook feliciteren en nemen van het fruit dat ze heeft meegebracht. Van het personeel krijgt ze onder andere een aantal bolletjes wol, waarmee ze weer even vooruit kan met haar handvaardigheid voor het goede doel.

Het is prima om naar andere mensen te luisteren, maar je moet ook je eigen koers varen

Ze komt al jaren naar de Healthclub, maar door corona en later de heupoperatie is ze een tijdje niet geweest. Toen ze voor de eerste keer persoonlijk bij de Healthclub op kwam dagen, werd ze graag als lid aangenomen. Een unicum, want in het alweer 26-jarige bestaan van de sportschool is er nog nooit eerder een lid geweest met die leeftijd. Tante Mien, zoals ze door haar familie wordt genoemd, of Mientje zoals men haar in de Healthclub noemt, laat mensen wel vaker versteld staan. Zo ook de chirurg die het aandurfde om haar op 99-jarige leeftijd nog te opereren en stomverbaasd was toen hij haar aan zag komen lopen.

NOOIT SPIJT

Via de club kwam Mientje op haar beurt weer aan huishoudelijke hulp. Die dienstbaarheid en dat vertrouwen die haar hele leven haar houding, handelen en zijn hebben bepaald blijven rotsvast verankerd. Van verveling heeft ze nooit gehoord. ,,Ik zit nooit stil, kom altijd tijd tekort en ben de hele dag bezig. Ik lees veel, maar ik kijk niet graag televisie meer. Je ziet niets dan narigheid. Het erge van televisie is dat ze alleen het slechte van mensen laten zien, maar zo zijn ze niet. Mensen zijn altijd bereid je te helpen.”

Na die mooie woorden, heeft ze ook nog een mooi advies. ,,Het is prima om naar andere mensen te luisteren, maar je moet ook je eigen koers varen. Dat heb ik altijd gedaan en ik heb er nooit spijt van gehad.”